Dauðsföll vegna læknamistaka á sjúkrahúsum
Að venju vaknaði ég snemma að morgni miðvikudagsins 26. apríl 2006 ma. við gauraganginn í öskuköllunum sem koma alltaf uppúr kl. 7. Þar sem að ég ligg í rúminu tek ég mér bókina "5th Horseman" eftir James Patterson í hönd og held áfram við lesturinn þar sem frá var horfið áður en ég hafði lokið aftur brám mínum og sótt heim draumalandið vinsæla.
Saga þessi sem er afar spennandi tekur á dauðsföllum vegna læknamistaka á sjúkrahúsum.
Þar sem að ég bókstaflega ligg niðursokkinn í lesturinn sækir skyndilega á mig þráin til að fá heyrt útvarpsfréttir kl átta og teygi mig í útvarpsvekjarann sem ég hafði keypt í Fríhöfninni á Keflavíkurflugvelli í júní 2001 er ég var að koma heim eftir vikudvöl í Barcelona.
Fyrsta frétt sem berst að eyrum mér fjallar um frumvarp Ágústs Ólafs þingmanns Samfylkingarinnar um að gerð verði rannsókn á fjölda tilfella dauðsfalla vegna læknamistaka
á íslenskum sjúkrahúsum!!!!!!!!
Ævintýri í Lundúnum
1991 starfaði ég sem atvinnuleitarfulltrúi fatlaðra á Suðurnesjum. Af því að mig langaði að forvitnast um það hvernig atvinnumálum fatlaðra væri háttað erlendis sótti ég um og fékk ferðastyrk Evrópuráðsins til að ferðast til Lundúna.
Í London var tekið vel á móti mér af fólki sem starfaði að atvinnumálum og var ég leiddur vítt og breitt um stórborgina. Ég sótti heim ýmsa staði þar
sem fatlaðir unnu með ófötluðum, atvinnuleitarskrifstofur og verndaða
vinnustaði þar sem ég átti tal við marga bæði undir-og yfirmenn. Einn yfirmannanna kvaðst vera tengdur Keflavík þaðan sem ég kem; hann ætti
reyndar son sem starfaði við bandaríska bankann á Keflavíkurflugvelli og væri kvæntur íslenskri konu sem ég þekkti til af því að hún hafði verið
nágranni minn og var dóttir náins vinafólks foreldra minna og sagði ég honum það.
Þótti honum það merkileg tilviljun.
Ekki nóg með það, sagði ég, því að á þessri stundu er ég ræði við þig eru tengdaforeldrar sonar þíns og mínir foreldrar saman á Spáni þar sem að þau
sleikja sólina.
Hending í Kringlunni
Viku eftir að unnusta sagði mér upp með þeim fyrirmælum að mér væri meinað að hringja í hana og að við sæjumst ekki framar nema fyrir tilviljun, sat
ég aðgerðarlaus heima og lét mér leiðast rétt eins og gengur í ástarsorg.
Ég fæ þá bráðsnjöllu hugmynd að gera alvöru úr gömlum draumi sem var að aka kringum Elliðavatn.
Veðrið er afar meinlaust og skýjað þennan dag er ég ek af stað sem leið liggur upp að vatninu sem er í útjaðri Reykjavíkur.
Ég kemst lengra og lengra, malbikaður vegurinn verður að slóða og loks að stíg sem er ófær
venjulegum rennireiðum. En áfram klöngrast smábíllinn, þar til hann kemst ekki lengra vegna hliðs, þar sem er skilti með orðinu:
Einkavegur.
Ég neyðist til að snúa við, en þar sem að klukkan er tekin að ganga í 4 ákveð ég að fá mér kaffisopa í Kaffitári Kringlunnar.
Er ég kem í Kringluna nem ég staðar ofan rennistigans þaðan sem sér yfir kaffistofuna, en framundan á 2. hæðinni sé ég fatadeild Hagkaupa. Af óskýranlegum hvötum fresta ég kaffidrykkjunni, en geng í þess stað inn í rúmgóða fatadeildina, þar sem að herradeild er á vinstri hönd en kvenna- á
hina.
