16.7.2006
Sólveig Einarsdóttir
SÓLVEIG EINARSDÓTTIR
Sæll á ný.
Hvernig líst þér a þetta?
Ég er fædd og uppalin í Reykjavík.
Ég er fædd 24. nóvember 1939,
Eignaðist tvö börn með fyrri eiginmanni, Þorsteini Jóni Óskarss, Eddu og Einar Baldvin.
Seinni eiginmaðurinn heitir Lindsay O'Brien og er náttúruvísindamaður.
Varð stúdent frá MR 1959 og lauk síðar BA prófi í dönsku og sögu ásamt uppeldisfræðum við HÍ.
Kenndi við Gagnfræðadeildir Vogaskóla og síðar við MS.
Fluttist alfarin til Ástralíu arid 1990 en hef komið heim árlega síðan.
Bý á lítilli jörð sem heitir Sólheimar i norðvesturhluta Nýju Suður Wales og rek þar dálítinn kúabúskap með áströlskum bónda mínum sem er doktor i náttúruvísindum.
Aðalatvinna hans er þó ráðgjöf varðandi hveitirækt
en hann var lengi forstjóri fyrir Kornrannsóknarstöð háskólans í Sydney sem stadsett er hér skammt fra okkur.
I ca 20 km fjarlægð er lítill bær sem heitir Narrabri með um 9000 íbúa.
Umhverfis eru ein bestu baðmullar- og kornræktarhéruð Ástralíu.
Í janúar og febrúar er heitast og þá kemst hitinn oft í ein 40 stig en raki er ekki teljandi.
Í júlí og ágúst er kaldast.
Þá er oft frost á nóttunni en hitinn ca 16 stig yfir daginn og stundum meira.
Margir ganga í stuttbuxum allt árið um kring.
Mætti segja að eina tískan sem sést í Narrabri séu stuttbuxur og bolir!
Hér er afar flatt en Sólheimar standa þó ca 300 m yfir sjávarmáli.
Útsýn er fögur til skógivaxinna fjalla sem eru vernduð sem þjóðgarður.
Undanfarin þrjú ár hafa ríkt miklir þurrkar og hafa margir bændur flosnað upp.
Regn er hér gulls ígildi.
Namoi fljótið rennur hér um, dökkt og þungbúið.
Dýralíf er afar fjölbreytt en dýrin hafa átt erfitt uppdráttar í þurrkunum alveg eins og mannskepnan.
Eitthvað sem þú vilt spyrja um?
Kær kveðja, Sólveig
SYNGJANDI ÞAK
I. Regnbogastúlkan
Í sólskinslandinu Ástralíu, langt, langt inni í landi óravegu frá sjónum, býr lítil stúlka sem heitir Yuluwirree.
Yuluwirree er hvorki mjó né feit.
Hárið er súkkulaðibrúnt og augun tinnudökk.
Í skólanum klæðist hún ljósbláum, köflóttum kjól eins og allar hinar telpurnar.
Heima fyrir er hún oftast í stuttbuxum og bol.
Hljómfagurt nafn hennar frá frumbyggjunum komið-gulur, rauður, grænn og blár- og þýðir með okkar orðum:
Regnbogi.
Himinhvolfið skrýddist sem sé mikilfenglegum regnboga þegar hún fæddist í þennan heim.
Pabbi hennar kallar hana oft Regnbogastúlkuna sína og stundum Baldintátu- einkum þegar hún er á sífelldum hlaupum út og inn.
Þá segist pabbi verða þreyttur bara á því einu að horfa á hana.
Þá staldrar hún við í eina mínútu eða svo.
Síðan hverfur hún eins og hvirfilbylur.
Yuluwirree á heima hjá pabba sínum og mömmu í skondnu timburhúsi.
Á því er grátt bárujárnsþak.
Þegar rignir heyrist ekki mannsins mál inni í húsinu.
Svo gríðarhátt glymur regnið á þessu óvenjulega þaki.
Fólkið í húsinu leggur við hlustirnar þegar rignir.
Skellistórir dropar falla þunglamalega niður á bárujárnið sem syngur- ding, dong, ding, dong- þegar þeir detta.
Þetta þykir Yuluwirree gaman en það rignir bara sárasjaldan í sólskinslandinu.
Það er nánast stórviðburður þegar rignir og þá verða allir svo glaðir.
Pabbi segir að þegar rigni þá komi peningar í vasa sinn. Yuluwirre skilur það en ekki alveg en það gerir lítið til því þegar pabbi er glaður er allt gott.
Pabbi og mamma Yuluwirree eru bændur sem vinna hörðum höndum.
Deilir fjölskyldan jörðinni með búpeningnum og dýrunum í skóginum;
kengúrum, eðlum, mauraætum, refum, kanínum og slöngum.
Síðan eru skorkvikindi eins og flugur, kóngulær og maurar á kreiki í náttúrunni allt um kring.
Kornið vex ekki á ökrunum nema það fái vatn.
Heldur ekki blómin eða trén.
Stundum horfir pabbi Yuluwirre upp í bláan himininn í þeirri von að sjá grátt ský á lofti, helst mörg og helst svört, því að þá fer kannski að rigna og vatnið í uppistöðulóninu hækkar.
Í þessu heita landi skín sólin næstum hvern einasta dag allt árið um kring.
Ekki þarf að fara í peysu eða jakka nema rétt köldustu vikurnar.
Þá þarf líka að setja ábreiðu yfir bakið á hestinum til þess að hann ofkælist ekki.
Hesturinn er að staðaldri úti við- vetur sem sumar- eins og aðrar skepnur á búinu.
II. Pokarotta á þakinu
Bærinn hennar Yuluwirree er umkringdur engjum, ökrum og skógivöxnum hæðum.
Í trölla-trjánum búa skrautlegir páfagaukar.
Hinir fegurstu þeirra blaka fagurrauðum vængjum og heita Rauðvængjapáfar.
Þarna búa líka pokarottur og kóalabirnir.
Pokarottur ferðast ævinlega að næturlagi eða eftir að skyggja tekur.
Þær eru á stærð við apa eða kött.
Brúnleit pokarotta er fastagestur á bænum.
Birtist pokarottan að kvöldlagi og hleypur eftir þakinu.
Þá er gauragangurinn slíkur að líkast er því að þakið sé að hrynja.
Allir vita hver er á ferðinni og hendist Yuluwirree þá út.
Setur hún eplisbita á mjótt prik og réttir upp í tréð til pokarottunnar.
Segir þá gjarnan lokkandi um leið:
"Komdu niður, komdu niður, rófulanga pokarottan mín. Fáðu þér bita!"
Þá kætist pokarottan.
Finnur ilminn af eplinu.
Fikrar sig niður.
Vefur rófunni utan um mjóa grein og tekur einn bita í senn.
Setur milli framfótanna og maular.
Yuluwirree reynir að tala pokarottuna til í því skyni að lokka hana nær en pokarottan segir ekki margt, sperrir eyrun, en er ekki á því að láta klappa sér.
Hefur eingöngu áhuga á matnum.
Samt gleymir hún alltaf að segja takk fyrir matinn!
Í ljósaskiptunum eftir vinnu síðdegis sest fjölskyldan út á veröndina og spjallar um viðburði dagsins.
