16.7.2006
Þóra Stefánsdóttir
Lítill drengur stendur niður á strönd 0g starir votum augum út til ránar, Lítil telpa heldur í hans hönd Og horfir á hans æskuvonir dánar. Hamingjan er hverful vinur minn, Hafið djúpa skilar engu aftur, Það hefur núna hremmt hann pabba þinn Ó hörmulegur er sá ógnar kraftur. Ég mun ætíð styrkja þig og styðja Og standa með þér hvað sem bjátar á Við saman skulum fyrir honum biðja Hann sæll í friði hvíli guði hjá. Lítill drengur læðir kaldri hönd Ljúflega að traustri vinu sinni Þau saman horfa út að sjávarrönd, Sorgina mun hann reyna að byrgja inni. Því ekkert færir föður hans til baka, Fögur loforð,bænir eða tár. Hann mun um langar vetrarnætur vaka Og vekja upp á ný hin liðnu ár. Þóra frá Brekkukoti Þessi gullvæga setning heyrðist við kvöldmatarborð frá einni á Ungur maður lenti í þeirri óþægilegu aðstöðu að hætta að ná honum upp svo Læknirinn segir honum að vöðvarnir sem stjórni blóðflæðinu niður í liminn séu ónýtir og það sé ekkert sem hægt sé að gera Hann spyr hvernig aðgerð það sé og læknirinn útskýrir það fyrir honum: "Við tökum vöðva úr rana fílsunga og græðum þá í stað ónýtu vöðvanna og Honum finnst þetta allt hljóma hálf óhugnanlega, en tilhugsunin við að geta Sex vikum síðar er komið að því að prófa græjuna og býður hann kærustunniaf Á veitingastaðnum finnur hann allt í einu ótrúlega pressu á félaganum, hann er að fá standpínu dauðans. Hann ákveður að renna aðeins niður klaufinni til að losa um hann. Kærastan hans gapir orðlaus yfir þessu í nokkrar sekúndur og segir síðan: "Vá, geturðu gert þetta aftur?"
Ljóð
Þóra Stefánsdóttir
Önd kemur inn á bar og spyr barþjóninn: "Áttu brauð"?
Barþjónn: "Nei".
Önd: "Áttu brauð"?
Barþjónn: "Nei".
Önd: "Áttu brauð"?
Barþjónn: "Nei við erum ekki með neitt brauð".
Önd: "Áttu brauð"?
Barþjónn: "Nei, við erum ekki með neitt fjandans brauð hér"!
Önd: "Áttu brauð"?
Barþjónn: "NEI! Eru heyrnarlaus eða hvað!? Við erum ekki með neitt
djö****** brauð hér! Ef þú spyrð mig einu sinni enn þá negli ég helv***
gogginn á þér fastan við barborðið, óþolandi fáviti"!!
Önd: "Áttu nagla"?
Barþjónn: "Nei".
Önd: "Áttu brauð"?
Lítill drengur Ef þú bara vissir
Hvað þú gefur mér,
Elsku litli sæti góði drengur.
Þú ert það besta sem ég á
Í þessum heimi hér
Þú veittir mér þann unað
Að elska einhvern aftur
Og bera ást og umhyggju
Fyrir öðrum en bara mér.
Þegar mér er heitt,
Þá gefur þú mér svala.
Og þegar mér er kalt
Þá veitir þú mér il
Þú kveiktir í mér aftur
Móðurást í hjarta
Og gafst mér með því enn á ný
Það dýrmætasta hér.
Vertu hjá mér alla tíð
Í hjarta mér litli vinur,
Og heimsins mesta hamingja
Mun þá búa í brjósti mér
Þóra frá Brekkukoti.
Vinur
Ég skal gefa þér með mér
Húsið mitt og bílinn minn
Börnin mín og dýrin.
Skíðin mín og skautana
Meira að segja rúmið mitt,
Trén mín og blómin.
Ég skal gefa þér
Himininn og stjörnurnar
Sólina og mánann.
Bláfjöllin og Esjuna
Og Austurríkistindana.
Ég skal gefa þér góða skapið
Sem ég erfði eftir hann pabba.
Ég skal gefa þér
Ástina í brjósti mér
Og sjálfa mig með
Og kjark til þess
Að njóta þessa alls
Ef þú bara, ef þú bara
Oh damn it !!!!!!!!!!!!!
Ef þú bara elskar mig, þín Þóra.
X ið mitt
Er ég lít hár þitt
Sem fingur mínir léku við
Er ég lít augu þín
Sem sjá mig ekki lengur
Er ég lít varir þínar
Sem áður kysstu mig og
Hvísluðu ástar orðum í eyra mér
Er ég lít hina konuna
Sem núna nýtur þessa alls.
Sem rennir fingrum sínum
Gegn um hár þitt
Fær ástartillit augna þinna,
Kyssir varir þínar og heyrir þær
Hvísla, ég elska þig----------
Þá vaknar í brjósti mér svo
Undarleg tilfinning.
Ég elska þig ekki lengur
En--en--en------------------------
HELGA
Hve mikið hún gaf mér
Þessi lífsglaða stúlka
Er fiðluna þandi og vonina gaf.
Hún leiftraði af lífsgleði
Og sýndi mér fram á
Að trúin á lífið
Er allt sem að þarf.
Það er sama hve gömul
Og veikburða verðum
Ef þetta er spekin
Sem trúum við á
Þá veit ég að þetta er það
Sem við verðum , og þetta er
Það sem að við munum fá.
Helena
Lítill munnur
Líkur rósu
Gullnir lokkar
Gimsteinn lítill
Glitra augu
Af gleði skokkar
Bros af vörum
Bræðir hjörtu
Barnið hlær
Léttur hlátur
Lífið laugar
Sem lindin tær.
Febrúar 1978
Þóra í Brekkukoti
Andri
Elsku litli hjartans Andri
Ef þú vissir hvað ég elska þig
Þú vekur aftur von í hjarta
Sem var svo mikið að þjaka mig
Að kanski væri ljósið bjarta
Hreint að yfirgefa mig.
Börnin stækka _ börnin fara
Börnin yfirgefa mig
Þá kemur þú með ljósið bjarta
Og segir ég megi eiga þig.
Börnin koma og börnin fara
Ég hélt ég væri orðin ein
Þá kemur þú með brosið bjarta
Opnar þitt litla bjarta hjarta
Og leggur svo fallega kinn við kinn
Á meðan þú vilt hjá mér vera
Ég mun reyna að halda í þig
Allt ég myndi fyrir þig gera
til að fá þig til að elska mig.
Þóra amma Jan.2000
Ó þú fallna borg.
Ó þú fallna borg
Ég geng eftir strætum þínum
augun full tárum,
þíður blærinn vefur þig örmum
grætur með mér
yfir örlögum þínum.
Örvæntingarfullur grátur dætra þinna
nísta hjarta mitt
þær gráta yfir týndum sonum.
Ó þú fallna borg
blóð og tár renna eftir strætum þínum,
valdafíkn mannanna þekkir engin takmörk,
því þjást börn þín,
því græt ég,
fótatak mitt bergmálar í auðum strætum,
það er hljótt,
dimmt,
það er ekkert ljós framar.
Ó þú fallna borg,
Þeir sögðust ætla að vernda þig,
Þú trúðir þeim,
Því gráta börn þín,
synir týnast.
Sólin megnar ekki að verma þig,
blóð og sviti renna eftir andlitum sona þinna.
Ó þú fallna borg,
Þú sérð aldrei aftur ljós.
Þóra frá Brekkukoti.
Sonaróður
Ljúfir tónar
lífið fylla
ljúflingslag
fiðluhljómar
fjöllin gylla
fagran dag
saklaus augu
sjávarlituð
söngvar óma
saga drengs
í stjörnur rituð
strengir hljóma
lokkafagur
lítill drengur
leikur lag
fagurt hljómar
fiðlustrengur
fagran dag.
Þóra frá Brekkukoti. 4. Apríl 1978.
Ó Mamma mín
Ó mamma mín
Ég elska þig.
Og ég kem til þín
Ef ég meiði mig.
Því þú ert minn vinur
Sem ég treysti á
Mamma elsku mamma mín
Alltaf þú getur huggað mig
Hvað sem að bjátar aaaaá
Þá kem ég og tek utan um þig
Og þú kyssir kollinn á.
Því þú ert minn vinur
Sem ég treysti á
Mamma elsku mamma mín
Ó mamma mín
Ég stór orðinn er
En kem þó til þín
Ef amar að mér
Því þú ert sá vinur
Sem ég treysti á.
Mamma elsku mamma mín.
Ó mamma mín
ég gefa vil þér
þá hamingju og gleði
er veittir þú mér
Því þú ert minn vinur
Sem ég treysti á.
Mamma elsku mamma mín.
Þóra frá Brekkukoti
SORG
Gaggandi snilld ! - Einn frekar snyrtilegur
Eins og venjulega fór Eddi snemma í háttinn, kyssti konuna góða nótt og steinsofnaði.
Seinna um nóttina vaknar hann og sér gamlan mann inni í svefnherberginu, klæddan í hvítan kufl.
"Hvað í andskotanum ertu að gera í svefnherberginu mínu ?" segir Eddi reiður.
"Þetta er ekki svefnherbergið þitt," segir maðurinn, "þú ert kominn til himna og ég er Lykla-Pétur."
"HVAÐ? Ertu að segja að ég sé dauður ? Ég vil ekki deyja... ég er allt of ungur og á eftir að gera svo margt," segir Eddi. " Ef ég er dauður þá vil ég að þú sendir mig til baka á stundinni!"
"Það er nú ekki svo einfalt," Svarar Pétur. Þú getur aðeins snúið til baka sem hestur eða hæna. Eða haldið áfram að vera dauður auðvitað.