Enn er sem að einhver ósýnileg hönd leiði mig áfram og nú til hægri. Ég geng lengra og lengra án þess að hafa hugmynd um hvað ég er að gera
þarna. Innst í deildinni er mátunarherbergi kvenna og er kemur þangað sé ég kunnuglegan baksvip. Hún sem sagðist hata það að máta ný föt er hérna engu að síður.
Ég geng að henni og ávarpa hana með nafni. Hún bregst hin versta við og sakar mig um að njósna og elta sig. En við vitum sannleikann.
Var þetta ekki bara enn ein ótrúleg tilviljun?
Er þetta hægt!
Móðurbróðir minn sagði mér hreint og beint ótrúlega sögu:
Kunningi hans var á leið til Bandaríkjanna í viðskiptaferð við annan kall. Áður en hann
lagði í hann sótti hann háaldraða móður sína heim í þeim tilgangi að kveðja hana með viðeigandi hætti.
Móðurbróðir hans hafði einmitt flust til þessa
fyrirheitna lands 70 árum áður, en ekkert hafði frést af honum í langan tíma og enginn hafði ögmund um hvar í þessu stóra landi hann væri staddur. Eftir
að hafa faðmað mömmu gömlu biður hún hann aldraðri röddu:
-Ef þú hittir hann bróður minn bið ég kærlega að heilsa honum.
-Já, já elsku mamma mín. Ég skal gera það, lofar hann henni án þess í raun að meina nokkuð með þessu loforði.
Komnir til BNA innanum milljónir íbúa í Chicago standandi á torgi í miðju stórborgarinnar, skrafandi um næstu aðgerðir sínar kemur til þeirra aldraður kall sem talar ekta amríska ensku er hann spyr þá hvaða undarlega mál þeir tali, en sér þyki það kunnuglegt.
Til að gera stutta sögu styttri kom í ljós eftir frekari samræður að hér var kominn sá sem átti að fá
kveðjuna frá systur sinni á landi elds og ísa.
Kraftaverk í Garðsjó!
Foreldrar mínir Hrafnhildur Gunnarsdóttir og Eiríkur Ólafsson áttu fyrir nokkrum árum lítinn skemmtifiskibát sem hét eftir afa mínum Óla Ingibers. Þau veiddu mikið með sjóveiðistöngum og voru þá jafnvel með nokkrar í takinu hverju sinni.
Einu sinni er þau voru stödd einhversstaðar í Garðsjó töluvert útaf Garðskaga vildi svo óheppilega til að ein stanganna losnaði og hvarf í hafið.
Um mánuði síðar vildi svo skemmtilega til að móðir mín taldi sig hafa sett í fisk og dró inn allt hvað af tók.
Þegar öngull hennar kom úr kafi var engan fisk að sjá, heldur öngul með gervibeitu úr gúmmíi. Við öngulinn var fastur girnistaumur. Hún tók að
vefja inn tauminn og var að heillengi.
Að lokum dregur hún inn sjóveiðistöng sem reyndist vera hennar gamli vinur.
Önnur hending í Kringlunni!
Í sept. 2002 fékk þýðandi sér sæti í einu horni Kaffi-társ í Kringlunni. Innan stundar nálgast hann bandarískir ferðamenn og spyrja hvort þau hjónin megi fá sér sæti við næsta borð og er það auðfengið.
Eftir nafnakynningu allra aðila hefjast fjörlegar samræður, og er þýðandi spurður spjörunum úr og veitir hann vitaskuld greið og ýkt svör eins og Íslendinga er siður, en í framhaldinu segjast þau eiga heimili bæði á Hawaii og Kaliforníu og eigi hann svipaðar "kringlur" eða malls vestra og sé
milljónamæringur.
Ég minnist á að ég kannist við konu í Kaliforníu sem ég hafi reyndar hitt þarna í Nýkaup og bendi til hliðar, að sú kona eigi reyndar vinafólk á Hawaii og heiti Kelly Finn og sé vistfræðingur.
