Desemberkveld nokkurt fundust í bílskúr í vesturbænum sjö spariklæddir karlar liggjandi í blóði sínu, sundurskotin lík.

Þeim hafði verið stillt með andlitin upp að vegg og skotnir í bakið.

Allir utan Dr. Kára voru hinir dauðu forhertir glæpamenn starfandi undir forystu glæpaforingjans og bruggarans Forherta-Sigga.

Á skömmu skeiði þar sem að þeir störðu allir á vegginn urðu þessir sjö karlar hluti af sögu Þorláksmessunnar á Íslandi: Þorláksmessumorðunum.

Á bannárunum á Íslandi börðust ýmsir bófaflokkar um völdin sín á milli og voru valdamestir tveir foringjar, þeir Forherti-Siggi og Blíði-Bjarni og var svo sannarlega ómældu blóði útdeilt í Reykjavík.

Lögreglunni á höfuðborgarsvæðinu varð svarafátt er leitað var skýringa á þessum ótrúlega atburði.

Fórnarlömbin voru forhertir glæpamenn, með mikið vopnabúr í fórum sínum og alræmdir fyrir miskunnarleysi sitt.

Hvernig stóð á því að þeir sneru allir andliti að veggnum án mótstöðu?

Það var ein spurninganna sem krafist var svara við.

Einnig vakti spurningar vitnisburður meints sjónarvotts, konu sem kvaðst hafa fylgst með atburðunum þessa nótt á árinu 1929.

Hún átti heima hinum megin götunnar og hafði fullkomið útsýni á bílskúrinn.

Hún kvaðst hafa séð tvær einkennisklæddar löggur koma í humátt á eftir tveim körlum, borgaralega klæddum sem höfðu hendur upp í loft, líkt og þeir hefðu verið handteknir.

Audda varð þessi sýn til þess að hughreysta konuna sem hafði orðið afar skelkuð er hún heyrði byssuskothríðina sem barst henni frá bílskúrnum.

Hún taldi að löggan hefði handtekið þá sem ollu skothríðinni.

Engu að síður er hvergi að finna neinar skýrslur um handtöku í téðum bílskúr á Framnesveginum í skjalasafni lögreglunnar í Reykjavík, aðeins um blóðbaðið á þessum stað.

Þegar kemur að leitinni að morðingjum, gefur morðgáta mikla möguleika.

Í tilfelli Þorláksmessumorðanna í Reykjavík virtist sá sem lá helst undir grun hafa skothelda fjarvistarsönnun.

Jafnvel þótt Blíði-Bjarni segðist hafa verið í Keflavík á sama tíma hafði löggan hann helst grunaðan um að bera ábyrgð á þessum forhertu morðum.

Þökk sé bannárunum og morðunum hafði Blíði-Bjarni náð mestum völdum í glæpastarfseminni í Reykjavík; spilavíti, vændi og ólöglegu bruggi með því að berja niður alla samkeppni.

Auður Blíða-Bjarna var talinn vera um 5000 krónur sem var gífurlegt fé á þeim árum.

Hann var talinn hafa haft mesta ástæðu fyrir morðunum, enda yrði hann með þeim ríkastur allra glæpamanna og nánast orðinn einráður.

Hann varð að koma Forherta-Sigga fyrir kattarnef sama hvað það kostaði.

En þar sem að Siggi var allvoldugur í Reykjavík hafði það ekki verið auðvelt.

Þannig að til þess að geta komið höggi á Sigga hafði Bjarni rutt burtu undirmönnum hans einum af öðrum sem varð að lokum til þess að fyrrnefndur varð a lokum varnarlaus.

Þegar komið var að sundurskotnum skrokkunum í blóðidrifnum bílskúrnum þótti í fyrstu sem enginn gæti hafa lifað af þessa hrottalegu árás.

Engu að síður reyndist þessi ályktun ekki alveg rétt þegar í ljós kom að inni á milli líkanna andaði Granni-Frikki þunglega, þar sem hann var að kafna í eigin blóði.

