17.7.2006
Kári Harðarson
Ár var alda...
eftir Kára Harðarson
Þegar Ásbjörn kom heim var íbúðin tóm.
Hún var ekki bara tóm heldur tómtóm:
Það voru engir veggir og ekkert gólf og Ásbjörn hafði næstum dottið í ginnungagap, en hann greip í hurðarhúninn og það bjargaði honum frá einhverju
sem enginn veit hvað var.
Íbúðin var orðin eins og félagsheimilið í
Stuðmannamyndinni; svo óendanlega miklu stærri inni en úti.
Ásbjörn var með hjartslátt í hálsinum og deplar syntu fyrir augunum. Það hafði alltaf verið auðvelt að hvekkja Ásbjörn, hann var með hálfgert kjúklingahjarta.
Ásbjörn var ekki í heimspekilegri tilvistarkreppu útaf þessu niðurbroti á rúmi og tíma, heldur var hann að hugsa um afborganirnar og hvort
tryggingarfélagið myndi borga búslóðina.
Ásbjörn hringdi í 112 og beið álútur fyrir utan þegar lögreglan kom. Hún rýndi í sortann þar sem piparsveinaíbúðin hans Ásbjörns hafði verið, kom aftur út á stétt og
útskýrði fyrir Ásbirni að sennilega væri best að hringja í Sjóvá.
Sjóvá sendi sinn mann á staðinn, sem sagði að það væri ekki hægt að taka tjónamyndir inn í sortann og að skrifstofan myndi hafa samband við Ásbjörn næsta dag.
Ásbjörn lenti í miklum útistöðum við kerfið í kjölfarið.
Það má segja að málið hafi valdið miklum vandræðum í mörgum stofnunum og allir pappírar tengdir Ásbirni hreyfðust hægt milli skrifborðanna.
Það var síðan reyndur íhaldsmaður sem keypti gímaldið af Ásbirni fyrir 900 þúsund krónur.
Ásbjörn þóttist himin hafa höndum tekið, reyndi að gleyma þessu og byrjaði að safna fyrir
annari íbúð.
Íhaldsmaðurinn keypti alla blokkina og seldi síðan ótal fyrirtækjum rétt til að losa kjarnorkuúrgang og önnur eiturefni inn í gapið og hagnaðist ógurlega.
Hann býr nú á Cayman-eyjum þar sem ríkisskattstjóri nær ekki tl hans.
Af þessari sögu má læra að þeir sem sjá breytingar sem ógn við tilvist sína verða alltaf
undir meðan þeir sem sjá tækifærin alls staðar lenda alltaf ofaná í lífinu.
Kveðja, Kári