Eddi hugsaði þetta í nokkrar mínútur og komst að því að það er örugglega ekkert auðvelt líf að vera hestur, úti að hlaupa allan daginn með einhvern á bakinu, svo af tvennu illu þá væri líklegra betra að snúa aftur sem hæna. Það væri ábyggilega letilíf.
"Ég vil snúa aftur sem hæna..."
Samstundis var Eddi kominn í hænsnakofa með fallegar fjaðrir og allar græjur.
En almáttugur hvað honum var illt í afturendanum.
Það var eins og hann væri að springa!
Þá kemur haninn....
"Hæ þú hlýtur að vera ný hérna.
Hvernig hefurðu það?
"Allt í lagi býst ég við" Svarar Eddi en mér finnst eins og rassinn á mér sé að springa!
"Þú ert bara að fara að verpa.
Hefurðu aldrei verpt áður?
Nei hvernig geri ég það?
"Gaggaðu tvisvar og þrýstu svo af öllu afli" Svarar haninn.
Og Eddi gaggar tvisvar og rembist svo eins og hann eigi lífið að leysa.
Skömmu síðar liggur hans fyrsta egg á gólfinu.
"Vá segir Eddi þetta er meiriháttar svo gaggar hann aftur tvisvar og byrjaði að rembast og eitt egg í viðbót liggur á gólfinu.
Þegar hann gaggar í þriðja sinn heyrir hann konuna sína öskra:
"Vaknaðu Eddi, í öllum bænum.
Þú ert búin að skíta út um allt rúm!
Þóra frá Brekkukoti:
RÓSA LITLA
Rósa litla bylti sér í rúminu sínu og reyndi að láta fara vel um sig. Hún vafði sænginni utan um sig og hringaði sig saman undir henni en allt kom fyrir ekki, henni tókst ekki að sofna. Mamma hennar var búin að lesa fyrir hana fallega barnasögu fyrir svefninn eins og vanalega, fara með bænirnar með henni og biðja guð að passa pabba sem nú væri kominn til hans og biðja hann að sjá um að nú væri honum batnað.
Hún bauð henni síðan góða nótt, kyssti hana á ennið , slökkti ljósið og fór hljóðlega út.
Rósa talaði oft við guð í huganum og fannst eins og hún heyrði svörin frá honum inní höfðinu á sér og var viss um að þetta væri hann. Henni fannst t.d. að ef hún spurði hann hvort hún ætti að gera eitthvað , þá var stundum eins og létti yfir litla brjóstinu hennar og þá tók hún það sem já en stundum var eins og þyngdi yfir henni og þá var hún alveg viss um að það ætti hún ekki að gera.
Eftir þessu fór hún dyggilega og var bara ánægð með árangurinn af þessum samtölum.
Þetta kvöld fór hún að hugsa um hvort hún gæti kannski talað svona líka við pabba sinn, fyrst hann væri nú kominn þarna upp til hans Guðs.
Á endanum fletti hún sænginni af sér læddist út að glugganum og horfði upp í stjörnubjartan himininn.
-Er hann pabbi minn örugglega þarna uppi hjá þér, spurði hún Guð í huganum.
-Já elskan mín, fannst henni Guð segja.
-Líður honum líður mikið betur núna?
-Jú honum er alveg batnað núna.
-Mamma mín segir að þú takir til þín stundum fólk sem þú þarft mikið á að halda og ég skil það vel en ég þarf bara líka svo mikið á honum að halda, hugsaðir þú ekkert um það?
Það kom stundarþögn.
Svo svaraði Guð henni með annari spurningu.
-Hefur þér aldrei dottið í hug Rósa mín að ég væri kannski að kenna þér líka eitthvað með því að láta þig missa pabba þinn?
Rósa hugsaði mikið núna, gat það verið að guð væri að kenna okkur sem eftir lifum eitthvað með því að láta okkur missa það sem okkur þótti vænst um? Auðvitað gat það verið, hún skyldi t.d. betur núna hvernig Guggu litlu hafði liðið þegar Guð þurfti að nota mömmu hennar.
Hún hafði gert sér grein fyrir því að það var agalega sárt að missa mömmu sína en að það væri svona svakalegt og breytti lífinu manns svona mikið, hafði hún ekki gert sér grein fyrir, fyrr en nú.
Hún leit aftur uppí stjörnurnar.
-Sér pabbi minn mig núna, spurði hún Guð?
-Já elskan mín , og hann er mikið með þér og mömmu þinni.
-Það er gott sagði Rósa, þá kannski getur hann huggað hana, hún grætur svo mikið á kvöldin þegar hún heldur að ég heyri ekki til.
-Já Rósa litla, það tekur alltaf langan tíma að jafna sig á að missa ástvin en þið lærið að lifa með því og sætta ykkur við að hann sé hjá mér, skilur þú það?
-Ég ætla að reyna, sagði Rósa, en ég vildi bara að þú vissir að ég þurfti líka á honum að halda eins og þú, en ef þú ert að kenna mér eitthvað með þessu, þá hlýtur þú líka að vera að kenna henni mömmu minni, ekki satt ?
-Já auðvitað elskan mín, allir læra af svona löguðu.
-Get ég talað svona við pabba minn líka eins og þig, spurði Rósa?
-Já auðvitað, þetta speglast allt saman í höfðinu þínu, og svo dreymir þig hann líka stundum, er það ekki?
-Jú svo sannarlega svaraði Rósa. Segðu mér, er fallegt þarna uppi hjá þér?
-Já mjög fallegt, mikið af börnum, dýrum og fallegum blómum.
Litirnir eru líka mikið fallegri hérna hjá okkur, en það má enginn koma hingað nema ég kalli í hann og hjálpi honum að komast alla leið, þú skilur ? Þú mátt t.d. alls ekki reyna það bara af löngun til að koma og sjá pabba þinn, þú skilur það?
-Já ég veit það, en ég sé hann alltaf í huganum og svo dreymir mig hann og ef ég get svo líka talað svona við hann eins og þig, þá verður þetta betra.
-Kannski kemur pabbi þinn með þig í heimsókn hingað í draumi og þá getur þú séð þetta allt saman.
-Sé ég þig þá líka?
-Nei vina mín það getur þú ekki, en pabba þinn, börnin, dýrin og blómin.
-Veistu það sagði Rósa, að mamma mín er komin með stóra bungu á magann og hún segir að það sé lítið barn inní henni og það sé síðasta gjöfin sem pabbi gaf okkur ?.
-Já elskan mín ég veit það, og ég veit líka að þú verður óskaplega góð stóra systir.
-Já svo sannarlega, sagði Rósa, ef einhver ætlar að hrekkja litla barnið, þá skal ég sko svo sannarlega passa það, engin hrekkjusvín fá að koma nálægt litla systkininu mínu.
-Já ég veit þú verndar það eins og þú getur vina mín, þú skalt vera þakklát fyrir að foreldrum þínum skyldi takast að koma þessu af stað áður en hann varð svona veikur.
En nú held ég að þú ættir að fara að sofa elskan mín, svo þú verðir ekki þreytt í fyrramálið.
-Já góði guð, góða nótt og þakka þér fyrir að tala við mig.
-Góða nótt Rósa litla.
Rósa hugsaði sig um smá stund, síðan kyssti hún á fingurinn sinn og blés kossinum upp til stjarnanna:
-Góða nótt pabbi minn, Guð passar þig.
Síðan fór hún aftur upp í rúmið sitt, hjúfraði sig undir sænginni, lokaði augunum til að fara að sofa, þá fannst henni eins og létt snerting snerti á henni ennið og hæg gola strauk yfir kinnina hennar, hún var viss um að þetta væri pabbi að kyssa hana góða nótt og klappa henni á kinnina.
Daginn eftir vaknaði Rósa snemma og það var eins og henni liði betur núna en daginn á undan. Hún stökk út úr rúminu, tók hreinu nærfötin sem mamma hafði lagt á stólinn í herberginu hennar og dreif sig inná bað. Hún burstaði tennurnar vel og vandlega hverja tönn fyrir sig, fór síðan í sturtu, þurrkaði sér, klæddi sig og fór að reyna að greiða sér. Það var erfitt, hún hafði hrokkið hár, sem var alls ekki í tísku núna og hún reyndi að halda krullununum niðri með hárburstanum á meðan það þornaði, en um leið og það byrjaði að þorna slapp ein og ein krulla út og hún fékk við ekkert ráðið.
Jenna sem sat fyrir framan hana í skólanum hafði svo fallegt rennislétt sítt hár og hún öfundaði hana af því.
Þegar hárið var orðið þurrt horfði hún á sig í speglinum, ljóst alltof hrokkið hár, brún augu sem passa alls ekki við ljóst hár, o.s.frv. Mamma hennar sagði að hún ætti einhverntíman eftir að þakka fyrir að hafa hrokkið hár og þá mundu aðrar ungar súlkur öfunda hana af því, henni fannst það mjög ótrúlegt.
Þegar ég verð stór og fer að eignast börn, vildi ég að þau yrðu annaðhvort ljóshærð með blá augu eða dökkhærð með brún augu og slétt hár, hugsaði hún.
Síðan hætti hún að hugsa um þetta, kláraði að klæða sig og fór niður í eldhús þar sem mamma var búin að hafa til morgunmatinn hennar. Hún gretti sig pínulítið yfir lýsinu en hugsaði um leið, þetta er ekkert svo slæmt en það er gott að taka lýsi á morgnanna. Það bara einhvernvegin tilheyrði að gretta sig yfir því.
Mamma var búin að hafa til nesti fyrir hana í skólann, svo hún kyssti mömmu sína fyrir matinn, kvaddi hana og fór af stað í skólann. Það var stutt að fara og henni fannst bara gaman í skólanum og gekk vel.
