17.7.2006


Heidi Soosalu


 

 "Maðurinn minn er amaba"

 

 

        eftir  Heidi Soosalu

 

          (Heidi er finnskur jarðfræði-doktor búsett í Reykjavík)

 

 

      Að minnsta kosti elska ég hann mjög heitt. Og ég trúi að hjónabönd ólíkra tegunda séu ekki ólögleg.  Enginn getur álasað mér að hafa gert það sem ég gerði, alla vega; hvernig átti ég að hafa vitað það að óreyndu. Ég efast um að hann hafi vitað það sjálfur í upphafi. Hann heillaði mig strax við fyrstu kynni.  Hann var svo ólíkur öllum öðrum. 

 

Ég var stödd á dansleik.  Já ég var að leita mér að karlmanni fyrir sjálfa mig.

Örvæntingin var tekin að naga mig, því að aldurinn færðist yfir mig eins og aðra.

 

Og ég hafði ekki tíma til að vera mjög vandlát, og þótti sem ég yrði hreinlega að hrifsa þann fyrsta sem nálgaðist mig nægilega. 

 

Skyndilega var hann hjá mér, hafði einhvern veginn liðið þvert yfir dansgólfið að hlið mér.

Hann vafði sig um mig og dansaði afar náið við mig.  Mér þótti helst sem hann vildi hreinlega sameinast mér þarna á gólfinu, en ég verð að viðurkenna að ég naut þess í topp.

 

Fyrr en varði sá ég að ég var gift. 

Allt hafði borið svo brátt að.

Við bjuggum undir sama þaki, og ég varð að læra að búa með annarri manneskju.

Þá fyrst hafði ég tóm til að átta mig á hans innri manni, kynnast honum.

Allt gekk vel í fyrstu, við vorum ástfangin upp fyrir haus.  

En smám saman tók ég að greina ýmislegt óþægilegt í fari hans.  Leti hans hefur pirrað mig einna mest, og er einhvernveginn svo daufur.  

Það er rétt að það getur verið erfitt  að finna sér starf nú til dags, en ég held að hann hafi ekki einu sinni reynt. 

Það er rétt að hann er hæfileikamikill örverufræðingur.

 

Hann fullyrðir stöðugt að það svið eigi best við sig.  Hann ætti líkast til auðvelt með að fá vinnu á einhverri rannsóknarstofnun til að mynda.

Og hvernig hann hreyfir sig kemur gæsahúðinni út á mér. Hvernig hann getur verið slíkur sópari.   Í stað þess að hreyfi sig rösklega eins og venjulegur maður, þá hreinlega líður hann áfram, jafnvel fætur hans eru sem dráttarkekkir stundum. 

Hið þriðja sem pirrar mig er hversu smeðjulegur hann getur verið, einkum undir áhrifum áfengis.

Almáttugur, á þeim stundum þoli ég hreinlega ekki viðbjóðslegar sögur hans.

En eftir á að hyggja get ég ekki annað en fyrirgefið honum allt, því að hann er nú einu sinni maðurinn í lífi mínu.

Og ekki má líta hjá því hversu dásamlegur elskhugi hann er. Mmm, það er sem hann snerti mig allsstaðar á sama tíma, og það er svo....?  Ó nei, þú getur ekki ímyndað þér það.

Svona í það heila er ekki yfir neinu að kvarta í sambandi okkar. 

Enginn er algerlega fullkominn, hvort sem er.  

En fyrir nokkru síðan varð hann undarlegur, dró sig til baka einhvern veginn, var ekki lengur jafn uppnuminn af mér og hann hafði verið.  

Það var sem eitthvað ylli honum áhyggjum.

Eitt kvöldið nálgaðist hann mig um síðir, faðmaði mig sorgmæddur á svip, og kvaðst þurfa að játa dálítið mikilvægt. 

Lífið gengi ekki lengur nema hann gerði það.

Ég fylltist ótta og taldi að hann hefði fundið sér aðra konu og vildi skilja við mig.   Og ég mátti ekki til þess hugsa, því það yrði hræðilegt.

En sá var ekki mergurinn málsins.

Smám saman tókst honum að leiða mig í allan sannleika af mikilli gát.

Hann tjáði mér að hann væri ekki eins og neinn annar. 

Ég fullyrti að mér væri nokk sama, og mér líkaði hann nákvæmlega eins og hann væri.

Ég vildi sko ekki hafa neinn meðaljón.

 

Ég vissi að þeir höfðu ekki trúað orði af því sem ég hafði sagt.

Vitanlega ekki, ég hafði sagt þeim allan sannleikann, en þeir áttu bágt með að trúa

nokkru sérstöku, vegna þess að þeir voru svo þröngsýnir og skorti allt ímyndunarafl.

Ég hafði enn ekki séð eftir að hafa mætt til þessa kaffiboðs.

Það verður þó að viðurkennast að hvort tveggja kaffið og Sacher Torte-drykkurinn voru skínandi.

Ég sá ekki eftir uppljóstruninni, sem yrði væntanlega til þess að þeir hættu að furða sig á sérviskulegum uppátækjum eiginmanns míns.

Framvegis þyrftu þeir ekki að undrast neitt.

Samræðurnar höfðu lognast út af, fólk var tekið að tínast burt.

Líka ég fann veski mitt og stóð á fætur.

Ég þakkaði veitingakonunni og gekk að bílnum mínum.

Ég vildi hraða mér heim, þannig að ég gæti notið eftirstöðva kvöldsins með eiginmanninum.

Búast mátti við góðri mynd um kvöldið í sjónvarpinu.

