16.7.2006
Bjarkardálkur:
Bjarkardálkur:
London 1984.
Það virðist vera svo langt síðan.
Ég fór sem au pair til London vann fyrir forríkan mann á Oxford street.
Áður en ég kom hafði ég enga vinnu gisti bara hjá vinkonu sem var au pair hjá gyðingum.
Þau voru svo ströng að hún varð að fela mig og faldi ég mig í fataskápnum í hennar herbergi.
Þ.e ef við áttum von á að þau færu inn í herbergið.
Þetta urðu þó bara 2 nætur ég fékk vinnu strax hjá manninum á Oxford street í gegnum au pair skrifstofu .
Hann bjó í byggingu þar sem lyftu- og dyravörður var allan sólarhringinn á vakt.
Hann fór nú reyndar að stíga í vænginn við mig alvarlega en förum ekki nánar út í það.
Allavega mistókst!!
Eitthvað var hann nú dúbíus sá sem ég vann hjá, þar sem hann áttaði sig ekki á að au pair stúlkur þyrftu að borða og var aldrei neinn matur í ísskápnum hjá honum nema natural youghurt sem hann sendi mig sérstaklega til að sækja í hina frægu Harrods verslun.
Ég lifði því á súkkulaði , Dairy Milk, big size sem ég keypti daglega enda voru línurnar eftir því.
London var spennandi á þessum tíma og er enn.
Ég fór á ýmsa tónleika og meira að segja í hinn fræga þátt Top of the Pops.
Eitthvað fór nú sjarmörinn af þættinum þegar ég sá að okkur var skipað að klappa á vissum tímum þegar að Wham spilaði kvöldið sem ég var þar.
Mér fannst þetta falskt og iðnaðarlegt.
Vinkona mín sem vann hjá gyðingunum var mjög villt að eðlisfari og óhrædd við allt.
Fyrsta kvöldið mitt í London dró hún mig í hættulegasta hverfið í London: Brixton sem er blökkumannahverfi.
Við enduðum í heimsókn hjá svörtum manni þar sem hana langaði í meira vín og endaði kvöldið með ósköpum.
Nú eitthvað hefur hún æst skapið í honum þar sem hann var kominn með hníf og hótaði að skera hana á háls.
Ég var dauðhrædd þó að ekki sæist það á mér og einhvernveginn tókst okkur að hlaupa út.
Það versta var að dóttir hans, lítil telpa horfði á allt saman eða eitthvað af þessu.
Vinkona mín var og er ákaflega æsandi og hefur mikinn talanda og varð hann til þess að ég var rekin blásaklaus frá vinnunni minni.
Arabinn sem ég vann hjá varð svo hneykslaður að hann rak mig í gegnum hana þ.e. hann sagði við hana að ég gæti bara hypjað mig út og ég gerði það.
Ekki gat hann nú sagt það við mig greyið.
Hún fór að gagnrýna að ég þyrfti að hanga heima hjá honum til kl.17 alla daga þó ég væri búin að vinna um kl. 12.
Hann vildi að ég væri til taks ef síminn hringdi.
Nú ég var atvinnulaus og hringdi í konu sem ég þekkti, geðlækni sem var í framhaldsnámi í London.
Hún var með au pair og vantaði nýja fljótlega.
Hún aumkaði sig yfir mig og ég fór að vinna hjá henni.
Alveg stórkostlegur persónuleiki alveg "completily out of the norm", svona spes og allt það.
Mín vera hjá henni var yndisleg og skemmtileg.
Hún reyndar sagði við mig að hún myndi fara með hvíta tusku yfir allar hillur sem ég átti að þrífa til að athuga hvort ég stæði mig.
Ég hef líklega staðið mig en ég held að tuskudæmið hafi verið notað svona sálfræðilega til að segja mér að ég ætti að gera hlutina vel.
Ekki hef ég trú á að hún hafi nokkurntíma haft tíma eða áhuga á að framkvæma tuskutékkunina.
En þetta snarvirkaði hjá henni ég vann vel og fljótt, og þá sér í lagi til að komast út í heiminn (úr húsi) þ.e. London.