Enn eina ferðina horfði hún með aðdáun á hárið hennar Jennu, það var svo fallegt. Það var samt eitt sem angraði hana, það var að einn skólabróðir hennar var feitur, með þykk gleraugu og alls ekki flott klæddur og krakkarnir voru alltaf að stríða honum. Hún hafði reynt að verða vinur hans, en það var eins og hann treysti engum börnum en samt fannst henni að það væri að batna sambandið á milli þeirra, sérstaklega þegar hún fór einu sinni til hans og bað hann að hjálpa sér við reikningsdæmi. Ekki útaf því að hún skyldi það ekki, heldur til að sýna honum fram á að einhverjum þótti sem hann vissi svolítið meira en t.d. hún.
Hann varð dálítið undrandi en svo sagði hann , ja ég gæti nú alveg hjálpað þér með þetta en vertu viss að ef að hinir krakkarnir sjá að við erum að tala saman þá fara þau líka að stríða þér.
Mér er sko alveg sama um það, sagði Rósa.
Árni, en það hét þessi drengur, varð dálítið undrandi á svipinn, en settist svo hjá henni og hjálpaði henni við að leysa dæmið.
Það stóð ekki á stríðninni:
-Rósa er skotin í Árna feitubollu og gleraugnagám hahahahaha, kölluðu þau til þeirra.
Hvernig er það Rósa, getur þú ekki fundið þér sætari strák til að verða skotinn í, kölluðu þeir á eftir henni.
Árni fékk líka sína stríðni, en hann var orðinn svo vanur henni að hann lét sem hann heyrði ekki í þeim.
-Rósa og Árni eru kærustupar ligga ligga lá!
-Við erum ekkert kærustupar svaraði Rósa , við erum bara vinir og látið okkur í friði.
Krakkarnir horfðu undrandi á hana, hvað sá hún við þetta gerpi ? Hún sem var með sætustu stelpunum í bekknum.
-Láttu bara sem þú heyrir ekki í þeim sagði Árni, þau eru bara pirruð yfir því að þú skulir nenna að tala við mig, ef þetta fer eitthvað í taugarnar á þér þá skal ég bara fara eitthvað annað?
-Ég held nú síður sagði Rósa, þau eru ekkert betri en þú og mér líkar vel við að eiga þig að sem vin.
Nú varð Árni undrandi, er það? Meinar þú að þér líki vel við mig ?
-Já svaraði Rósa, ég hef fylgst með þér undanfarið og ég get bara sagt þér að flestir af þessum krökkum færu að grenja ef farið væri með þau eins og þau fara með þig, það sýnir mér að þú ert vel gefinn og góður strákur, sem lætur ekki æsa þig upp og það líkar mér vel.
Eftir þetta töluðu þau mikið saman í skólanum og urðu góðir vinir, það var eins og það létti eitthvað yfir Árna við þetta að hafa loksins eignast vin.
Rósu leið líka betur, krakkarnir hættu mikið til að stríða honum og kölluðu ekki lengur á eftir þeim.
Það dró að vísu dálítið úr vinahóp Rósu, en hún hugsaði með sér að þau sem forðuðust hana núna, hefðu aldrei verið raunverulegir vinir hennar, svo henni var alveg sama.
Eftir því sem tíminn leið fannst Rósu meira koma til Árna, hann var vel gefinn, góður og skemmtilegur og eftir því sem feimnin smá saman fór af honum nutu þau bæði samvistarstundanna.
Hann bar mikla virðingu fyrir henni og hún fann að hún gat talað við hann um hluti sem hún sagði engum öðrum frá.
Hún hætti samt aldrei að tala við Guð, talaði við hann um Árna og Guð sagði að hún hefði verið góð stelpa að leita vinskapar hans, því hann hefði alltaf verið svo einmana.
Einn daginn á leið heim úr skólanum, ákvað hún að gera tilraun með að reyna að tala við pabba sinn.
-Pabbi minn hugsaði hún stíft, pabbi minn, heyrir þú í mér ?
Ekkert svar kom, svo hún hélt áfram að reyna ?.pabbi minn elsku pabbi minn, heyrir þú í mér ?
-Já Rófan mín, vissulega heyri ég í þér.
Nú var Rósa sannfærð um að þetta hefði verið pabbi hennar, enginn annar kallaði hana rófuna sína nema hann.
Það komu tár fram í augun hennar en hún harkaði af sér, ég sakna þín svo mikið.
-Ég veit það elskan mín, en ég er mikið með ykkur mömmu og reyni að passa uppá ykkur eins og ég get, það er bara verst að þið sjáið mig ekki, en ég sé ykkur.
Ég er mjög stoltur af þér vina mín og mér líst verulega vel á nýja vininn þinn hann Árna, þarna sé ég að þú ferð ekki eftir útlitinu þegar þú velur þér vini, heldur þinni innstu tilfinningu um hvernig vinurinn er inní sér.
-Hann er góður strákur, en hefur átt bágt, því hann hefur aldrei eignast sannan vin fyrr en nú.
-Pabbi minn, ég þakka þér fyrir gjöfina sem þú skyldir eftir inní maganum á henni mömmu, litla barnið sem fæðist bráðum.
-Við gerðum það nú bæði rófan mín, mamma þín og ég og Guð hjálpaði okkur áreiðanlega líka, en allavega eignast þú bráðlega systkini fljótlega og þá líður mömmu þinni betur þegar hún hefur lítið barn til að hugsa um og stóra dásamlega dóttur til að hjálpa sér.
-Já pabbi minn ég ætla að vera svakalega dugleg að hjálpa henni.
-Það er eitt sem ég verð að játa fyrir þér rósin mín litla, að áður en ég veiktist og eins og þið kallið það "dó" sem er dálítið rangnefni, því ég aðeins skipti um verustað og fór í annan líkama sem er alveg eins og sá gamli, nema flestir sjá okkur ekki eftir að það gerist, en það þýðir ekki að við séum horfin frá ykkur, heldur aðeins ósýnileg, við fáum að fylgjast með ykkur og vernda ykkur eins mikið og við getum en það er algjörlega undir ykkur komið hvort þið farið eftir aðvörunum okkar eða ekki, þið fáið svokallað hugboð um hvað er rétt að gera og hvað er rangt.
Þegar þú varst að segja mér frá því að þú gætir talað við Guð í huganum og fengið svör frá honum í hugann þinn, þá lagði ég ekki sérstaklega trúnað á það þó að ég samþykkti það og segði þér að þú skyldir halda því áfram, því að svo lengi sem þú værir einlæg í þessum samræðum þínum við Guð, fannst mér það bara vera mjög gott, en elskan mín?..fyrirgefðu mér, en ég lagði ekki fullan trúnað á það sem þú varst að segja, þó mér fyndist þetta góð leið hjá þér til að greina rétt frá röngu.
En núna elskan min, veit ég að þetta var satt hjá þér og ég veit líka að þú getur þróað þetta samband þitt ef þú vilt og þú hefur þann hæfileika í þér að seinna muntu verða fær um að sjá okkur líka. Öll smábörn eru fædd með þennan hæfileika en flest týna honum niður af því að svo margir veraldlegir hlutir koma í veg fyrir að þau hugsi mikið um þessa hluti, og þá smá saman missa þau þessa hæfileika.
Þú virðist hafa haldið þessu við alla tíð og býrð að því núna, svo að þess vegna heldur þú þessum hæfileikum sem koma til með að aukast með aldrinum ef þú heldur þér við efnið og hættir ekki að trúa á þetta, skilur þú hvað ég meina ?
-Já pabbi minn, ég skil þetta ósköp vel og ætla að halda áfram að tala við ykkur, en segðu mér ertu til í að fara einhverja nóttina með mig í draumi þarna upp og leyfa mér að sjá það sem ég má sjá?
-Já elskan mín, svo sannarlega mun ég gera það með tímanum, en ég á sjálfur eftir að læra svo mikið hér áður, en að því kemur,en ég lofa því.
-Þakka þér fyrir pabbi minn en nú verð ég að kveðja þig í bili því ég er komin heim og ég sé að mamma stendur í dyrunum og bíður eftir mér, sérðu hana líka?
-Já hvort ég geri hún er nú orðin breið og falleg út af litla barninu sem fer bráðum að koma.
-Halló mamma, kallaði Rósa litla til mömmu sinnar, ég er komin .
-Halló elskan mín það bíður þín mjólk og brauð í eldhúsinu, hvernig gekk í skólanum í dag?
-Bara vel, sagði Rósa, ég fékk hrós fyrir ritgerðina.
-Það var nú gaman, sagði mamma, þér gengur bara alveg ágætlega í skólanum, og ég er mjög ánægð með það.
-Ég var að hugsa um hvort þú hefðir nokkuð á móti því, að ég færi heim með Árna eftir skóla á morgun og við mundum læra saman?
-Hummm sagði mamma, fer þá ekki allt í leiki og kjánagang?
-Nei, örugglega ekki, hann er líka duglegur í skólanum og vill ekki koma ólesinn þangað.
-Allt í lagi sagði mamma , við skulum sjá hvernig það gengur.
-Þakka þér fyrir mamma mín, sagði Rósa litla og skokkaði inní eldhús til að fá sér eftirmiðdagssnarlið sitt.
Þegar hún var búin að drekka fór hún að læra undir morgundaginn.
-Heyrðu mamma?
-Já elskan ?
-Mér gengur svolítið illa með að skrifa fallega stafinn "ð". Getur þú hjálpað mér?
-Ég skal reyna, sagði mamma og kom til hennar. Hvað ertu að meina elskan, þetta er alveg að koma hjá þér, ef þú lengir þetta strik dálítið, ekki of mikið samt , þá er það komið.
-Ó, svona, spurði Rósa?
-Einmitt, sagði mamma, þarna ertu komin með fallegt "ð".
-Þakka þér fyrir mamma min, ég man þetta næst.
Eftir að vera búin að læra, fór Rósa að leika sér, fór síðan aðeins út og hitti vinkonu sína og þær fóru í Barby-leik. Það var voða gaman, en vinkonan heitir Lísa og býr í næsta húsi við Rósu. Þær eru jafn gamlar en ekki í sama bekk í skólanum.