Ég var að troða lyklinum í skrána er dyrnar opnuðust skyndilega og eiginmaðurinn stóð í gættinni.

Hann hafði einkennilegan andlitssvip, sambland af unaði og skömm.

Mér virtist hann hafa skroppið saman.

Ég opnaði munninn, vildi spyrja, en hann varð fyrri til.

"Elskan mín, ég veit ekki hvernig ég get útskýrt þetta.

En ánægjuleg breyting hefur orðið í fjölskyldumálum okkar"

Ég leit með tortryggni á hann, enda var það ég sem hefði átt að vera með slíkar fréttir.

Hvað sem öðru leið, hafði ég ekki vitað að ég væri með barni.

"Ekki misskilja mig, ég er ekki að tala um börn.

Reyndar þurfti ég ekki hjálp þína, en sá algerlega um þetta sjálfur.

Sjáðu bara, nú hefurðu mig tvöfaldan!"

Mér til skelfingar sá ég að innar í ganginum stóð annar maður, nækvæm eftirlíking af samanskroppnum eiginmanninum.

Og einnig hann brosti til mín skömmustulega.

 

 

     Næsta járnbrautarstöð

 

                 Heidi Soosalu

 

  (Höfundur er finnskur jarðfræðidoktor búsett á Íslandi)

 

 

Góðan daginn!

 Góðan dag.

 Heyrðu...

 Já?

 Get ég aðeins spurt?

 Ja-á, en fljótt. Við erum bráðum að loka.

 Akkúrat. En geturðu bara sagt mér, hvar er næsta járnbrautarstöð?

 Járnbrautarstöð? Það er engin járnbrautarstöð hér í Reykjavík.

 Nú, er það ekki?! Það vissi ég ekki. En það gerir ekkert til. Ég get eins vel farið á járnbrautarstöðina í Hafnarfirði, eða til dæmis á Selfossi, ef það er nauðsynlegt.

 En það er ekki járnbrautarstöð í Hafnarfirði eða á Selfossi heldur. Járnbrautarstöðvar eru ekki til hér á landi.

 Nú! Ertu alveg viss? En kannski á Egilsstöðum?...

 Nei! Þær eru ekki til á Íslandi, alls ekki! Jafnvel járnbraut er ekki til hér!

 Ekki! Það er ekki hægt! Alveg ótrúlegt! En... en hvað á ég að gera núna? Hvað á ég að gera!

 Nei en... vertu rólegur, vertu bara alveg rólegur! Ekki gráta! Það er ekki svo alvarlegt.

 Sniff... Jú, það er það. Mjög alvarlegt. Hvað á ég að gera!

 En svona, svona! Það lagast. Hættu núna, hér er vasaklútur... Kannski get ég aðstoðað þig einhvern veginn?

 Ne-ei. Eða kannski... Sniff. Áttu landakort? Eða heldur landabréfabók?

 Landabréfabók?! Nei. Eða jú, bíddu nú við... Ég hef líklega séð eina á hillunni í skjalageymslunni, ef ég man rétt. Ég fer að athuga það. Bíddu aðeins!

 

 Já! Það var hárrétt! Hér er landabréfabókin! En hvað gerum við með hana? Eigum við bara ekki að opna hana og horfa á? Ef þú kæmir aðeins nær og ég setti hana hér á borðið? Svoleiðis!

 En þetta er ekki rétta blaðsíða. Þetta er bara Íslandskort!

 En... Hvað meinarðu?

 Láttu ekki eins og kjáni! Þú ert sjálf nýbúin að segja mér að járnbrautir séu ekki til á Íslandi. Auðvitað skoðum við þá ekki Ísland!

 Mmm... auðvitað ekki...

 Já, sjáum til... Grænland... Nei, það er bara jökull þar. En Noregur... Það eru örugglega járnbrautir í Noregi, ekki satt?

 Já, ég held það. Frænka mín býr þar, og ég held, að hún tæki einu sinni lest frá Osló til Björgvinjar. Eða var það rútu...

 Eða hvað segir þú um Skotland?

 Já, það eiga að vera járnbrautir einnig í Skotlandi. Áreiðanlega.

 Ef við skoðum þó aðeins áfram... Norður-Ameríka! Við erum búin að steingleyma Norður-Ameríku!

 Já, það er satt. En meinarðu Bandaríkin?

 Já, auðvitað Bandaríkin. Af hverju?

 En er það ekki svoleiðis, að Kanada er miklu nær Íslandi en Bandaríkin? Láttu mig sjá... Kanada... blaðsíða 149. Já, það var rétt! Og nákvæmar, það er Nýfundnaland sem er allra næst.

 En er það ekki eyja? Oftast eru járnbrautir ekki til á eyjum, til dæmis ekki á Íslandseyju, þú veist! Og skoðaðu bara, Kanada er í öllu falli of lángt í burtu. Það á að vera annaðhvort Noregur eða Skotland.

 Já, það er satt. Hér sér maður það greinilega. Ef við mælum hér með reglustiku... Það verður um það bil 850 kílómetrar frá Íslandi til Skotlands, ...og þúsund til Noregs. Já, ég segi, að Skotland er næsti staðurinn þar sem er hægt að finna járnbrautir, og járnbrautarstöðvar!

 Frábært! Glæsilegt! Þú bjargaðir deginum fyrir mig! Takk fyrir! Þakka þér kærlega fyrir!

 Það var nú ekkert!

 

 En heyrðu... Veistu kannski...

 Nei, en hvað er að nú?! Skilurðu ekki að nú erum við alveg að loka?

 Ég bara velti fyrir mér... Veistu kannski hvenær næsta lest fer?