Var komin í "undergroundið" á leið til vinkonu minnar um 2 leytið daglega.
Það var önnur vinkona frá Íslandi enn klikkaðari en hin á annan hátt þó.
Þessi hugsaði aðallega um að ná í gæja (one night stand) og tókst það vel.
Einu sinni lentum við í partýi þar sem hass var á boðstólunum eða réttara sagt gras.
Ég hef aldrei vitað annað eins.
Hún teygaði reykinn grimmt en ég fékk mér bara smá.
Hef alltaf verið varkár af eðlisfari!
Allt í einu fóru stólarnir að svífa og andlit fólksins breyttist.
Mér leið hræðilega.
Aðalmálið fyrir mér var að láta sem ekkert væri en það var erfitt undir þessum kringumstæðum en tókst þó.
Í öðru partýi með grasi sem aðalatriði fékk ég innilokunarkennd og líklega "paranoju".
Ég heimtaði að við læddumst út.
Þetta voru 2 pör svört og mér fannst þau brosa eitthvað svo einkennilega til okkar.
Mér tókst að fá vinkonu mína til að laumast út með mér og eftir að við komum heim til hennar þá fékk hún brjálað hláturskast og ég sá ofsjónir.
Boy George sat á rúminu og brosti til mín.
Við stunduðum sama skemmtistað og hann og kannski þess vegna birtist hann mér.
Hann var nú ekkert eðlilega fríkaður í útliti gæinn eins og sumir vita.
Já þetta var fjör þarna en ekki alltaf skemmtilegt.
Einu sinni var ég á leið heim af skemmtistað með hinni vinkonu minni og þá hittum við klikkað lið sem vildi endilega að við lyktuðum af einhverjum vökva.
Nú vinkona mín lét ekki segja sér það tvisvar og lyktaði vel.
Allt í einu hrundi hún í götuna.
Ég var beðin um að lykta líka og þorði ég ekki annað en að gera það "létt" þar sem við vorum á afskekktum stað með einungis þetta lið í kringum okkur.
Þetta var líka skipun ekki boð!
Ég fann fyrir svima en var að öðru leyti í lagi.
Þetta var greinilega límvökvi.
Einn aðilanna skellti hníf að hálsinum að mér og spurði mig hvort ég vildi láta skera mig á háls.
Hann var í mikilli vímu eins og hin 3.
Ég var dauðhrædd en sagði voða kúl "nei takk" Hann sleppti eftir smá tíma.
Vinkona mín rankaði við sér fljótlega og við héldum okkar leið áfram.
Ég taldi okkur vera heppnar að sleppa svona vel.
Eftir þetta gerði ég mér grein fyrir að London var soldið öðruvísi en Ísland.
Mig langar ekki sérstaklega að búa þarna það verð ég að segja.
En í sumar eftir öll þessi ár var ég að koma frá Washington og hafði 12 tíma "to kill at London airport" svo maður sletti.
Nú ég skellti mér í "undergroundið" og á Piccadilly.
Hafði greinilega engu gleymt eftir 18 ár, þ.e. hvernig undergroundið virkar.
Það var alveg frábært að koma aftur þangað.
Mig dauðlangar að skella mér þangað aftur ein fljótlega og rifja upp minningar.
Líklega eina skiptið sem geðlæknirinn var um það bil að fá taugaáfall af áhyggjum af mér þegar ég hringdi frá símaklefa í Brixton.
Eitt af því sem stóð eftir eftir óeirðir nóttina áður.
Maður var nú bara einungis 18 þarna um árið.!
En ekki er öll sagan sögð enn margt annað skeði.
Spurning hvort einhver nennir að lesa um það.
T. d. kvöldið sem ég fékk nýju vinnunna villtist ég í hættulegasta hverfið Brixton.
Það var nú bara af því að það var og er næsta hverfi við Herne hill.
Ég tók vitlausa beygju fótgangandi fór til vinstri í staðinn fyrir hægri.
Herne Hill er mjög gott svæði en Brixton soldið dúbíus fyrir hvíta.
Förum ekki nánar út i það!
Eða þegar ég var bitin af snák og varð veik af því.
Kannske seinna. :-)