-Ég var að heyra að þú og Árni feiti væruð orðnir svo miklir vinir, er það satt, spurði Lísa.
-Já, svaraði Rósa, en mér finnst ekkert fallegt að kalla hann Árna feita, hann getur ekkert að því gert þó hann sé svolítið feitur og svo er hann líka fínn strákur og skemmtilegur þegar maður kynnist honum.
-Því á ég erfitt með að trúa, sagði Lísa, en ef þú segir það þá það.
-Já maður á ekki að dæma fólk eftir útlitinu, sagði Rósa. Ef maður gerir það, þá missir maður oft af því að kynnast skemmtilegu fólki og kynnist stundum fallegu en hundleiðinlegu fólki, ertu ekki sammála ?
-Ég hef nú bara aldrei hugsað út í það, sagði Lísa spekingsleg á svip, en sennilega er þetta alveg rétt hjá þér.
-Nú fer mamma mín bráðum að eignast litla barnið sagði Rósa, ég er svo spennt að ég er að springa.
-Hvort vildir þú frekar að það yrði strákur eða stelpa, spurði Lísa.
-Mér er nú alveg sama, svaraði Rósa, en ef það verður strákur, vona ég að hann líkist pabba mínum því hann er fallegasti og besti maðurinn sem ég hef kynnst.
-Já það væri gaman, sagði Lísa, en ef það verður stelpa ?
-Þá vildi ég að hún líktist mömmu minni, svaraði Rósa, en bætti við eftir smá íhugun, en að hún hefði slétt hár.
Lísa hló, þú og hárið þitt, þú veist ekki hvað ég vildi hafa svona hár eins og þú hahahaha.
-Já bullaðu bara, sagði Rósa og hló líka, en þetta er satt.
-En veistu hvað, sagði Lísa að ég veit að þú ert hrifin af Jennu, því að hún er svo falleg og allir vilja vera með henni, en hún talar illa um fólk skal ég segja þér.
Ég var inná klósetti um daginn og þá var hún að gera grín að Brynju, sem heldur að hún sé góð vinkona sín. Hún sagði að Brynja væri hallærisleg og leiðinleg en hún hefði gaman að því að þykjast vera vinkona hennar, því þá segði hún henni öll leyndarmálin sín, eins og hvað pabba hennar og mömmu kæmi illa saman o.s.frv.
Þetta t.d. eru hlutir sem maður bara talar helst ekki um, en ef maður gerir það þá segir maður bara bestu vinkonu sinni það, ekki satt? Og ætlast ekki til að það fari lengra, svo að það sem þú segir kemur einmitt heim við það sem þú segir; að maður á ekki að dæma fólk eftir útlitinu, heldur innrætinu, skilur þú mig?
-Já, sagði Rósa, henni brá dálítið því hún hafði haldið að Jenna væri fullkomin, allir vildu vera með henni og allir stákarnir voru skotnir í henni, því hún var svo falleg.
-En, sagði Lísa, það er bæði til fallegt fólk sem er gott og ljótt fólk sem er vont, þú skilur, en ég hefði virkilega gaman af því að kynnast nýja vini þínum honum Árna, því það hlýtur að vera eitthvað varið í þann strák, fyrst þér líkar vel við hann.
-Já það máttu bóka sagði Rósa. Hann er mjög skemmtilegur strákur og veit margt. Hann hefur haft svo mikinn tíma til að lesa og læra, það sem við lærum ekki í skólanum ennþá, eins og um stjörnufræði mannkynssöguna og margt fleira. Ég er viss um að þér á eftir að líka vel við hann.
Hann hefur nefnilega haft mikinn tíma til að lesa, því að hann hefur aldrei átt vini.
Svo seinna þegar við verðum eldri og förum að læra um þetta allt, þá veit hann meira um það en við hin, t.d. um Kládíus, Kleópödru,Secar, hringborðið með öllum riddurunum og Rikharð konung og hans menn. Við lærum þetta seinna í skólanum, en hann veit nú þegar um þetta allt.
-Ég skil, sagði Lísa, nú hef ég enn meiri áhuga á að kynnast honum. Hvað segir þú um að kynna okkur þannig að við getum öll verið vinir ?
-Mér líst vel á það, sagði Rósa , og ákvað að láta þau hittast og kynna þau hvort fyrir öðru, því fleiri vini sem Árni eignaðist, því betra og hún þekkti Lísu svo vel að hún treysti henni alveg til að vera góð við Árna.
Um kvöldð reyndi hún að tala við pabba sinn????
-Pabbi?Pabbi minn?.heyrir þú í mér núna ?
-Já elskan mín ég er hjá þér með Guði, og ég veit að þú ætlar að spyrja mig um Árna og Lísu. Já mér líst vel á það elskan mín, því að Lísa er góð stúlka og kemur til með að verða góður vinur fyrir Árna, eins og þú.
Það ljótasta sem ég veit, er þegar krakkar taka einhvern úr hópnum af því að þeim finnst hann ekki fallegur, eða eitthvað og gera stanslaust grín að honum. En ef Árni eignast fleiri vini verður þetta betra fyrir hann, og kannski hætta krakkarnir að stríða honum og hann fær meira sjálfsöryggi, þú skilur.
En þú þyrftir að finna einhverja góða stráka líka, svo hann verði ekki kallaður stelpuflenna eða eitthvað álíka ljótt. Því þá kynni honum að finnast þið bara að vera að gera góðverk, og það má honum alls ekki finnast, skilur þú það elskan mín ?
-Já pabbi minn, ég skil það vel og ég skal svo sannarlega finna einhveja stráka til að vera með okkur.
-Já ég veit það Rófan mín, þú skilur málið vel og ég er virkilega stoltur af þér.
-Þakka þér fyrir pabbi minn??.Veistu nokkuð hvenær litla barnið kemur?
-Já nokkurn veginn en mamma þín veit það líka nokkurn veginn svo þú skalt spyrja hana, því ég má ekkert segja um það.
-Ókey? Ó, þetta átti ég ekki að segja, er það? Ég átti að segja allt í lagi, er það ekki? Við eigum að reyna að halda vörð um tunguna okkar sagðir þú alltaf.
Henni fannst pabbi hlægja, já elskan reyndu ef þú getur, en ég skil vel að þér eins og öðrum verði á í því.
-Takk pabbi minn. Ég skal reyna að hætta að sletta tunguna okkar með erlendu tali.
Ég elska þig svo mikið, og sakna þín svo mikið að ég veit að þú skilur það ekki, og mamma líka.
-Jú elskan mín ég skil það vel en svona er lífið og við verðum að taka því.
-Segðu mér eitt pabbi, þegar lítil börn deyja, verða þau þá ekki svakalega hrædd, þú veist ?að missa mömmu sína og pabba og svoleiðis?
-Nei elskan mín, alltaf þegar von er á litlu barni er komið með góða konu, og henni er breytt í konu sem líkist mömmu hennar og búið til heimili sem svipar til þess sem það yfirgaf, þannig að barnið verður ekki vart við neina breytingu. Skilur þú hve fullkomið þetta allt saman er hjá guði ?
-Jeminn ..er þetta satt?
-Já elskan mín þetta er satt og svo jafnar barnið sig í rólegheitunum og fer að skilja málið og verður ánægt hér hjá okkur, en getur samt sem áður farið og séð mömmu og pabba á jörðinni og reynt að hugga þau .
-Þetta gengur alltaf mjög vel og þegar ég fer með þig í draumi hingað upp, þá getur þú séð hve hamingjusöm börnin eru, leika sér með öðrum börnum og dýrum.
Það er allt svo fallegt hérna hjá okkur og ef einhver er óhamingjusamur, þá er honum hjálpað, skilur þú það?
-Já, svaraði Rósa, mér finnst þetta óskaplega fallegt af Guði að hugsa um einmitt þetta, en hann hugsar fyrir öllu, er það ekki?
-Jú elskan mín og allt sem skeður hefur einhvern tilgang trúðu mér.
-Já ég geri það og skil allt mikið betur núna en áður, þakka þér fyrir pabbi minn.
-Rósa mín?..þú kemur til með að lenda í smá erfiðleikum bráðum, en mundu þá að ég verð með þér ásamt Guði svo að ef þú ferð eftir því sem þín innsta sannfæring segir, ertu að gera rétt og allt fer vel.
-Þakka þér fyrir aðvörunina pabbi minn og ég mun hlusta vel inní mig.
-Já elskan mín, en það er eitt sem ég hef alltaf ætlað að segja þér, ekki rugla mér saman við Guð, því það er Hann sem ræður öllu hér og er bestur og við hin gerum bara það sem hann tilkynnir okkur í huganum.
-Já ég veit hvað þú ert að hugsa.
-Nei Rósa mín ég hef ekki séð hann, en finn fyrir honum og heyri óskir hans.
-Fyrirgefðu pabbi minn en máttu segja mér hverjir þessir erfiðleikar verða eða verð ég bara að lenda í þeim og treysta guði?
-Já elskan mín, en ef þú gerir það og biður hann einlæglega um hjálp, þá hjálpar hann þér.
Ég get sagt þér þó, að þú og vinir þínir munuð lenda í dálítilli hættu en eins og ég segi, að ef þú treystir Guði mun hann hjálpa þér.
-Þakka þér fyrir pabbi minn að segja mér þetta, nú get ég reynt að passa mig betur.
Næstu daga reyndi Rósa að hugsa ekki svo mikið um þetta, því að hún hélt að það myndi kannski bara hjálpa til við að leiða þetta að.
Hún fór að hugsa um að finna stráka sem mundu vilja vera með henni, Lísu og Árna.
Loksins fann hún einn sem hafði verið góður vinur hennar fram að þessu. Steini, var hann kallaður.
Hún fór til hans einn daginn og fór að tala við hann.