Stundum verða þá moskítóflugurnar svo aðgangsharðar að þau verða að forða sér inn.
Maður finnur ekki mikið fyrir því þegar þær bíta en þá kemur eins og lítill rauður punktur á húðina þar sem mann klæjar í marga daga á eftir.
Mamma ber þá nokkra dropa af te-trjáar-olíu á staðinn.
Hverfur þá kláðinn.
Yuluwirre þykir forvitnilegt þegar mamma og pabbi segja frá ýmsum dularfullum og kátlegum fyrirbærum sem Yuluwirree hefur aldrei séð.
Eins og hafinu, snjó eða sleðum.
Mamma sýnir henni þá myndir eða teiknar stundum þessi fyrirbæri.
Þá gengur Yuluwirree betur að skilja þau.
Þegar nóttin skellur á, er eins og dökkt teppi sé breitt yfir náttúruna.
Aðeins blikandi stjörnur himinhvolfsins lýsa gegnum hnausþykkt niðamyrkrið.
III. Eiríkur rauði kemur til sögunnar
Þegar gengið er inn í húsið þá kemur maður beint inn í geim sem skipt er í tvennt með ofni og lágri tunnu sem geymir eldivið.
Blasa tunnan og ofninn við komumanni.
Eldhúsið er til vinstri og stofan til hægri
Út frá stofunni liggur dálítil skonsa þar sem foreldrarnir sofa.
Annað skot er við útidyrnar þar sem Yuluwirrie sefur.
Í staðinn fyrir hurðir í þessum herbergjum eru marglit tjöld sem draga má fyrir.
Yfir rúmunum eru hvít moskítónet.
Í útskoti frá eldhúsinu er sturtuklefi, spegill og vaskur.
Lukt hangir í anddyrinu því útisalerni er á næstu grösum.
Eitt sinn stóð mamma við vinnu sína í eldhúsinu.
Þótti henni þá sem einhver starði á hana.
Hafði nú lítil mús læðst inn?
Ekki mátti skilja minnstu matarörðu eftir þá fundu mýsnar lyktina og laumuðust inn.
En hér var engin mús á ferðinni.
Sér til skelfingar sá mamma makindalega eiturslöngu sem hreiðrað hafði hljóðlaust um sig innan um dósir og glös á einni hillunni.
Féllust mömmu þá hendur.
"Hvaðan komst þá eiginlega?"
Slangan horfði hin rólegasta á hana, rétt eins og hún segði:
"Ég kann vel við mig hér! Þetta er prýðisstaður!"
Mamma hélt ró sinni en sagði:
"Þetta er einhver miskilningur. Hér er ekki staður fyrir þig. Komdu þér nú aftur út og heim til þín áður en bóndi minn kemur. Hann grípur til sinna ráða ef hann sér þig hér inni!"
Beið mamma þolinmóð eftir því að slangan kæmi sér út af sjálfsdáðum.
Enda hvarf hún jafnhljóðlega á braut og hún hafði birst.
Væntanlega komist að þeirri niðurstöðu að betri fanga væri að leita úti á ökrunum en í eldhúsinu.
Slöngur þurfa ekki mikið að borða.
Bara svona eins og eina mús á viku.
Mamma hafði síðar við orð hversu falleg þessi eiturslanga hefði verið á litinn!
Með rauðan maga.
Hún skírði hana Eirík rauða!
Fólkið í sveitinni er vant dýrunum.
Ef það gætir þess að trufla þau ekki, eru þau yfirleitt meinlaus.
Annars var mömmu og langflestum í sveitinni afar illa við slöngur.
Bit þeirra gátu reynst hættuleg - einkum ungum börnum.
Pabbi var heldur óhress yfir fréttunum af Eiríki hinum rauða.
Hann greip byssuhólkinn sinn úr læsta stálskápnum.
Leitaði að Eiríki allt í kringum húsið en fann hvergi.
Eiturslöngur eru nefnilega snillingar í að fela sig, þykjast vera trjágreinar eða því um líkt enda samlitar trjábolum tröllatrjánna.
Hugsaði pabbi Eiríki rauða þegjandi þörfina.
Undir bárujárnsþakinu á bænum eru trébjálkar.
Á einum þeirra hangir fjörgömul járnpanna og svartur pottur í stíl.
Yuluwirree er handviss um að potturinn og pannan séu orðin meira en þúsund ára gömul.
Brúnar gárur þekja timburgólfið og setja hlálegan blæ á heimilið.
Í stofuhlutanum er gamall sófi og er tjaldað yfir aldur hans með skrautlegu teppi.
Á lágu borði fyrir framan sófatetrið er fagurlega ofinn dúkur.
Fornlegt saumavélaborð með þremur skúffum trónir úti í horni.
Á veggjum hanga fjölskyldumyndir, gulleitt refaskinn - að ógleymdum gítarnum hans pabba.
Blágrænn kertastjaki ár járni nær næstum upp undir loft.
Í honum standa sjö blá kerti - næstum því í sama lit og stjakinn sjálfur.
Á kertunum er sjaldan kveikt því oftast er of heitt í veðri.
IV. Lifandi vekjaraklukkur
Á morgnana vaknar fjölskyldan eldsnemma við hlátra hláturfuglsins.
"Aha, ha, ha," kveður við svo skógurinn endurómar og hlátrasköllin berast langar leiðir.
Hláturfuglinn er sá fugl sem fyrstur vaknar í tröllaskóginum.
Þegar hlátur hans ómar, fer fólk ósjálfrátt að brosa.
Stundum tekur öll hláturfuglafjölskyldan undir þegar hláturfuglapabbi byrjar að hlæja og fólkið kætist og reynir að herma eftir þessari skemmtilegu, sprelllifandi vekjaraklukku.
Bara að allir gætu verið í eins góðu skapi eldsnemma að morgni og blessaðir hláturfuglarnir.
Síðan fara aðrir fuglar á kreik.
Rósakakadúar garga, svarthvítar ómkrákur veina og allir drífa sig á fætur.
Enginn getur sofið í öllum þessum látum enda streymir skellibjart sólskinið á milli trjánna og inn í húsið.
"Enn einn sólardagurinn," segir mamma þegar hún kemur inn til Yuluwirree, lyftir upp moskítónetinu og dregur gluggatjöldin frá svo Regnbogastúlkan fær ofbirtu í augun.
"Morgunstund gefur gull í mund," segir mamma brosandi og bætir við:
"Engar svefnpurrkur í þessu húsi, takk fyrir!"
Og Yuluwirree er eldsnögg að klæða sig og borða morgunmat.
Hún vill alls ekki missa af neinu sem kynni að gerast þann daginn.
Rétt fyrir utan húsið stendur hvítmálaður vatnstankur.
Í hann safnast dýrmætt regnvatn.
Pabbi bankar oft í tankinn til þess að heyra hversu hátt vatnsyfirborðið sé.
Stundum tekur pabbi stiga, klifrar upp og lýsir ofan í tankinn með lukt til þess að gæta betur að.
Yfirleitt nægir fjölskyldunni regnvatnið til heimilishalds.
En þegar þessi saga gerist, ríkir þurrkur.
Í margar, margar vikur hefur ekki rignt.
Ekki komið einn einasti dropi ár lofti.
