16.7.2006
Katrín Ósk Jóhannsdóttir
Katrín Ósk Jóhannsdóttir
Mín lífsganga.
Hvað skal gera er sólin ei skín
hvað á að gera er ljósið dvín
þá skal ég aðeins biðja til þín
um það að sólin komi til mín.
Því örlögin öll eru í hendi þér
en líf mitt allt veltur á mér
þú sérð um þetta og ég sé um hitt
þá allir geta séð um sitt
Þú gefur mér leyfi að velja mitt líf
ég reisi mitt fjall og upp það klíf
því þannig geng ég lífsins veg
mín lífsganga er yndisleg.
Amma mín
Hún er sú ljúfa, góða og hressa,
hjá henni í lífinu er engin pressa.
Að ganga í gegn með bros á vör,
er ástæða til að slást með í för.
Hress eins og hestur og hress eins og ég,
hressari kvenmann ég hef ekki séð.
En þolinmóð og hlý hún er í hæsta mæli,
þolir svo margt að ég sit bara og pæli.
Þrjósk er hún þó stundum á gjafir og fleira,
gefur smátt og smátt, og gefur svo meira.
Ekki er hægt að stoppa hana, hún bugast ekki niður,
í fjölskyldunni okkar verður þetta siður.
Ég stolt er af því að hún er mín góða amma,
amma sem leggur ei á sig að skamma.
Því það er enn eitt dæmi um hennar þolinmæði,
hjá henni maður finnur bæði ró og næði.
Katrín Ósk Jóhannsdóttir, 13 ára. 19,03,04
Njálu ljóð. Maður einn í silkitreyju,
bjó á þeirri Orknaeyju.
Með gylltan hjálm og hárið mikið,
og fagurt einnig fyrir vikið.
Helgu Njáls. og Hildigunni,
kvæntist hann og báðum unni.
En ekki endist alltaf allt,
hjónabandið var einum of kalt.
Já, Kári Sölmunds. heitir hann,
úr Njálu kemur, þá sögu ég kann.
Hann barðist mikið, var hörkutól,
en nú er hann kominn niður af hól.
Katrín Ósk Jóhannsdóttir, 13 ára.