Hann var dálítið skrítinn til að byrja með, en þegar þau fóru að tala saman, spurði hann?
-Hvernig nennir þú að vera með þessum Árna og meira að segja Lísa líka?
-Það er útaf því að þegar ég fór að tala við hann, sá ég strax að þetta var strákur sem ég gat treyst, var góður og mjög vel gefinn, svaraði Rósa.
-Jæja, mér líst nú ekki þannig á hann, enda vill enginn leika sér við hann nema þið.
-Ókey, svaraði Rósa, komdu með okkur eftir skóla í dag og þá skal ég bara sýna þér að hann er meira en bara ágætur.
-Allt í lagi, svaraði Steini, en ég get sagt þér, að Jenna, Óli , Siggi, Bára og fleiri, ætla að gera ykkur einhvern grikk.
-Það kemur í ljós, svaraði Rósa, og fann allt í einu að henni fannst hárið á Jennu ekkert sérstaklega fallegt lengur, ef maður hefur ekkert nema fallegt útlit til að vera vinsæl, vildi hún það ekki.
Rósa, Árni og Lísa voru búin að finna sér æðislegan felustað þar sem vel fór um þau og þau gátu talað saman án þess að verða fyrir áreitni. Það var gamall bátur sem lá bundinn við fjöruna og enginn virtist eiga. Þar gátu þau farið undir þiljur og haft það gott og talað um alla skapaða hluti.
Það kom í ljós að Árni kunni svakalega mikið af allskonar sögum sem voru bæði spennandi og fræðilegar og þau undu sér vel við það.
Rósa fór nú með Steina með sér til krakkanna og spurði þau hvort hann mætti ekki vera með þeim líka.
-Jú auðvitað, ef hann langar til, þá erum við orðin nógu mörg til að búa til leynifélag, stakk Árni uppá.
-Það væri gaman sögðu stelpurnar og svo fóru þau að reyna að finna nafn á þetta félag sem þau voru að stofna.
Steini undi sér vel með þeim og tók þátt í að finna nafn á félagið.
-Hvað segið þið um "Víkingarnir" spurði hann feiminn.
Það leist Árna vel á og stelpunum líka.
Svo þurfum við að hafa hjá okkur kerti og eldspýtur svo við getum lokað káettunni, sagði Árni, og eitthvað til að narta í og drekka þegar við verðum þyrst.
-Já, já, hrópuðu hin í kór. Nú fór þetta að verða virkilega spennandi.
-Svo getum við þóst vera skipbrotsmenn, stakk Steini upp á, því þá yrði þetta verulega ævintýralegt.
Það var samþykkt snarlega af þeim öllum.
-Við getum leikið Sindbað sæfara og hans menn, sagði Árni, það voru líka konur um borð hjá honum og þau lentu í allskonar ævintýrum.
Þessu var vel tekið af þeim öllum.
En þá sagði Árni alvarlegur, við þurfum þá að búa okkur til sverð og skjöld fyrir alla.
-Vá, sagði Lísa, það verður vandasamt
-Nei sagði Árni, ég kann alveg að gera það og ef Steini og þið hjálpið mér, verðum við ekkert svo lengi að því.
-Það væri æðislegt, sagði Rósa og fylltist fögnuði yfir spenningnum.
Næstu dögum eyddu þau í að búa sér til sverð og skjöld fyrir þau öll, með tilsögn Árna og hjálpar hans.
Mamma Árna var afskaplega glöð yfir því að hann hefði nú loksinns eignast vini í fyrsta sinn. Hún bjó til nesti fyrir þau og hinar mömmurnar líka og allir voru svo ánægðir og skemmtu sér vel.
Báturinn varð aðalbækistöð þeirra, þangað til pabbi Lísu ákvað að búa til fyrir þau trjáhús, sem er lítill kofi smíðaður uppí tré og kaðalstigi uppí hann sem þau gátu svo dregið upp þegar þau vildu.
Þau voru æðislega ánægð með kofann og bátinn og pössuðu sig samt að þetta kæmi ekki niður á lærdómnum.
Því þá hefði það eyðilagt fyrir þeim heima fyrir að fá að vera svona mikið saman.
En svo kom babb í bátinn.
Jenna og hennar vinir fengu pata af þessu og ákváðu að reyna að gera þeim grikk.
Einn eftirmiðdaginn þegar krakkarnir voru búnir að loka sig niðrí káettunni, læddust Jenna og hennar vinir að bátnum, læstu honum að utanverðu og leystu hann frá fjörunni.
Rósa og hinir krakkarnir heyrðu að eitthvað var að gerast uppi á dekki, svo þau reyndu að opna, en fundu þá að búið var að læsa bátnum að utanverðu, káetan var lokuð og þau komust ekki út aftur.
Nú urðu þau svolítið smeyk, án þess þó að láta hin vita og kölluðu ?.
-Hver er þarna ????????
Hahahahaha, hlógu Jenna og félagar, hvenig ætlið þið að koma ykkur út úr þessu.?
Í því fór bátinn að reka frá fjörunni og þá sáu hvað Jenna og vinir hennar höfðu gert, hvað áttu þau að gera, það var of mikill sjór til þess að þau gætu vaðið út að bátnum og dregið hann í land og hann fór alltaf lengra og lengra út á sjó?
Það komu tár í augun á Jennu og sumum félögum hennar, en öll voru þau hrædd.
Ef þau mundu hlaupa eftir hjálp, kæmist upp um hvað þau hefðu gert en þau vissu líka að báturinn var gamall og ósjófær.
Þau horfðu á eftir bátnum sem rak alltaf lengra og lengra frá landi, án þess að gera nokkuð nema vera hrædd.
Í bátnum ríkti smáhræðsla, án þess að þau gerðu sér grein fyrir hve langt frá landi þau voru komin.
Allt í einu sagði Árni, sem var ósjálfrátt orðinn stjórnandi þeirra.
-Krakkar, horfið á mig öll, sagði hann ákveðinn, núna verðum við að vera róleg og hugsa okkar ráð vel og vandlega, þið megið ekki láta hræðsluna yfirtaka ykkur, heldur verðum við að vera öll róleg og hugsa skýrt, skiljið þið það ?
-Já, svöruðu þau öll í kór og horfðu á hann með spurn í auga.
-Okkur er að reka út á sjó núna eins og er, en það sem verra er, er að það er farinn að renna sjór inní káetuna og við erum læst hér inni.
Lísa var að bresta í grát, en Árni leit á hana.
-Víkingar eða ekki, spurði hann hópinn?
-Já sögðu þau öll borubrött eftir nokkra íhugun og Lísa hætti við að gráta og setti allt sitt traust á Árna.
Allt í lagi, sagði hann, við getum ekki ausið úr bátnum því við erum lokuð inni, þannig að við verðum að finna leið til að brjóta okkur út úr káetunni, skiljið þið?
-Já svöruðu þau, en hvernig ?
-Steini, hjálpaðu mér að finna eitthvert verkfæri hérna sem við getum notað til að brjóta upp læsinguna.
Þau fóru öll að leita, þangað til að Rósa fann stóra járnstöng.
-Getum við notað þetta, spurði hún?
-Já láttu mig fá hana, sagði Árni og tók við stönginni, sem reyndist vera gamall járnkarl.
Nú tökumst við á við að reyna að sprengja þetta upp, sagði hann.
Hann setti járnkarlinn undir hespuna sem var lokuð að utanverðu og þau lögðust öll á eitt við að reyna að spenna hana upp. Í óralangan tíma að þeim fannst, ætlaði hespan ekki að gefa sig, en svo kom eitthvað hljóð um að eitthvað væri að gefa sig í henni.
-Ókey Víkingar, nú eða aldrei, hrópaði Árni og þau lögðu öll allt sitt í átakið, og það gekk?
-Húrra, hrópuðu þau öll og fóru að koma sér uppá þilfarið.
Þegar þau voru komin upp, brá þeim heldur en ekki í brún, því að þau voru komin svo langt frá landi að þau sáu varla hina krakkana sem stóðu ennþá í hræðslukasti í fjörunni.
-Hææææææ hææææææ náið þið í hjálp því báturinn er að sökkva, öskraði Árni, sem nú var orðinn sjálfkjörinn yfirmaður þeirra og þau treystu öll á.
Jenna og félagar heyrðu óljóst til þeirra, en nógu mikið til þess að þau hlupu upp fjöruna til þes að sækja hjálp.
-Nú eða aldrei, hugsaði Rósa?..góði guð? Er þetta þessi hætta sem þú varst að segja mér frá að ég ætti í vændum, spurði hún í huganum?
-Já elskan mín, nú verðið þið að fara varlega og ekki gera neitt óhugsað, svaraði Guð henni í huganum.
-Ætlar þú ekki að hjálpa okkur, hugsaði Rósa?
-Jú Rósa mín, en þá verðið þið líka öll að trúa því að ég muni geta gert það fyrir ykkur.
-Krakkar, sagði Rósa, ég veit um eina leið sem bregst mér aldrei, en við verðum að trúa því öll, annars gengur það ekki.
Hún sagði þessum vinum sínum frá því sem hún hafði aldrei sagt neinum nema pabba og mömmu, um hvernig hún gæti talað vð Guð og hann svarað henni, og á endanum skildu þau að þetta var eina leiðin, eina björgunarvonin sem þau hefðu, því að báturinn var farinn að mara í kafi. Þess vegna báðu þau nú eins heitt og þau gátu og báðu Guð að hjálpa sér.
Þau sáu ekki lengur til lands, því að nú var komin þoka sem ekki bætti úr, svo þau fóru að kalla á hjálp eins hátt og þau gátu. Þau voru orðin blaut meira og minna upp að mitti, þegar allt í einu sterk rödd kallaði á móti þeim
-Er einhver þarna?
Já, öskruðu þau á móti og sáu þá í mistrinu trillukarl koma siglandi á móti þeim.