Vatnskortur er yfirvofandi í sveitinni.
Fjölskyldan þarf að spara og spara regnvatnið úr tankinum eftir bestu getu.
Mamma gætir þess vandlega að enginn vatnsdropi fari til spillis og þegar Yuluwirree burstar tennurnar, lætur hún vatnið ekki renna - aðeins rétt á meðan hún bleytir burstann.
V. Söguþorpið
Í talsverðri fjarlægð frá húsi Yuluwirree hlykkjast þjóðvegurinn eins og endalaus vínarbrauðslengja.
Þar aka meðal annars gríðarlega stórir flutningabílar.
Á kvöldin eru þeir upplýstir gulum ljósum allt um kring og bruna gegnum nóttina eins og skrautleg jólatré.
Drunurnar í trukkunum berast langar leiðir - næstum því yfir fjöll og firnindi.
Stöku sinnum fær Yuluwirree að fara með mömmu sinni til næsta þorps.
Þá setur Yuluwirree upp bleika stráhattinn sinn, fer í hvíta blússu og rósótt pils.
Þannig klædd ekur Regnbogastúlkan með mömmu til bæjarins.
Þegar þær mæta flutningabílunum, finnst Yuluwirree eins og þessar ófreskjur ætli að feykja þeim út af veginum.
Þeir æða áfram líkt og nútímadrekar sem gætu spúið eldi og brennisteini þegar minnst varir.
Oft sjá þær mæðgur sitthvað athyglisvert í þessum innkaupaferðum sínum.
Á vorin þekja litskrúðug blóm vegabrúnirnar - fagurgul, purpurarauð og fjólublá.
Bleikir rósakakadúar og svartar krákur vappa oft og tíðum á veginum, einnig má sjá skjannahvíta skúfpáfa með gula dúska eins og kórónur uppi á höfðinu.
Stundum skýst kanína eða refur yfir veginn og einhverju sinni sveif heil kengúrufjölskylda í fagurlegum stökkum rétt framan við bílinn.
Hvarf síðan á skammri stundu inn í skógarþykknið.
Þá kættist Yuluwirree.
Hún hrópaði:
"Mamma, mamma, sástu litla kengúrubarnið í pokanum hjá mömmu sinni?"
Mamma brosti að ákefðinni í rödd dóttur sinnar.
"Já, ungarnir eiga gott að búa í hlýjum poka og láta mömmurnar svífa með sig í loftinu. En hann faðir þinn er nú ekki upptendraður þegar þær stökkva yfir girðingarnar og gera usla á akrinum!"
Yuluwirre veit vel að kengúrur geta stokkið yfir næstum hvaða girðingu sem vera skal.
Girðingin þarf að vera meira en tveggja metra há til þess að duga gegn öllu þessu kengúruhoppi.
Eitt sinn sáu mæðgurnar dauðan snák.
Feit, brún eiturslanga lá á veginum.
Þá leist nú Regnbogastúlkunni ekki á blikuna.
Þær brúnu eru hættulegustu eiturslöngurnar í sólskinslandinu.
Þá er betra að vera í öruggu skjóli inni í bílnum hjá mömmu sinni, jafnvel þótt slangan sé dauð.
"Eiríkur rauði er nú heldur skárri en þessir brúnu ormar!"
sagði mamma bara rólega. "Mundu að hafa ætíð augun hjá þér, Yuluwirree mín!"
Nú á þessum þurrkatíma sjást engin blóm.
Allur gróður er gugginn og rytjulegur því að ekki hefur rignt svo óralengi.
Grasið er gulleitt, skrælnað og hálfdautt í sólarhitanum.
Laufblöð trjánna eru orðin blágræn af þurrkinum, trén fallin í eins konar dá.
Yuluwirre þóttist næstum geta heyrt tröllatrén hvísla:
"Við erum svo þyrst. Æ, gefið okkur að drekka, gefið okkur að drekka!"
Þótt þorpið sé fámennt er það stærsti bær sem Yuluwirree hefur komið til.
Fornlegt, virðulegt pósthús með hvítum súlum stendur andspænis logagylltum banka.
Gamlar krár standa á tveimur götuhornum með myndum af freyðandi ölkrúsum á dyrunum.
Auk þessa kúrir gistihús með glæsilegri verönd, íbúðarhús og nokkrar verslanir við aðalgötuna.
Þetta þorp er sögulega merkilegt vegna þess að öll húsin frá því í gamla daga hafa varðveist.
Bílar geta með naumindum mæst á þröngum götunum og allur akstur er bannaður eftir aðalgötunni.
Taka því margir þann kostinn að fara fótgangandi innan bæjar.
Yuluwirree þykir þetta gott fyrirkomulag.
Enginn getur ekið hratt og lífið rennur fram rólegt og friðsælt eins og stórfljót.
VI. Gullmolar
Yuluwirree þykir afar mikið til þess koma að heimsækja söguþorpið eins og hún kallar það.
Einkum vegna þess að um það hafa spunnist ótal sagnir.
Meira að segja er til sagan um uppruna þess - fyrir rúmum eitt hundrað árum síðan:
Einu sinni var fjárhirðir að smala kindum á Hæðinni rauðu.
Sér hann þá gullmola liggja á götu sinni.
Gáir hann nú betur að.
Kemur auga á fleiri gyllta mola.
Bíður smalinn ekki boðanna en þeysist þegar til næstu borgar til þess að fá leyfi til að grafa eftir gulli.
Smátt og smátt barst fréttin um gullfundinn út um nágrennið og alla leið til borgarinnar við hafið.
Komu þá múgur og margmenni, ríkir og snauðir.
Meira að segja fátækt fólk frá Írlandi, Ítalíu, Kína og fleiri löndum.
Allir vildu freista gæfunnar og finna gull.
Reis þá bærinn á nokkrum árum.
Í fyrstu fjölmennur - með margar þúsundir íbúa - en þegar gullið var uppurið og enginn gat fundið fleiri gullmola þá héldu flestir á braut.
Vildu freista gæfunnar annars staðar í veröldinni.
Þeir sem eftir urðu gerðust margir hverjir bændur og hófu að rækta korn.
Pabbi Yuluwirree komst svo að orði að dökk gróðurmoldin væri besta gullið sem mennirnir ættu þarna um slóðir.
Merkilegt minjasafn er í þorpinu.
Oftast gefa þær mæðgur sér tíma til að líta inn á safnið.
Þær sjá nefnilega alltaf eitthvað nýtt í hvert skipti.
VII. Níu börn og skrýtnir skór
Fjörgamall karl með grátt skegg gætti safnins.
Yuluwirree hélt í fyrstu að hann væri einn af forngripunum.
Hafði orð á því stundarhátt við mömmu sína.
Hún sussaði á dóttur sína óvenjulega hvöss í bragði.
Karlinn tók þessu vel enda ýmsu vanur á langri ævi.
"Þetta er ungt og leikur sér!"
Ekkert virtist geta haggað óbifanlegri ró hans.
Í safninu var hægt að skoða alvöru gamaldags húskofa með fjórum agnarlitlum herbergjum.
"Þannig bjó fólk - fyrir meira en hundrað árum síðan,"
sagði karlinn með skeggið.
"Nú er öldin önnur."