Í apríl á sama ári var ég staddur í Nýkaup við kjötborðið er að mér vindur sér bandarísk ferðakona, Kelly Finn og spyr einhvers. Við
förum að spjalla og í framhaldinu býð ég henni í bíltúr sem hún og þiggur. Hún kvaðst vera einkar hrifin af landinu en sérstaklega Bláa lóninu þangað
sem hún fór tvisvar meðan á 4ra daga dvöl hennar stóð. Við fórum og austur fyrir fjall þar sem hún fékk að kynnast ísl. hestinum.
-Þetta er sannarlega lítill heimur segja þau við mig, því að þessi Kelly er reyndar góð vinkona okkar
Tilviljun í sveitinni!
Eftir að bókin um sögu mína, Ólafs Þórs Eiríkssonar kom út hefur ýmislegt sem má telja til tilviljana skeð og átt sinn þátt í að fylla upp í gloppótt minni mitt tengt þessari örlagaríku helgi og gæti eflaust sómt sér vel í bókinni Tilviljanir sem ég hef þýtt. Ég ætla að minnast á tvennt:
Ég fór á milli fyrirtækja og seldi bókina forstöðumönnum þeirra, enda var ég þar oft á heimavelli vegna fyrri starfa minna. Eitt sinn er ég hafði farið nokkuð víða um höfuðborgarsvæðið fékk ég þá geggjuðu hugmynd (ég fæ reyndar ótrúlegustu hugmyndir sem ég síðan framkvæmi) að aka heim til nóbelskáldsins að Gljúfrasteini og bjóða honum bók í skiptum fyrir eina úr hans safni.
Ég legg af stað, í gegnum Mosfellsbæ og ek síðan
Þingvallaveginn. Eftir að hafa ekið um stund fæ ég þá hugmynd að koma við á einhverjum bænum á leiðinni og bjóða bókina til kaups. Uppi á hæð til v.
handar sé ég tréhús og hjá því stendur bíll og ég þangað. Ég kynni mig og erindið og kemur þá í ljós að þarna voru komin hjónin sem komu einna fyrst
að slysstað að kveldi 20.9.75 sem ég hafði auðvitað ekki hugmynd um.
Nokkrum árum seinna átti ég eftir að starfa um tíma í sama skóla og frúin.
Lítill heimur!
Á Vatnsleysuströnd
Önnur tilviljanasagan er á þessa leið:
Öðru sinni er ég hafði verið að selja bókina í Reykjavík ek ég heim á leið til Keflavíkur, en í stað þess að bruna Keflavíkurveginn beygi ég hjá
Kúagerði , Vatnsleysustrandarveginn af einhverjum undarlegum hvötum.
Ég ek og ek og skil bara ekkert í sjálfum mér að fara þessa lengri leið. Miðja vegu kem ég auga á karl og konu við upptöku kartaflna við lítinn sumarkofa sinn. Ætti ég að freista gæfunnar?
Ég stöðva Löduna mína við hliðið, tek töskuna og geng áleiðis til fólksins. Augu mín stækka því meir er ég nálgast þau, sem og þeirra er þau leggja frá sér gafflana. Þetta þótti mér of ótrúlegt til að trúa augunum.
Við kartöfluupptöku ásamt unnustu sinni
var þarna staddur Egill gamli stærðfr.kennarinn minn á Laugarv. og Gerður unnusta hans og fyrrum kennari við Húsmæðraskólann. Búrið og stelpurnar í
Húsó freistuðu ekki aðeins okkar menntaskólastrákanna!
Við tókum auðvitað tal saman, rifjuðum upp gömul kynni, en er ég dró fram bókina sagði Egill mér að við hefðum reyndar verið í teiti hjá honum áður en við lögðum af stað á sveitaball. Þetta vissi ég ekki.
Í Pennanum stólaviðgerðadeild
Þriðja tilviljunin vegna sögu minnar tengist Þorsteini Guðnasyni stólaviðgerðamanni hjá Pennanum sem skipti á stólsviðgerð og sögu vegna þess að hann reyndist hafa komið á slysstað við Svínavatn skömmu eftir hinn
örlagaríka atburð. (mér þætti gott að fá nánari frásögn af atburðum Steini minn, 5862714)