-Ó góði Guð þakka þér fyrir, sögðu þau öll í kór alveg ósjálfrátt.
Trillukarlinn kom nú á bátnum sínum alveg að þeim?..
-Ja hérna,hvað sé ég, sagði hann, þetta er nú ekki mjög heilsusamlegt finnst mér, en komið þið nú eitt í einu og ég dreg ykkur uppí bátinn minn.
Árni lét þau öll fara á undan sér og var hér um bil kominn í kaf þegar maðurinn náði í peysuna hans og gat dregið hann um borð.
Þau þrýstu sér öll að manninum og þökkuðu honum fyrir hjálpina, því að ef hann hefði ekki komið akkúrat núna, hefðu þau sennilega öll drukknað þarna.
-Svona , svona, sagði hann, þið skuluð bara þakka fyrir að ég var í seinna lagi að draga inn í dag, annars væri ég kominn heim núna og þið á hafsbotn, hahahaha.
Þeim fannst þetta nú ekkert fyndið en þökkuðu honum ofboðslega vel fyrir.
Rósa hugsaði sitt, takk elsku góði Guð, takk fyrir að láta hann bjarga okkur.
Hin hugsuðu sitt líka en enginn sagði neitt, bara voluðu sum hver og voru þakklát fyrir björgunina.
Þegar þau loksins komu í land, var þó nokkuð af fólki mætt niður í fjöru til að taka á móti þeim.
Lögreglan var að setja út björgunarbátinn sinn til að reyna að hjálpa þeim en það hefði nú sennilega orðið of seint.
Börnunum var nú skellt inn í teppi og farið með þau heim og hituð ofaní þau súpa, þannig að þegar blautu fötin voru farin og heit súpan komin ofan í kroppana þeirra, fór þeim að líða vel.
-Hvar er trillukarlinn okkar og bjargvættur, spurði Rósa,
-O..ekki langt undan var svarað, en hann hafði fylgt þeim heim og fengið sinn skammt af súpunni góðu og þakkir foreldranna.
-Hvað ætli hafi orðið af Jennu og félögum, spurði Steini?
-Ég sá að þegar við vorum komin í land, hlupu þau í burtu og létu ekki sjá sig meira, svaraði Árni.
-Heyrðu Árni minn, sagði mamma hans, þú ert að fá hita, vinur.
-Ja ekki undrar mig það, sagði tryllukarlinn, það stóð aðeins höfuðið á honum uppúr þegar ég náði honum, og þokan var köld.
-Við skulum koma þér heim í snarhasti, sagði mamma hans og uppí rúm með þig.
-Já hann hjálpaði okkur öllum fyrst, sagði Rósa, hann er mjög hugrakkur strákur.
Daginn eftir var Árni kominn á spítala með lungnabólgu, en börnin, vinir hans voru eins mikið hjá honum og þau gátu, en fyrst gat hann ekkert talað við þau því hann var í einskonar móki, þannig að þau biðu framá gangi, en svo fór honum að batna?
-Og mundu það Árni minn, sagði læknirinn og hló, enga sundspretti á þessum tíma árs í ísköldum sjónum. Hann vissi alveg hvernig þetta hafði gengið til, en var bara að slá á léttari strengi og það létti yfir krökkunum og allir fóru að hlægja.
Árna batnaði nú alveg furðufljótt og eftir að hafa verið heima nokkra daga, gat hann farið í skólann og hitt krakkana aftur.
Jenna og vinir hennar létu fara lítið fyrir sér um tíma en svo þegar þau sáu að enginn ætlaði að kæra þau og vissu meira að segja kannski alls ekki að þetta hefðu verið þau, þá byrjuðu þau að angra þau aftur.
En í þetta sinn var Rósu nóg boðið?
-Viljið þið að við segjum frá því hverjir það voru sem leystu bátinn, spurði hún ósköp rólega.
Það sló þögn á hópinn,en...
-Þið hafi engar sannanir um að það höfum verið við, æpti Jenna og eldroðnaði í framan.
-Jú vina mín, sagði Rósa mjög rólega, við heyrðum öll í ykkur og lögreglan bíður bara eftir að við gefum þeim skýrslu. Hana grunar ykkur en við höfum ekki ennþá sagt af eða á, svaraði Rósa.
Í því kom einn kennarinn hlaupandi til Rósu?.
-Þú ættir að fara heim elskan min, þvi mamma þín er að fara að eignast barnið og það er búið að ákveða að ef að þið Árni samþykkið það þá býrðu hjá honum þangað til mamma þín og litla barnið koma heim, hvernig líst þér á það?
Rósa æpti upp fyrir sig af gleði og sagði vinum sínum frá þessu.
Hún fór síðan heim , en þá var mamma hennar komin á spítalann svo hún fór beint heim til Árna.
Er það satt að ég eigi að fá að gista hér þangað til gjöfin frá pabba mínum kemur með mömmu frá spítalanum?
-Já elskan mín og ég hlakka ákaflega mikið til að fá að hafa þig hjá okkur í nokkra daga, svaraði mamma Árna.
Hvenær vitum við hvort það verður, spurði Rósa, hvenær kemur mamma heim, hvernig líður henni , hvenær fæ ég að sjá þau?
Þetta voru svo margar spurningar í einu að mamma Árna gat ekki annað en hlegið. Hún og mamma höfðu orðið góðar vinkonur eftir ævintýri krakkanna og hún hafði verið í nánusambandi við hana.
-Mömmu þinni líður vel og litla barnið er að koma, þú átt að búa hjá mér það er að segja ef það er þér ekki á móti skapi. Og um leið og hún má fá heimsóknir, skal ég fara með þig þangað, þó að ég þurfi að sækja þig í skólann. Hvað segir þú um það?
-Mér líst vel á það, sagði Rósa himinlifandi. Hugsa þú þér hve mikið æfintýri þetta er, sagði hún, síðan.
Pabbi er farinn til Guðs, en samt gaf Guð honum leyfi til að gefa okkur þessa miklu gjöf áður en hann fór?
-Já sagði mamma Árna, vegir guðs eru órannsakanlegir, og þú skalt þakka Guði fyrir þetta allt, alveg eins og ég þakka guði fyrir á hverju kvöldi að Árni skyldi eignast svona góða vinkonu eins og þig.
-Lísa og Steini kunna líka að meta hann, eftir að ég kynnti þau fyrir honum. Hann bjargði nú lífi okkar allra?.hér um bil með því að missa sitt eigið, sagði Rósa, ég held að ég hafi aldrei hvorki hitt né lesið um svona góðan strák eins og Árna.
Hann er eins og stóri bróðir fyrir mér, ég get talað um allt við hann.
Samt er hann jafn gamall mér, en hann er bara mikið betur gefinn og lesinn, og svo er hann besti vinur minn.
Það er margt sem ég get þakkað fyrir að hafa kynnst honum.
-Já, sagði mamman, en Árni er búin að segja mér allt um hvernig þið kynntust almennilega og það var einfarið þér að þakka svo að það er ég sem ætti að þakka fyrir. Hann hefur aldrei eignast vini fyrr en hann kynntist þér elskan mín, þakka þér fyrir.
En nú skaltu fara aftur í skólann og klára daginn og svo komin þið Árni bæði hingað heim þegar skólinn er búinn í dag.
-Já, svaraði Rósa, þakka þér fyrir, ég var einmitt búin að hugsa um hvað ég ætti af mér að gera á meðan mamma væri á spítalanum.
Rósa fór aftur í skólann og sagði vinum sínum hvað væri um að vera og að hún ætti að gista hjá Árna þangað til að mamma og litla barnið kæmu heim. Þeim leist öllum vel á það, sérstaklega Árna sem fór að vísu allur í kerfi.
-Hvað?.áttu þá að eiga heima hjá mér á meðan mamma þín er á spítalanum, spurði hann allur á iði?
-Já ef þér er sama, sagði Rósa.
-Já hvort mér er sagði Árni og fór allur hjá sér. Rósa að búa hjá honum í nokkra daga, var meira en hann hefði nokkurntímann þorað að vona.
-Hvenær kemur þú þá heim með mér, spurði Árni áhugasamur.
-Núna á eftir, því að mamma er farin á spítalann og ég verð hjá ykkur á meðan, sagði Rósa.
Árni varð svo glaður að krakkarnir þekktu hann varla sem sama strák, jú en annars skyldu þau þetta samt vel, Rósa var bæði falleg og skemmtileg stelpa og þeim Árna var vel til vina.
Þegar skólinn var búinn þennan dag, fóru þau saman heim til Árna og voru mjög glöð í bragði.
Mamma Árna beið eftir þeim og sagði Rósu að nú færi þetta að koma hjá mömmu hennar, hún væri með sterkar og ákveðnar hríðir þannig að litla barnið kæmi sennilega í kvöld eða nótt.
Rósa fékk allshugar gleði í hjartað sitt og bað Guð um að þetta gengi allt saman vel.
Hún átti erfitt með að sofna um kvöldið, en um 11 leytið kom mamma Árna inn og tók hana í fangið.
-Ég óska þér til hamingju Rósa mín, þú varst rétt í þessu að eignast dásamlegann lítinn bróður!
Rósa fékk hálfgert áfall, þetta var svo óvænt þó hún hefði beðið eftir þessu allt kvöldið.
-En mamma, hvernig líður henni?
-Bara mjög vel og hún bað mig að skila kveðju og kossi til þín, og bráðum má ég fara með þig uppá spítala til að hitta þau bæði.
Rósa réði sér varla fyrir kæti, lítill bróðir kominn í heiminn ?.bróðir sem var búinn til bæði af pabba og mömmu og þeim leið báðum mjög vel.
Hún talaði lengi við Guð þetta kvöld og þakkaði honum fyrir og síðan líka við pabba sinn.
-Mér finnst ég vera búin að fá part af þér aftur, sagði hún.