Yuluwirree þorði ekki að flissa þótt henni fyndist þetta fyndið orðalag.
Hún staldraði lengi við í dyragættinni að barnaherberginu.
Kaðall var strengdur fyrir svo gestir færu ekki inn í herbergið.
Þar stóð vagga sem einhver pabbinn hafði smíðað úr trékassa;
tvö barnarúm;
á rúmunum sátu brúður sem litlar stúlkur höfðu leikið sér að
"þegar öldin var önnur" og heimagerður dúkkuvagn með
tréhjólum stóð úti í horni.
"Þarna ólust upp níu börn," sagði mamma.
"Skyldi brúðan mín einhvern tímann fara á safn?" tautaði
Yuluwirree með sjálfri sér.
Mamma einblíndi á hlóðareldhúsið, þar sem biksvartir
pottar héngu yfir eldinum.
Í huganum þakkaði hún sínum sæla fyrir eldavélina sína.
"Já, þær áttu ekki alltaf mikið til þess að setja í pottana,
blessaðar!" sagði sá gamli líkt og hann læsi hugsanir
mömmu.
Eða þá fötin sem fólk klæddist í gamla daga.
"Skelfing hlýtur að hafa verið heitt að klæðast þessum síðu pilsum og kjólum - eitthvað betra að vera í stuttbuxum!
Og hugsaðu um allan þvottinn - !"
Mamma varð jafn undrandi í hvert sinn er hún virti fyrir
sér klæðnaðinn.
"Og stelpurnar urðu að vera í þessum síðu kjólum líka!
Hvernig gátu þær hlaupið og leikið sér?"
"Ja, þær hafa sennilega ekki verið á sífelldum hlaupum út
um víðan völl eins og kálfur sem ég þekki!" sagði mamma.
Spariskór kvennanna voru támjóir og uppreimaðir.
Mamma hló þegar hún virti þá fyrir sér.
Ekki vildi hún setja tærnar ofan í slíka skó!
Yuluwirree varð óþolinmóð þegar mamma ætlaði ekki að
geta slitið sig frá skónum.
"Nú skulum við labba út í nútímann á þægilegum skóm,
mamma!" sagði Yuluwirree.
Eftir hringferðina um safnið köstuðu þær mæðgur kveðju á fornan safnvörðinn.
Gengu út og inn í nútímann sem virtist rammaður inn í fortíðina með öll þessi gömlu hús í kring.
Og þær gæddu sér á ís eftir ævintýri ferðarinnar.
Settust makindalega á bekk og sleiktu hneturjómaís.
"Við gætum eins verið staddar á leiksýningu," sagði mamma.
"Horfum á allan heiminn ganga hjá!" sagði Yuluwirree.
Í sífellu bar nýstárlegar persónur fyrir augu.
Aldrei hafði Yuluwirree séð eins margt fólk og í sögubænum.
Karlar í röndóttum stuttbuxum með fornfálega, blettótta hatta.
Konur í laufléttum sumarkjólum með blómahatta eða stráhatta.
Meira að segja börnin báru barðastóra hatta á höfði.
Allir urðu að verjast sterkum sólargeislunum.
Þarna sáust líka furðufuglar á ferli.
Fólk sem mamma kallaði "túrista".
Með myndavélar um hálsinn, sólgleraugu og í gallabuxum.
"Þeir eru komnir langt að til þess að kynna sér sögu þorpsins," sagði mamma.
Og Yuluwirree var stolt af litla söguþorpinu sínu.
Að minnsta kosti var það næstum því hennar.
VIII. Kengúruungi
Einu sinni þegar þær mæðgur aka heim og Yuluwirree opnar hliðið að heimreiðinni að bænum fyrir mömmu sína þá kemur hún auga á brúnleitt dýr sem kúrir í skjóli við trjástofn.
Eingöngu vegna þess að Yuluwirree býr í sveitinni, kemur hún auga á þetta dýr.
Þær mæðgur eru vanar að hafa vakandi auga á öllu í kringum þær.
Augu þeirra hafa aðlagast lifandi og síbreytilegu umhverfinu.
Yuluwirree gengur að trénu.
"Hvað er nú?" spyr mamma út um bílgluggann.
"Mér sýnist þetta vera lítill Wallaby-ungi," svarar Yuluwirree um hæl.
Mamma stígur út úr bílnum.
Þær gæta betur að.
Dökkbrúnn kengúruungi af Wallaby tegund hniprar sig saman.
Næstum hreyfingarlaus.
Eins og hann sé veikur eða jafnvel dáinn.
Yuluwirree færir sig gætilega nær:
"Mamma, mamma, þau hreyfast. Eyrun hreyfast. Unginn er lifandi!"
"Voðaleg vandræði," segir mamma og veltir vöngum.
"Kengúrumamma hefur yfirgefið ungann sinn. Hvað eigum við til bragðs að taka?"
"Kannski er hún hérna einhvers staðar nærri!"
Mæðgurnar skima allt um kring en koma hvergi auga á kengúrumömmu.
"Hvers vegna hefur hún yfirgefið hann?" spyr Yuluwirree.
"Það kemur fyrir að kengúrur ákveði að skilja við ungana sína á þurrkatíma eins og núna."
Yuluwirree er ljóst í hve mikilli hættu unginn er.
Refir og krákur geta ráðist á hann.
Einnig risaörninn sem býr í klettum fjallatindanna girnist unga veiðibráð sem þessa.
"Ég vil ekki að refurinn éti ungann. Getum við ekki bjargað honum einhvern veginn, mamma mín?"
"Yuluwirree mín! þúsundir kengúra plaga nú bændur og búalið um allt þurrkasvæðið. Alltof margar kengúrur eru í sólskinslandinu. Við verðum að vera raunsæjar. Við getum ekki----."
"Oh, við skulum taka hann með okkur heim. Hann er svo agnarlítill. Hvað munar um einn unga? Mamma, mamma, ha, gerðu það?"
"Veistu hvað það er mikill vandi að annast kengúruunga, Yuluwirree? Og ekki yrði hann pabbi þinn hrifinn! Kengúrur éta allt sem tönn á festir þegar svona illa árar. Vatnsskorturinn neyðir þær nær bænum okkar í sífellu."
"Ég skal gera allt sem ég get til þess að gæta ungans," segir Yuluwirree alvarlega.
Henni er mikið niðri fyrir.
Mamma stendur um stund ráðvillt.
Snýr upp á lokk í dökku hárinu.
Fluga sest á nefið á Regnbogastúlkunni.
Vill ekki fara.
Hvernig sem Yuluwirree blæs frá sér eða hristir höfuðið.
Flugan færir sig í annan augnkrókinn.
Telpan veifar henni burt og færir sig en flugan eltir!
"Sæktu pappaboxið og ullarduluna sem eru í aftursætinu!"
Mamma er greinilega búin að taka ákvörðun.
Yuluwirree tekur undir sig stökk, þótt hún geti ekki svifið í loftinu eins og kengúra.
Kemur aftur með hvoru tveggja.
Mamma tekur ungann undurvarlega upp, vefur utan um hann dulunni og setur í klunnalega kassann.
Unginn er svo máttfarinn að hann stimpast ekkert á móti.
Þær mæðgur koma unganum í pappakassanum fyrir úti í horni í eldhúsinu.