Meðvitundarlausu fórnarlambinu var komið hið bráðasta á spítala þar sem löggan beið í ofvæni þess að Frikki kæmist til meðvitundar og myndi vonandi geta bent á þá sem voru ábyrgir fyrir blóðbaðinu.

Hætta var á því að hann dræpist áður en tækist að yfirheyra hann, en svo fór að hann vaknaði.

Þegar hann var beðinn um að vitna um morðingann hafði hann bara eina setningu að segja "Ég ætla ekki að kjafta", áður en hann gaf upp andann.

Án vitnisburðar Granna-Frikka en aðeins með frásögn nokkurra sjónarvotta sem staðið höfðu utan skúrsins til að byggja á, varð löggan að koma aftur á vettvang atburðanna og reyna að raða saman brotunum til að fá gleggri mynd.

Eftir að hafa sett upp áætlaða atburðarás á vettvangi morðanna komust yfirvöld að þeirri niðurstöðu, að tveir karlar í einkennisbúningum lögreglunnar hefðu farið inn í bílskúrinn og þóst vera löggur í hefðbundnu eftirliti.

Glæpagengi Forherta-Sigga hefði grunlaust lagt trúnað á þessa skýringu.

Þessi skýring þótti sennileg, enda hefði gengið annars hafa veitt mótspyrnu.

En svo virðist sem gengið hafi fullkomlega látið blekkjast, látið vopnin af hendi og snúið sér síðan upp að vegg.

Um leið og þeir voru komnir upp að vegg komu tveir karlar í borgaralegum fötum með byssur á lofti og sölluðu þá niður.

Þess vegna höfðu sjónarvottar rétt fyrir sér er þeir fullyrtu sig hafa séð 2 löggur handtaka 2 karla.

Raunar sáu þeir 4 forherta morðingja koma sér kænlega frá morðstaðnum.

Skyldi nágrönnum verða litið út vegna ofsafenginnar skothríðar, hvað gæti betur róað þá en sjá að löggan hefði góð tök á málinu?

Og raunar var góð stjórn á öllu.

Dularfullu morðingjarnir óku inn í nóttina, löngu áður en nokkrum hugkvæmdist að hringja á lögguna, þar sem sjónarvottar höfðu einfaldlega orðið vitni að "handtökunni".

Eins og allir aðdáendur góðra ráðgátna vita, verður sífellt að leysa morðgátu á sannfærandi hátt, en í tilfelli Þorláksmessumorðanna hefur sú aldrei orðið raunin.

Blíði-Bjarni var aldrei handtekinn vegna morðanna; aldrei tókst að finna hina dularfullu byssumenn og Bjarni hreykti sér aldrei af þessum morðum á meðan hann lifði.

Þess í stað tókst að sanna á hann skattsvik með þeim afleiðingum að hann varð að sitja sjö ár í steininum.

Síðustu æviárum sínum eyddi hann í kjallaraholu í Njarðvíkunum og lést þar vegna sárasóttar 1947.

En að nokkru leyti fylgir ráðgátan um Þorláksmessumorðin hinni fullkomnu ráðgátusögu allt til enda.

Jafnvel þótt Blíði-Bjarni hafi aldrei fjallað nákvæmlega um þessa atburði, kann hann að hafa ýjað að plönum um aðgerðir sínar á hinni blóðugu Þorláksmessu 1929.

Nokkrum mánuðum fyrr á árinu hafði Blíði-Bjarni minnst á nauðsyn þess að koma Forherta-Sigga fyrir kattarnef við einn liðsmanna sinna.

Liðsmaður þessi á að hafa fullyrt við Blíða-Bjarna að þá yrði nauðsynlegt að bana fleirum aðeins til þess að ná til foringjans.

Sagan segir að þá hafi Blíði-Bjarni einfaldlega sagt: "Ég sendi blóm."