-Já það hefur þú svo sannarlega gert, svaraði pabbi, og þetta verður góður strákur og þú ætlar að hjálpa mömmu að hugsa um hann, því hún verður dálítið þreytt fyrst til að byrja með.
-Já, þú getur treyst á það, sagði Rósa, þakka ykkur fyrir.
-Þú veist að ég elska ykkur og gleymdu því aldrei, að ég er aldrei langt undan.
-Ég veit það, elsku pabbi minn því að ég finn svo oft fyrir þér, svaraði Rósa. Góða nótt pabbi minn , og svo kyssti hún á puttann sinn og blés kossinum upp til stjarnana.
-Góða nótt, elskan mín, sagði pabbi og Rósa skreiddist aftur uppí rúm og reyndi að sofna.
-Varstu að tala við Guð, spurði Árni úr næsta rúmi?
-Já og pabba minn, svaraði Rósa.
-Mikið vildi ég að ég gæti talað við Guð, svona eins og þú, sagði Árni.
-Þú getur það, sagði Rósa, þú þarft bara í fyrsta lagi að trúa því að þú getir það og svo þegar þú talar við hann þá færðu svarið inn í hugann þinn, skilur þú?
-Já ég held það, sagði Árni, það er svo margt sem ég þarf að tala við hann um.
-Ég skal reyna að hjálpa þér, ef þú vilt, sagði Rósa, en númer eitt er að þú trúir því að hann sé til og sé alltaf hjá þér.
-Já, það hefur þú svo sannarlega sýnt mér frammá, sagði Árni, því að ef við hefðum ekki beðið svona ákaft til hans, með allri okkar trú, þegar við lentum í sjávarháskanum, hefðum við líklega ekki bjargast.
-Alveg rétt, svaraði Rósa, hann pabbi minn var búinn að vara mig við að við mundum lenda í hættu og aðeins trúin á guð mundi hjálpa okkur, sem einmitt gerðist, ekki satt ?
-Jú, svaraði Árni, ég trúi því allavega. Viltu hjálpa mér að læra að ná svona góðu sambandi við hann eins og þú ?
-Þú hefur það nú þegar, svaraði Rósa, eina sem þú þarft að læra er að gera greinarmun á óskhyggju þinni og svarinu hans.
-Ég ætla að reyna að fara eftir því sem þú segir, sagði Árni, því ég þarf svo oft á honum að halda.
-Eins og við öll, svaraði Rósa.
-Allt í lagi, sagði Árni, við skulum vinna að þessu saman , þú og ég. Góða nótt Rósa mín og þakka þér fyrir allt.
- Sömuleiðis Árni minn. Þú ert besti vinur minn, sagði Rósa, síðan sofnuðu þau og fengu fallega drauma.
Daginn eftir sagði Árni: Þakka þér fyrir Rósa það sem þú sagðir mér í gær, að við gætum öll talað við Guð ef við viljum og trúum staðfastlega á hann.
-Einmitt vinur minn , ef við trúum á hann og ráðleggingar hans, þá er okkur borgið.
Til dæmis ef þú bara lendir í þeirri aðstöðu að þú veist ekki hvað þú átt að gera. Skaltu byrja á að biðja til Guðs og spyrja hann hvort þú eigir að gera þetta?því að ef þú færð þungt fyrir brjóstið, þá veistu að þú átt ekki að gera það en ef þér finnst þér létta fyrir brjósti þínu, þá er það rétt sem þú ert að gera.
Prófaðu þetta og svo þegar þú hefur náð tökum á þessu, höldum við áfram.
-Veistu Rósa, að áður en ég hitti þig, mundi ég aldrei eftir guði. Mamma lét mig fara með bænirnar á kvöldin, en
ég trúði aldrei í alvöru á að það væri til Guð, fyrr en við lentum í sjávarháskanum.
-Jæja besti vinur minn þá veistu það núna, sagði Rósa.
Daginn eftir, þegar skólinn var búinn og þau komu heim, sagði mamma Árna: -Jæja Rósa litla, þá er kominn tími til að þú fái að hitta mömmu þína og bróður á spítalanum.
-Vá, æpti Rósa?má Árni koma með okkur ?
-Já ef þú vilt, en ég held að það væri best að þú færir ein inn til mömmu þinnar og svo kæmum við með þér að sjá litla bróður þinn.
-Allt í lagi sagði Rósa, ef Árni nennir.
-Ef ég nenni, spurði Árni hneykslaður, auðvitað nenni ég, ég get varla beðið eftir að sjá gæjann.
-Árni minn, sagði Rósa, hann er nú ekki orðinn neinn gæi ennþá, hann er bara litið barn og örugglega krumpaður í framan, að minnsta kosti sagði mamma mér það áður en hún eignaðist hann.
-Ókey, svaraði Árni, en hann verður samt seinna alvöru strákur er það ekki ?
-Jú kjáninn þinn ?.ohhhh hvað strákar vita lítið um smábörn, sagði hún og hló.
Árna sárnaði dálítið en skyldi svo hvað hún var að meina, og hló líka.
-Nú förum við og kaupum blóm fyrir mömmu þína sem þú færir henni og þegar þið hafið haft góðan tíma saman komum við Árni. Og svo förum við og sjáum litla drenginn og förum svo aftur inn til mömmu þinnar og segjum henni hve dásamlegur hann er.
-En ef hann er nú ekkert dásamlegur, spurði Árni?
-Öll litil börn eru dásamleg Árni minn, sumir sjá það bara ekki strax, svaraði mamma hans.
Fljótlega voru þau komin á spítalann. Rósa litla hljóp strax til mömmu sinnar og faðmaði hana að sér.
-Ó mamma mín hvað ég er glöð að við skyldum eignast þennan litla bróður, ég á eftir að sjá hann, en eg veit að mér finnst hann fallegur.
-Já Rósa mín, en mundu að fyrst eru þau dálítið krumpuð, og svo verða þau æðislega falleg.
-Ég veit það mamma mín, sagði Rósa, þú varst búin að segja mér það.
Hérna eru blómin sem mamma hans Árna færði þér frá okkur öllum, núna ætlum við að fara og skoða litla bróður og svo komum við smá stund inn til þín.
-Já elskan mín, mamma hans Árna er dásamleg manneskja, og Árni yndislegur drengur.
Rósa gat ekki beðið lengur, heldur hljóp út úr herberginu til Árna og mömmu hans og sagði:
-Jæja komum og sjáum strákinn minn.
Þau fóru strax að finna deildina, þar sem nýfæddu börnin voru en þegar þau komu þangað var engin hjúkrunarkona þar til að sýna þeim drenginn, svo þau bara biðu. Rósa horfði á öll þessi litlu börn og sá hvað mamma hafði meint, þau voru meira og minna krumpuð í framan.
Allt í einu, stoppaði hjartað augnablik hjá Rósu. Pabbi, já svo sannarlega stóð hann þarna innst inní stofunni við eina vögguna og brosti til hennar. Hún horfði dolfallin á hann en svo hvarf hann.
Hún áttaði sig snarlega.
-Hann er þarna innst inni, sagði hún, þarna í horninu, sjáið þið það ekki?
Þau horfðu á hana forviða með spurn í augum, þá kom hjúkrunarkonan og þau sögðu henni hvaða barn þau vildu fá að sjá.
-Já hann litla sæta, sagði hjúkkan, bíðið aðeins ég þarf að sækja hann, síðan gekk hú innst í hornið, þar sem Rósa hafði séð pabba sinn og dró fram körfuna með litla drengnum í.
Mamma Árna horfði athugul á Rósu, það var ómögulegt að hún hefði getað séð barnið í þessari fjarlægð, hvað þá þekkt það.
Þegar konan var komin með drenginn, sá Rósa strax hverjum hann mundi líkjast?..pabba????..
Þau horfðu hugfangin á þennan litla dreng, sem var engum öðrum líkur, svo fallegur var hann.
-Hann verður alveg eins og pabbi minn, sagði Rósa.
Drengurinn horfði á hana sínum djúpu fallegu augum á sama tíma og flest börn væru með lokuð augun. Það var eins og hann segði við Rósu með augunum:
-Ég er kominn til þín elsku systir mín.
Rósu vöknaði um augun, þetta voru augun hans pabba.
-Má ég nokkuð fá að sjá hnakkann á honum, spurði hún hjúkrunarkonuna, sem leit einkennilega á hana, því að enginn hafði beðið um þetta fyrr.
-Jú auðvitað, sagði hún svo loksins og sneri drengnum.
-Já sagði Rósa, alveg eins og ég hélt. Hnakkinn hans pabba míns.
Árni og mamma hans horfðu undarlega á hana en sögðu ekkert.
Svo sagði mamma Árna:
-Hann er dásamlegur.
-Já, sagði Árni og ekkert hrukkóttur.
-Nei, sagði Rósa, ekkert hrukkóttur, en alveg eins og hann pabbi minn.
Síðan fóru þau inn til mömmu Rósu og hrósuðu drengnum, og mamma Árna gaf henni peysu, sokka, vettlinga og teppi, allt í stíl fyrir drenginn.
-Ég mun aldrei getað fullþakkað þér fyrir allt, sagði mamma Rósu, fyrir allt sem þú hefur gert fyrir mig.
-Ef einhver á einhverjum skuld að gjalda, þá er það ég, sagði mamma Árna svo horfðust þær í augu og sögðu ekki meira, þær skyldu hvor aðra.
HVERJUM Á MAÐUR AÐ GIFTAST????
Maður verður að finna einhvern sem hefur gaman af því sama og maður sjálfur.
Ef maður til dæmis hefur gaman af íþróttum verður hún að hafa gaman af því að þú hafir gaman af þeim
og sjá um snakkið og dýfuna.
Árni, 10 ára.
Það ákveður það enginn áður en hann verður fullorðinn hverjum hann ætlar að giftast.Guð ákveður það allt löngu áður og maður kemst ekki að því fyrr en
það er orðið of seint.