Pabbi er of þreyttur til þess að gera veður út af þessu uppátæki mæðgnanna.
Þegar hann kemur heim er hann þakinn rauðbrúnni moldinni sem þyrlast upp þegar hann vinnur á akrinum.
Samt verður honum þá að orði:
"Ætli refurinn verði lengi að næla sér í þennan ræfil! Ef ykkur tekst þá að halda í honum lífinu!"
Áður en pabbi fer að sofa gáir hann til veðurs.
Pabbi talar út í loftið:
"Komdu nú Hui! Sýndu okkur hvað þá getur!"
"Mamma, við hvern er hann að tala?" hvíslar Yuluwirree að mömmu sinni.
"Hann er að tala við veðurguðinn okkar hér í Ástralíu. Bændurnir kalla hann Hui og biðja hann oft um að spræna nú rækilega yfir akrana sína."
En það var ekkert að sjá í lofti og engin merki þess að þessi Hui ætlaði að hjálpa bændunum í þessum skelfilega þurrki.
IX. Heimalningurinn vex úr grasi
Næstu vikur vöknuðu mæðgurnar einum þrem sinnum á nóttu til þess að gefa unganum sérstaka mjólkurblöndu.
Kengúruungar þola ekki venjulega kúamjólk og var þetta því talsvert mas.
"Þetta er nú barasta eins og að hafa ungabarn," sagði mamma og stundi.
En unginn þakkaði fyrir sig með því að sleikja "mömmur" sínar í framan.
Hann þekkti málróm þeirra.
Horfði ástúðlegum, brúnum augum á þær þegar þær nálguðust með mjólkurblönduna.
Og unginn óx og dafnaði.
Eftir talsverðan tíma var hann orðinn hinn myndarlegasti.
Skelfing urðu þær mæðgur fegnar þegar hann gat verið úti, borðað sjálfur og þær þurftu ekki lengur að rífa sig upp um miðja nótt í svarta myrki.
Yuluwirree þótti skondið að sjá eyrun á kengúrunni sem snérust í sífellu og alltaf virtust vera sperrt, rétt eins og þau væru að hlusta eftir einhverju.
Skinnið breyttist smátt og smátt á unganum.
Varð dekkra og þykkara.
Rófan var furðustór.
"Þær nota rófuna til þess að halda jafnvæginu," sagði pabbi. "Eyrun er eins konar radar," bætti hann síðan við.
Yuluwirree vissi ekki hvað radar var.
Yuluwirree hafði oft séð og heyrt kengúrur stökkva hópum saman.
Taktfastir dynkirnir þegar sterklegir afturfætur kengúranna skella á jörðinni hljóma eins og ótal trommur séu slegnar.
Bú búmm, bú búmm og jörðin titrar.
Þegar mæðgurnar óku til þorpsins, skildu þær kengúru eftir heima.
Hún var hin rólegasta.
Stóð mest allan daginn í skugganum.
Hreyfði sig ekki.
Þeir sem ekki vissu af henni þarna, hefðu haldið að þetta væri brúnn trjábolur.
Kengúran unga virtist ekki hafa áhuga á því að hlaupast á brott.
Á kvöldin var hún fjörug.
Vildi leika við Yuluwirree.
Telpunni þótti Kengúran ekki námfús.
Reyndi hún að kenna kengárunni ýmsar kúnstir en það var ekki til neins. "Hún vill barasta ekkert læra," kvartaði Yuluwirree.
Kengúran var samt afar hænd að Yuluwirree.
Yuluwirree gaf kengúrunni allt mögulegt að borða.
Sumu vildi Kengúran ekki líta við en annað þótti henni hið mesta sælgæti.
Til dæmis hneturnar af trénu sem óx í garðinum þeirra.
Yuluwirree tíndi þær, barði með hamri, tók skurnið burt og gaf kengúru ávöxtinn.
Kengúran hélt á hnetunni milli framloppanna og út.
Mændi síðan á Yuluwirree.
Var hún að biðja um meira?
"Þetta er nú bara matarást," sagði mamma og hafði gaman að.
Yuluwirree varð að vera varkár þegar hún rétti kengúrunni matarbita.
Ef kengúran var verulega svöng, átti hún það til að þrífa matinn úr höndum telpunnar.
Þær voru álíka háar en hættan lá í hvössu klónum á framfótum kengúru.
Ekki væri gott að láta kengúru klóra sig í framan!
Heimalningskengúran var nú orðinn fullgildur meðlimur fjölskyldunnar.
En þakið var þögult því enn kom ekki dropi úr lofti.
Heimalningurinn vissi ekki hvað regn var.
Hafði aldrei heyrt þakið syngja.
X. Hvað er til ráða?
Þurrkurinn varð þeim mun alvarlegri eftir því sem vikurnar liðu.
Á hverjum morgni var himinninn heiður og blár.
Sólin hellti geislum sínum miskunnarlaust yfir skrælnað landið.
Dýr og menn stundu í hitanum - meira að segja húsið í tröllaskóginum virtist þreytt og sveitt.
Ekki bærðist hár á höfði.
Áhyggjuhrukkurnar urðu dýpri og dýpri í sólbrenndu andliti pabba.
Moldin var skorpin.
Glufur mynduðust í jörðina.
Uppskeran var í veði ef ekki rigndi fljótlega.
Regnvatnstankurinn nánast tómur.
Eitt kvöldið heyrði Regnbogastúlkan pabba sinn segja að þau yrðu að kaupa vatn ef rigningin léti á sér standa.
Vatn var dýrt.
Alveg hræðilega dýrt.
Fjölskyldan hlustaði á veðurfregnir bæði kvölds og morgna.
"Því miður," sagði þulurinn, "ekkert útlit er fyrir rigningu á morgun eða næstu daga."
Regnbogastúlkan skoppaði um og gáði annað veifið upp í loftið hvort ekki sæist ský.
Hana langaði til þess að verða fyrst til þess að sjá regnský.
Helst að geta fært föður sínum fréttirnar.
Bara að þakið fengi nú að syngja fyrir þau bráðum!
Bara að hann færi nú að rigna!
"Það dugir enginn smáskúr, Regnbogastúlkan mín," sagði pabbi. Hann var órólegur. "Við verðum að fá ærlegt regn. Helst samfellda dembu í nokkra daga. Jörðin er svo þyrst að hún myndi svolgra í sig tugi millilítra."
Regnbogastúlkan óskaði þess að hún kynni ráð til þess að láta himininn gráta.
Heimalningskengúran stóð undir hnetutrénu eins og skuggi á verði.
Eitt kvöldið sat litla fjölskyldan á veröndinni sem oftar.
Pabbi ræddi um vatnið í uppistöðulóninu en úr því fékk hann áveituvatn.
Vatnsyfirborðið lækkaði jafnt og þétt í lóninu.
Búpeningurinn var farinn að láta á sjá því beitin var lítil sem engin og allar skepnur komnar á gjöf.
Skepnurnar þurftu líka að drekka miklu meira í hitanum.
Fátt var til ráða.
Bændurnir ætluðu að funda um ástandið fljótlega.
Pabbi ætlaði að sækja fundinn.
Kengúran sat hnípin við tröppurnar.
Mændi á Yuluwirree sem var annars hugar.
"Nú veit ég ráð," sagði mamma.
Bæði pabbi og Yuluwirree litu eftirvæntingarfull á mömmu.
Hún lyftist upp í sæti sínu og sagði:
"Við höldum garðveislu!"
Pabbi og Yuluwirree urðu öldungis hlessa.
Göptu á mömmu með spurn í augum.
Kannski var rigningarleysið að hlaupa með mömmu í gönur?
Yuluwirree hafði tekið eftir að mamma notaði sama vatnið mörgum sinnum, kældi kartöflusoðið, fór með vatnsfötu í sturtu og nýtti frárennslisvatnið úr þvottavélinni á grænmetisgarðinn.
Mamma ætlaði líka alveg að verða galin ef Yuluwirree lét kranavatnið renna eða hellti niður vatni fyrir klaufaskap.
En mamma hélt ótrauð áfram:
"Við bjóðum nágrönnum okkar og ---"
"Alveg er ég grallaralaus! Við höfum ekki efni á að halda neina veislu ef við þurfum að kaupa vatn," sagði pabbi þurrlega.
"En hver og einn getur komið með sína drykki og eitthvert bakkelsi. Við setjum upp útiljós í garðinum. Börnin geta farið í leiki ....."
"Já, mamma, leikinn þar sem við felum sælgætispoka í trjám og runnum og börnin fara að leita."
Pabbi horfði þungbrýnn á þær mæðgur.
Hristi höfuðið.
"Gerið það sem ykkur sýnist," sagði hann og stóð á fætur.
Hann steig þunglega til jarðar á stígvélaskónum sínum.
Hvarf inn í stofuna.
Mamma varð raunamædd á svip.
Yuluwirree lagði hendurnar um hálsinn á mömmu sinni:
"Kannski fer bráðum að rigna, mamma mín."
Mamma knúsaði Regnboga-stúlkuna sína að sér.
"Já, við skulum vona það."
XI. Ballerínukaka
Þær mæðgur létu engan bilbug á sér finna.
Undirbjuggu garðveislu sem halda átti síðdegis næsta laugardag.
Mamma hringdi til nágrannanna og bauð fólkinu heim.
Ein fjölskylda ætlaði að baka skonsur, önnur hugðist baka brauð og sú þriðja súkkulaðiköku.
Skonsur með sultu og smjöri eru vinsælar í sólskinslandinu og á hvert heimili sína eigin uppskrift.
"Hvað ætlar þá að baka, mamma?"
"Pavlovu - auðvitað!"
"Bravo, eftirlætiskakan mín!" það besta sem Yuluwirree vissi.
Pavlova er marengsterta skreytt með berjum eða ávöxtum.
"Af hverju heitir hún svona skrítnu nafni, mamma?"
"Af því að einu sinni kom fræg rússnesk ballettdansmær í heimsókn til sólskinslandsins. Kokkurinn á hótelinu vildi gæða ballerinunni á einhverju alveg sérlega gómsætu. Bakaði marengs, fannhvítan eins og ballerínubúning, skreytti fagurlega með eldrauðum jarðarberjum og kallaði Pavlovu."
"Hét ballerínan Pavlova í alvöru?"
"Einmitt. Þeir sem sáu hana dansa gleymdu henni aldrei."
Mæðgurnar komu nú marglitu ljósaseríunni upp á veröndinni.
Skiptu dálitlu sælgæti í poka - einn poka handa hverju barni - bundu vandlega fyrir.
Síðan átti Yuluwirree að fela pokana þegar dagurinn rynni upp.
Yuluwirree fannst reyndar mamma sín setja afar lítið í hvern poka en velti ekki frekar vöngum yfir því.
Regnbogastúlkan var farin að hlakka til laugardagsins.
Óralangt var síðan nokkur hafði átt afmæli eða eitthvað hafði verið um að vera.
Svo datt henni í hug: Ef hann færi nú að rigna! Hvað þá? Þá færi garðveislan út um þúfur!
Engin leið var að óska þess að ekki rigndi.
Togaðist þetta á í huga Regnboga-stúlkunnar.
Hún hvíslaði að mömmu sinni:
"En mamma, ef hann fer nú að rigna á laugardaginn?"
Mamma faðmaði hana að sér og hvíslaði:
"Ekki hafa áhyggjur af því - en ég held að það yrði dásamleg garðveisla engu að síður."
Regnbogastúlkan varð undrandi.
Vatnsskorturinn var áreiðanlega farinn að rugla mömmu í ríminu.
En Baldintáta spurði einskis frekar.
Skoppaði út.
Spjallaði við kengúruna sína.
Yuluwirree undraðist að kengúran hafði aldrei reynt að fara út um garðshliðið.
Var það hægur vandi þar sem aðeins þurfti að ýta á það.
Enginn krókur eða lás var til fyrirstöðu.
En annað hvort hafði Kengúran ekki áhuga á að fara burt eða hún gat ekki lært svo einfalt atriði.
Yuluwirree sagði kengúrunni að það yrði áreiðanlega gaman á laugardeginum.
Hún þyrfti ekki að vera hrædd við gestina, enginn myndi gera henni mein:
"Ég skal passa þig svo vel. Oh, ég hlakka svo til á laugardaginn. Hlakkar þá ekki líka til?"
En kengúran svaraði engu, sperrti bara eyrun og lagði við hlustirnar.
XII. Óvæntur gestur
Á laugardeginum dúkuðu mæðgurnar langt borð úti í garði.
Yuluwirree sótti sælgætispokana.
Batt hún pokana vandlega á greinar hér og þar í garðinum.
Hún vandaði sig mikið við að finna góða felustaði.
Hvert barn mátti bara finna einn poka.
Mamma tók fram örþunnu, hvítu slæðurnar sem hún notaði til þess að breiða yfir allt matarkyns utandyra svo flugurnar kæmust ekki í neitt.
Húsið var tandurhreint en garðurinn var farinn að láta á sjá vegna þurrksins.
Aumkunarverð strá drupu höfði.
Hitinn var óvenjumikill og raki í lofti.
Innan skamms fylltist húsið af léttklæddum gestum með hatta.
Sumir ræddu þurrkinn og slæmar uppskeruhorfur.
Aðrir hjálpuðust að við að bera út veitingarnar.
Ein konan sagði frá barnunga sem varð svo hræddur þegar hann sá regn í fyrsta sinni að hann hljóp grátandi til mömmu sinnar.
Þá var hann orðinn þriggja ára.
Krakkarnir flissuðu að þessari frásögn en engum duldist alvara málsins og það hversu sjaldan rigndi í sólskinslandinu.
Kengúran vakti athygli allra gestanna.
Þefaði hún af hverjum og einum.
Fullorðna fólkið beygði sig í hnjánum þannig að það var í augnhæð við kengúruna.
"Það þykir kengúrunni betra," sagði Yuluwirree.
"Kengúran finnur lykt af því sem maður borðaði síðast," sagði mamma.
Börnin skoðuðu heimalninginn í krók og kring.
Ekki oft sem þau komust í návígi við svo gæfa kengúru.
Yuluwirree sagði þeim sólarsöguna.
Hvernig á því stæði að kengúra væri gæludýrið hennar.
Börnin hlustuðu með athygli.