Halldóra,10 ára.Á HVAÐA ALDRI ER BEST AÐ GANGA Í HJÓNABAND?
Það er best að vera 23 ára því þá er fólkið búið að þekkjast í heila eilífð
Birna, 10 ára.
Maður þarf ekki að vera á neinum sérstökum aldri, maður þarf bara að vera bjáni.
Friðrik, 6 ára.
HVERNIG SÉR MAÐUR HVORT ÓKUNNUGT FÓLK SÉ GIFT?
Maður verður bara giska út frá því hvort manni sýnist þau vera að æpa á sömu krakkana.
Daníel, 8 ára.
HVAÐ EIGA FORELDRAR ÞÍNIR SAMEIGINLEGT?
Bæði vilja ekki eignast fleiri börn
Lára, 8 ára.
HVAÐ GERIR FÓLK Á STEFNUMÓTUM?
Á stefnumótum á að vera gaman því fólkið er að kynnast hvort öðru. Meira að segja strákar geta haft eitthvað að segja ef maður hlustar nógu lengi.
Lísa, 8 ára.
Á fyrsta stefnumótinu lýgur fólk bara hvort að öðru og það er yfirleitt nóg til að það hafi áhuga á að hittast aftur.
Magnús, 10 ára.
HVAÐ MYNDIRÐU GERA EF ÞÚ FÆRIR Á STEFNUMÓT SEM ENDAÐI ILLA?
Ég myndi hlaupa heim og þykjast vera dauður.Daginn eftir myndi ég hringja í öll blöðin og láta þau skrifa um mig í andlátsfréttunum.
Þorvaldur, 9 ára.
HVENÆR ER ÓHÆTT AÐ KYSSA EINHVERN?
Ef hann er ríkur.
Júlía, 7 ára.
Það er bannað með lögum ef maður er ekki orðinn átján ára og það er ekki sniðugt að lenda í einhverju veseni út af því.
Karl, 7 ára.
Reglan er sú að ef maður kyssir einhvern á maður að giftast honum og eignast með honum börn. Þannig á maður að gera.
Helgi, 8 ára
HVORT ER BETRA AÐ VERA EINHLEYP(UR) EÐA Í HJÓNABANDI?
Það er betra fyrir stelpur að vera einhleypar en það er verra fyrir stráka.Það verður einhver að taka til eftir stráka.
Anna, 9 ára.
HVERNIG VÆRI HEIMURINN EF ENGINN GIFTIST?Hermaður staðsettur í Afganistan fékk svokallað "Kæri Jón" bréf að heiman frá kærustunni. Það hljómaði svona:
Kæri Jón
Ég get því miður ekki haldið sambandi okkar áfram. Fjarlægðin á milli okkar er bara of mikil. Ég verð að viðurkenna að, frá því þú fórst, hef haldið framjá þér tvisvar og það er ekki sanngjarnt fyrir hvorugt okkar. Mér þykir þetta miður.
Vertu svo vænn að senda til baka myndina af mér sem ég sendi þér.
Ástarkveðja
Sigga........................................
Hermaðurinn með særðar tilfinningar, bað félaga sína um að lána sér allar þær myndir sem þeir hefðu af kærustum sínum, systrum eða fyrrverandi kærustum. Þessar myndir auk myndarinnar af Siggu setti hermaðurinn í umslag ásamt meðfylgandi bréfi:
Kæra Sigga.
Þú verður að fyrirgefa en en get ekki með nokkru mótu munað hver í andsk....... þú ert en. En taktu endilega myndina af þér úr bunkanum og sendu restina til baka.
Kveðja
Jón
Lítil saga
Lítill drengur á götu kastar steinum í poll
sól að gullnum lokkum leikur
blítt strýkur
blær um vanga
Lítil telpa á götu ber brúðu við barm
mild rödd föður hennar segir sögur og ljóð úr ævintýralandi. Árin líða þau eldast og þroskast
ganga grýttan veg ævintýra
Mætast og læra að skynja söng fuglanna
hvísl golunnar
fegurð fjallanna
Þau ganga saman út í vetrarrökkrið
hjörtun full hamingju
leiðast hönd í hönd út í óvissuna
og vona að tíminn færi þeim gæfu og frið.
Föðurminning
Ég minningu á um indælan mann
er mildaði hjartasárin
þorið og þróttinn ég hjá honum fann
hann þerraði sárustu tárin.
Hann horfinn er frá mér og
hefur á ný heilsuna fengið til baka
hann flýgur nú frjáls þarna himninum í
feginn hjá drottni að vaka
Dauði
Ég kvaddi þig kátan að kveldi
og kærleikur streymdi frá þér
er húmaði hjartað þig feldi
og horfinn nú ertu frá mér.
26. mars 2005
Aumingja Óli????????..
Stundum gerir lífið að mér gaman
Gagngert til að sjá hvernig mér leið Svona er lífið stundum elskan hahahahahaha
Bara til að hlægja að öllu saman
En ég árum saman bara beið og beið.
Ég beið eftir að kona myndi koma
Og kynni að vilja elska bara mig
Svo ég beið og beið og hélt áfram að vona
Að hún kæmi og segði ó ég elska þig.
Í einmanaleika mínum, ég horfði bara á þær
Og bað Guð að senda mér svona eina
En hann kann ekki að stoppa, og sendi mér einar tvær.
Hvernig get ég gengið veginn beina ??????????????????????
"Tvær vinkonur fóru saman út á djammið og fóru heldur óvarlega í
kokteilana á Thorvaldsen. Pissfullar og flissandi á leiðinni heim í vestubæinn þurftu þær báðar að pissa og ákváðu að klifra inn í kirkjugarð og skvetta úr henni þar á bakvið einn legsteininn.
Sú fyrsta var ekki með neitt til að skeina sér á svo hún fór úr naríunum, skeindi sér og henti þeim svo.
Vinkona hennar var í spari undirfatagallanum og tímdi ekki að
skeina sér á djásninu og var það heppin að það var borði á kransi einum sem hún náði sér í og skeindi sér með. Næsta dag hittast mennirnir þeirra í boltanum og annar segir:
Þær eru rosalegar þessar kjéddlingar okkar.
Anna kom heim í gær nærbuxnalaus - þetta verður að hætta.
Þá sagði hinn:
Það er nú ekkert.
Erna Hrund kom heim með samúðarkort á milli rasskinnanna sem á stóð
"Frá öllum í Sorpu - við munum aldrei gleyma þér".
Dom Pérignon við öll tækifæri!!!!!
Hjón voru á leið austur fyrir fjall. Á miðri Hellisheiði valt bíllinn og karlinn lenti undir bílnum, töluvert slasaður.
Bílinn hafði lent við álfahól.
Út úr hólnum kom álfur.
Eitthvað hefur álfurinn vorkennt karlinum svo hann sagðist gefa karli tvær óskir.
Æ, ég vildi nú komast undan bílnum heill heilsu, stundi karlinn.
Hver er hin óskin? spurði álfurinn.
Ja, mikið vildi ég geta pissað dýrindis kampavíni í hvert skipti sem ég þarf að pissa, sagði karlinn.Ekkert mál, sagði álfurinn og hvarf á braut.
Hjónin komust með hjálp aftur í bæinn og þegar karlinn fór næst á klósettið heima hjá sér, þá mundi hann eftir síðari óskinni svo hann hrópaði"Magga, Magga komdu með glas".
Síðan pissaði karlinn í glasið og fékk sér sopa.
Jú, dýrindis kampavín var í glasinu.
Magga bað nú um að fá að smakka og rétti karlinn henni glasið og fékk Magga sér sopa.
Karlinn hélt síðan áfram að sötra þetta eðalvín og var duglegur að bæta í glasið.
Nú vildi Magga fá meira kampavín úr glasinu að drekka en karlinn leit á hana yfir glasbarminn og sagði:
Nei, Magga mín,ef þig langar í meira þá drekkur þú af stút !!!!!!Önd á bar
Önd kemur inn á bar og spyr barþjóninn: "Áttu brauð"?
Barþjónn: "Nei".
Önd: "Áttu brauð"?
Barþjónn: "Nei".
Önd: "Áttu brauð"?
Barþjónn: "Nei við erum ekki með neitt brauð".
Önd: "Áttu brauð"?
Barþjónn: "Nei, við erum ekki með neitt fjandans brauð hér"!
Önd: "Áttu brauð"?
Barþjónn: "NEI! Eru heyrnarlaus eða hvað!? Við erum ekki með neitt
djö****** brauð hér! Ef þú spyrð mig einu sinni enn þá negli ég helv***
gogginn á þér fastan við barborðið, óþolandi fáviti"!!
Önd: "Áttu nagla"?
Barþjónn: "Nei".
Önd: "Áttu brauð"?
Hvernig varð ég til ?
leikskólaaldri nýverið.
Dóttirin: "Var ég búin til í glasi eða ættleidd eða rídd?"
Af því varð til þessi limra:
Úr hvaða efni er ég smídd,
af íslensku holdi eða þýdd?
Ég vita það vil
því víst er ég til.
Er ég ættleidd, úr glasi eða rídd?
Svona gæti svar föður hljómað:
Úr ágætis efni ertu snídd
og kostunum bestu ertu prýdd.
En eitt máttu vita
ég vann mér til hita,
því á gamaldags hátt varstu rídd.
Einn geðveikt fyndinn XXX brandari
hann fer til læknis.
nema að hann sé tilbúinn að prófa tilraunaaðgerð.
vonum það besta."
aldrei stundað kynlíf framar verður yfirsterkari
því tilefni út að borða.
Um leið og hann opnar fyrir klaufina, sprettur félaginn út, grípur kínarúllu af borðinu og hverfur aftur ofan í buxurnar.
"Já örugglega," segir gaurinn eldrauður í framan, "en ég er ekki viss um að
það komist önnur kínarúlla upp í rassinn á mér."