Langaði sennilega öll til þess að kengúra væri heima hjá sér líka.
Nú var brátt komið að því að gæða sér á kræsingunum.
Tók Yuluwirre eftir því að gleymst hafði að leggja kökugafflana á borðið úti í garði.
Regnbogastúlkan var snör í snúningum, hljóp inn og kom með þá út.
Þegar hún hafði komið göfflunum snyrtilega fyrir og litið löngunaraugum yfir krásum hlaðið borðið, veitti hún því athygli að kengúran var ókyrr og angistarfull.
Gekk telpan nær.
Sá hún þá að heimalningurinn titraði allur.
Yuluwirree skildi ekkert í þessu.
Klappaði skepnunni og strauk blíðlega grófan feldinn.
Hélt Yuluwirree að allt þetta umstang og ókunna fólk hefði æst hana upp - eða gat verið slanga eða refur á næstu grösum?
Eiríkur rauði!
Gat verið að hann væri að þvælast um?
Þau höfðu ekki orðið hans vör langa lengi.
Talaði nú Yuluwirree róandi við kengúruna sína.
Sagði að hún þyrfti ekki að vera hrædd.
Enginn vildi henni neitt illt.
Regnbogastúlkan spjallaði í þessum dúr um hríð en skimaði um leið allt í kring.
Þá varð henni litið þangað sem hún hafði falið einn sælgætispokann.
Henni krossbrá.
Þarna lá hann þá!
Eiríkur sjálfur kominn með rauða magann sinn.
Honum var ekki ætlaður neinn poki!
En sú frekja!
Yuluwirree hrópaði eins hátt og hún gat:
"Pabbi, pabbi!"
Hún mátti fyrir engan mun missa sjónar á Eiríki hinum rauða.
Alls ekki líta af honum eitt einasta augnablik því þá hyrfi hann eins og dögg fyrir sólu, líkt og hann ætti huliðshjálm.
"Pabbi, pabbi, komdu strax! Eiríkur rauði er mættur í veisluna!"
Gestirnir flæktust hver fyrir öðrum.
Mamma reyndi að útskýra að Eiríkur væri ekki boðsgestur heldur slanga og bað konur og börn að vera innan dyra.
Karlmennirnir gripu það sem hendi var næst.
Skóflur og prik.
Tók það bændurna skamma stund að bera orminn langa ofurliði.
"Þetta er sá stærsti sem ég hef séð langa lengi!" sagði einn bóndinn og dæsti.
Og tóku allir hinir undir.
Mamma var sú eina sem var döpur á svip.
Einhvern veginn hafði henni verið frekar vel við Eirík hinn rauða.
XIII. Blikur á lofti
Þegar glæstur sigur var unninn á eiturorminum stóð Yuluwirree um stund með kengúrunni sem var ekki gefið um öll þessi læti.
Varð þá Yuluwirree litið upp í loftið.
Brá henni heldur en ekki í brún.
Hvað var nú um að vera?
Kólgugrátt risaský kom æðandi eftir himninum.
Hún ætlaði ekki að trúa sínum eigin augum.
Stóð grafkyrr.
Starði.
Hvaðan kom þetta ský?
Himinninn var heiðskír fyrir örskammri stundu!
Yuluwirree deplaði augunum.
Já, það var ekki um að villast.
Skýið stækkaði og dökknaði óðfluga.
Regnbogastúlkan æpti upp yfir sig:
"Sjáið þið! Sjáið þið bara! Það er þrumuský á lofti!"
Bændur litu upp í loftið allir sem einn.
Konur og börn komu hlaupandi út.
Skyldi hann virkilega ætla að rigna?
Enginn virtist þora að trúa því í alvöru.
"Já, það er ekki um neitt að villast! Þetta er þrumuský!"
"Hann er að skella á," sagði einhver.
Í fjarska drundi í þrumum og elding lýsti himinhvolfið..
"Hui, sýndu nú karlmennsku þína!"
"Þér hlýtur að verða orðið mikið mál. Komdu með það!"
Áskorunarorðin vantaði ekki.
Bara að skýið fari nú ekki fram hjá.
Bara að vindurinn standi nú úr réttri átt.
Já, það var ekki um neitt að villast.
Kólgugráa skýið óx og óx og ilmur af regni barst með vindinum.
Brmm, brmm, heyrðist í þrumunum sem komu nær og nær.
Húsráðendur og gestir ruku í óðagoti upp til handa og fóta.
Nú varð sannarlega að bjarga veislunni inn í hús!
Allir hjálpuðust að.
Hver og einn sem betur gat!
Bændur, konur og börn björguðu borðbúnaði og veitingum inn.
Samt gat enginn fengið af sér að fara inn - ekki alveg strax.
Regnbogastúlkan var ráðvillt.
Færi nú allt út um þúfur?
En ekki máttu þau seinni vera. Ekki var fyrr búið að bjarga góðgætinu innfyrir en fyrstu droparnir féllu.
Regnbogastúlkan horfði forviða á fólkið sem féll í faðma og klappaði hvert öðru á axlirnar.
"Regn, regn, bravo, bravo, húrra, húrra!"
"Gott hjá þér Hui, haltu áfram. Láttu það koma!"
Engum datt í hug að fara inn.
Börnin litu undrandi hvert á annað en Yuluwirree skildi allt í einu að eitthvað dásamlegt hafði gerst.
Að nú yrði grasið grænt á ný;
að trén gætu vaknað af dásvefninum;
að nú bjargaðist uppskeran;
að nú myndi vatnstankurinn og uppistöðulónið fyllast.
Að pabbi þyrfti ekki að kaupa vatn.
Hjarta Yuluwirree fylltist óstjórnlegri gleði.
Hún greip í hendur barnanna og þau dönsuðu hring eftir hring umhverfis regntankinn.
"Regn, regn, regn! Regn þýðir að það koma gullmolar í vasann hans pabba!" sönglaði Yuluwirree og börnin sungu með.
"Já, það er áreiðanlega töframáttur í sérhverjum vatnsdropa!" sagði mamma og tók utan um bónda sinn.
Regnið varð þéttara.
Margir héldu fram opnum lófunum og böðuðu andlit sitt og hendur í regndropunum.
Einn bóndinn horfði til himins, hélt á hattinum sínum í útréttum örmunum og lét rigna ofan í hann.
Yuluwirree vissi ekki hvort það voru tár eða regndropar sem runnu niður eftir kinnum hans.
Pang!
Gífurlega hávær þruma kvað við - geigvænlega nærri.
Börnin hættu að hoppa.
Allir þögnuðu.
Fólkið forðaði sér inn og Regnbogastúlkan fékk kengúruna sína með sér upp á veröndina þótt hún titraði enn.
Andartaki síðar var eins og óteljandi tröllskessur helltu úr risafötum á þakið.
Regnið fossaði niður í stríðum straumum.
Allir störðu út á þetta dásamlega fyrirbæri náttúrunnar.
Skarkalinn af þrumunum og regninu sem skall á þakinu var slíkur að ekki heyrðist mannsins mál - en það kom ekki að sök.
Aðalatriðið var gleðisvipurinn á fólkinu yfir blessuðu regninu.
XIV. Og þakið syngur
Inni í húsinu var þröng á þingi.
Börnin sátu á gólfinu.
Sumt af fullorðna fólkinu líka.
Allir hlustuðu á þakið syngjandi eins og þau væru ein fjölskylda.
Pabbi greip gítarinn niður af veggnum.
Lék undir með regninu.
Bros hans náði út að eyrum.
Veitingarnar stóðu á eldhúsbekkjunum, sófa- og saumaborðinu og hvar sem hægt var að koma þeim fyrir með góðu móti.
Mamma gaf bendingar um að gera svo vel.
Fólk fékk sér te eða kaffi, svaladrykki, skonsur, brauð og kökur.
Gestirnir borðuðu með bestu lyst - einnig pabbi.
Yuluwirree varð glöð þegar hún sá að hann fékk sér stóra sneið af Pavlovutertunni.
Mamma brosti líka.
Nokkru síðar mundi Regnbogastúlkan eftir leiknum.
Enginn gat farið út í dembuna án þess að verða holdvotur.
Sælgætið í pokunum yrði fljótlega ónýtt.
Mamma hafði tendrað ljós á bláu kertunum í risakertastjakanum - öllum nema einu þegar Yuluwirree greip í pilsið hennar:
"En leikurinn? Og pokarnir, mamma?" þegar mamma sá tárin í tinnubrúnum augum dóttur sinnar, lagði hún frá sér eldspýtustokkinn.
Faðmaði Yuluwirree að sér:
"Elsku Regnbogastúlkan mín, þú verður að skilja að regnið er mikilvægara en nokkrir sælgætispokar. Regnið skiptir okkur bændurna öllu máli. Nú réttir kornið við og sólblómin byrja að brosa á ný. Og þú sem sást þrumuskýið fyrst af öllum!"
Mamma kveikti á síðasta kertinu.
Hausinn á gula refaskinninu virtist glotta við tönn þegar bjarminn féll á vegginn.
Síðan tók mamma skál með gylltri rönd og fyllti hana af sælgæti.
Það rifjaðist upp fyrir Yuluwirree að mamma hafði sett fjarskalega lítið gott í hvern poka.
"Mamma, vissirðu að það myndi rigna?"
"Nei, en það er aldrei að vita. Stundum vill svo til að haldi maður veislu eða eitthvað sérstakt er um að vera að þá fer hann að rigna. Ég vildi vera við öllu búin. - Farðu nú inn og bjóddu fólkinu," sagði mamma og brosti leyndarmálabrosinu sínu.
Regnbogastúlkan gekk stolt inn í stofuna með skálina og bauð gestunum.
Hún gætti þess vel að enginn yrði út undan.
Pavlovu marengstertan hvarf með öllu, enginn þurfti að hafa áhyggjur af neinum afgöngum.
Veisluföngin hurfu eins og dögg fyrir sólu.
Regnið hafði ekki aðeins skerpt lífsgleði fólksins heldur og matarlyst þess.
Eftir að Nágrannarnir héldu heim á leið, glaðir og reifir, stóðu mamma, pabbi og Yuluwirree lengi á veröndinni.
Regnskýin voru nú silfurgrá og umluktu allt umhverfið.
Kengúran hafði sig hvergi hreyft.
Þau gátu næstum því heyrt hvernig moldin svolgraði í sig vætuna.
Glufurnar í jörðinni smáfylltust.
Rætur trjánna þömbuðu í sig regnið.
Á morgun myndi moldin festast við allan skófatnað í þykkum klumpum.
Næði hún að harðna yrði ærið verk að ná henni aftur af.
"Bara að hann rigni nú í alla nótt," sagði mamma.
"Og á morgun líka! Við þurfum margra daga regn," sagði Regnbogastúlkan spekingslega.
"Það er aldeilis munur að eiga Regnbogastúlku að á þurrkatíma í sólskinslandi," sagði pabbi og tók um axlir hennar.
Hann brosti enn alveg út að eyrum.
Litla fjölskyldan ætlaði aldrei að koma sér í rúmið þetta kvöld.
Það var svo merkilegt að það skyldi rigna.
Seint og um síðir sofnaði Yuluwirree himinglöð við besta söng sem hún þekkti.
Söng þaksins á timburhúsinu í tröllaskóginum græna.
Endir.
Sólheimar, Wednesday, 18 February 2004
Hitinn er aðeins 39 C í dag.
Kæra Oddný.
Mér er sönn ánægja að senda þér hér með handritið um "Þakið sem syngur". Ég hef trú á því að það eigi erindi til íslenskra barna. Það byggir á eigin reynslu í verstu þurrkum sem komið hafa í heila öld hér í sveitum Nýju Suður Wales. Framandi fyrir íslensk börn en engu að síður fróðlegt og vonandi skemmtilegt.
Það gleður mig ósegjanlega að þú skulir ekki hafa gefi mig upp á bátinn. Mér fannst ég vera óheppin með fyrri barnaátgáfurnar mínar tvær sem komu át fyrir einum tíu árum síðan hjá MM. Þær voru of seint á ferðinni; fyrri bókin í svörtu og hvítu, auk þess sem þær komu út á síðustu stundu rétt fyrir jól og voru lítt auglýstar.
Ég hef þýtt þær báðar á ensku en hef ekki einu sinni reynt að koma þeim út hér þar sem framboðið er svo mikið. Lántökur á þessum barnabókum mínum heima á Íslandi hafa þó aldrei dvínað gegnum árin.
Afar mikilvægt tel ég vera að finna íslenskan teiknara sem ræður við myndefnið í "Þakinu syngjandi" sem er svo einstakt og ástralskt. Mér finnst rissmyndir Evelyns Barber vart nógu góðar en læt þær þó fylgja hér með. Ef til vill mætti styðjast vi? hugmyndir hennar eða nota nokkrar af dýramyndum hennar sem eru verulega góðar. Þá ræður ferðinni.
Eiríkur rauði - sem nafn á eiturslöngu - kemur reyndar einnig fyrir í "Amma leikur lausum hala" en mér finnst það lítið gera til.
Ég gef þér frjálsar hendur með titil á bókinni sem vissulega gefur nokkra möguleika:
Þakið syngur; Sagan af þakinu syngjandi; Syngjandi þak eða jafnvel Regnbogastúlkan. Ennfremur er ég opin fyrir breytingartillögum. Þú þekkir markaðinn og lögmálin og segir til.Að öllu forfallalausu verð ég á Íslandi eftir 10. ágást 2004 í einar sex vikur. Þá sjáumst við vonandi.
Helst í fréttum héðan auk mikilla hita, er að sonur minn, Einar, og yndisleg áströlsk eiginkona hans eignuðust son í gær. Allt gekk vel. Hann er rúmar 15 merkur og 54 cm. Eldra barnið er drengur, Tumi Thorsteinsson, rétt tveggja ára gamall. Þau búa í litlum háskólabæ, Armidale, sem er í fjögurra tíma aksturs fjarlægð héðan.
Um leið og ég kem handritinu ásamt myndum og þessu bréfi í póst þá ek ég þangað!
Ég vona að þér og fjölskyldu þinni líði sem allra best. Ennfremur bið ég að heilsa Halldóru og foreldrum ykkar. Mikið hlakka ég til að fá Dóru í heimsókn þegar húsið okkar hér í sveitinni rís. Vonandi seint á þessu ári.