16.7.2006
Undirspilið-ókunnur höfundur
Undirspilið-ókunnur höfundur
Hún hafði góðan tíma og ákvað að klæða sig smart og snyrta sig fallega. Útvíðu mjaðmabuxurnar voru í sérstöku uppáhaldi í klæðaskápnum þessa dagana og sama gilti um fjólubláu skyrtuna. Hún virti sig fyrir sér. Já, þetta var smart. Vantaði bara svörtu támjóu skóna og þá yrði þetta fullkomið.
Hún fór inn í baðherbergi og hreinsaði andlitið, bar á sig meik og smá púður til að festa það, setti hvíta línu í augabrúnirnar innanverðar, bar beige augnskugga á augnlokin og tók svo svarta augnskuggann og bjó til línu með honum í kringum augun. Maskarinn rammaði augun endanlega inn. Hún náði í varalitinn og glossið, horfði á þá smá stund og velti fyrir sér hvorn hún ætti að nota. Báðir voru dökkir og klæddu hana mjög vel. Hún ákvað loks að nota glossið, varirnar urðu svo þurrar af að nota varalitinn. Hún smeygði sér í aðskorna jakkann sinn og támjóu skóna, tók bíllyklana af snaganum og gekk út. Þetta var fallegur dagur. Hún hafði nægan tíma og ætlaði bara að skreppa á Lindarveginn til að skoða tískufatnað, fá sér hreint loft og leika sér aðeins. Kannski myndi hún setjast niður og fá sér kaffibolla.
Hún gekk í rólegheitum eftir Lindarveginum og sá að það var mikið af fólki enda nýjar vörur farnar að berast í verslanir og mikið um að menn færu á svona rölt í frítíma sínum. Þjóðin hafði breyst svo mikið og leit á verslun sem hobbí, eitthvað sem maður ætti að nota frítímann í. Hún mætti kunningjakonu og kastaði kveðju á hana, fór svo inn í Hammersfield og skoðaði þar sexí nærfatnað. Henni fannst fallegt að vera í nærfatnaði í líflegum litum frekar en hvítum, svörtum eða rauðum. Svo hefðbundið og leiðinlegt. Og auðvitað líkaði henni ekki að vera í ömmunærbuxum. Nei, það var boxer eða g-strengur. Hún mátaði brjóstahaldara og nærbuxur, hvort tveggja bleikt og gekk frá kaupunum. Hún var bara býsna ánægð með kaupin að þessu sinni. Alltaf gaman að vera í setti.
Hún gekk út úr versluninni og var í dásamlegu skapi. Veðrið var fallegt og þó nokkuð af fólki á förnum vegi. Hún gekk áfram, stoppaði öðru hverju við búðarglugga og naut þess að vera til. Allt í einu heyrir hún að sagt er kumpánlega: Hæ.
Hún snýr sér við og sér að þarna er kominn náungi sem hún kynntist lítillega fyrir ári síðan þegar hana langaði til að kynnast einhverjum lifandi og áhugaverðum karlmanni sem væri til í skoðanaskipti, daður og að ausa yfir konu athygli stöku sinnum á skemmtilegum en saklausum deitum.
Hún heilsaði honum og þau taka tal saman. Hann spyr hvort hún sé að flýta sér og hún segir að svo sé ekki. Hún spyr hvernig hann hafi það og hann spyr hvernig hún hafi það og talið spinnst áfram. Hún er í stuði til að daðra og spjalla á léttu nótunum og verður ánægð þegar hann talar um hvað hún hafi fallegan rass en svo fölnar brosið þegar hann fer að skellihlæja.
Hann fer að segja henni frá einkamálum sínum, hvernig hann sitji með konunni fyrir framan tölvuna á kvöldin og þau millifæri hvort á annað, hvernig hann vilji miklu frekar láta konuna sína nudda sig en taílenskar vinkonur hennar og hvað börnin öll eru afbragðsgóðir námsmenn, alveg sérstök kraftaverkabörn.
Áhugi hennar dofnar en hún lifir alltaf í voninni um að hann sýni henni áhuga sjálfrar hennar vegna og svo er hún vel upp alin og vill ekki rjúka burt undan ræðuhöldum þessa vingjarnlega og að mörgu leyti áhugaverða manns. Hann heldur áfram að tala og segir frá sunnudagaskólanum og hvernig hann leiði börnin í sunnudagaskólann á hverjum sunnudegi þrátt fyrir andúð sína á prestinum og kirkjunni. Hann sitji undir skólanum og láti prestinn fylla saklaus eyrun af þvættingi í þeirri trú að þannig eigi gott uppeldi að vera. Svo komi hann heim til að baka súkkulaðikökur og snúða.
Hann lætur dæluna ganga og hún hverfur inn í hugsanir sínar. Hefur ekki mikinn áhuga á einkamálum annars fólks og auðvitað alls ekki konu þessa manns, hvað þá öllum smábörnunum. Sjálf hafði hún aldrei tamið sér að blaðra um fjölskyldu sína við aðra, hvað þá að láta dæluna ganga yfir fólk sem hún hitti sjaldan. Og á vinnustað hafði henni alltaf fundist það leiðinlegasta fólkið sem þurfti sýknt og heilagt að fjasa um fjölskylduna. Það var alltaf eins og að festast í neti sem ekki var hægt að losa sig úr. Hún býst við að hann meini vel með tali sínu en geri sér ekki grein fyrir því að henni finnist svona persónulegt tal óþægilegt og óviðeigandi.
Hugsanirnar halda áfram við niðandi undirspil mannsins. Konan verður döpur inni í sér þegar hún hugsar út í það að hún hefði eytt öllum þessum tíma í að vonast til þess að hann sýndi kunningsskap þeirra einhvern áhuga og henni sjálfri sem konu og hún rifjar upp hvernig hún hafði alltaf haldið að þessi maður væri karlmaður og ætti ennþá eftir eitthvert karlmannssjálf, væri sjálfstæður einstaklingur sem hefði lifandi áhuga á lífinu og tilverunni og svo mikill karlmaður að hann hefði stöku sinnum áhuga á að hitta konu og láta henni finnast hún vera falleg og skemmtileg. Það var jú þess vegna sem kunningsskapurinn hófst.
Úr þokunni heyrir hún hann segja: Við erum pólitísk viðrini og höfum engar skoðanir og þá fer hún að velta fyrir sér hvort konan hans standi þarna við hliðina á honum og hún hafi allan tímann verið að tala við tvær manneskjur án þess að taka eftir því eða hvort hann sé orðinn sambræðingur af tveimur manneskjum sem báðar hefðu misst sitt innra sjálf og gætu ekki staðið sitt í hvoru lagi og leyft einstaklingnum í sér að blómstra.
Hún hafði reyndar haft á tilfinningunni að hún hefði verið í frystingu í hálft ár og hafði svo sem ekki fengið neina skýringu á því en maðurinn hafði slegið því upp í grín þegar hún stakk upp á að hittast fyrir hálfu ári að þau gætu farið saman að velja titrara handa konunni hans. Hún reyndi að hlæja með honum og bera sig mannalega en fór svo að velta því fyrir sér síðar að kannski hefði hann meint þetta ? hann héldi að hún hefði áhuga á að velja með honum titrara handa konunni - en sá svo að það gat auðvitað ekki verið.
Hún velti fyrir sér hvað það var við hana sem honum fannst svona óaðlaðandi og fráhrindandi, henni fannst að það gæti verið gott fyrir sig sem konu að vita. Auðvitað var leiðinlegt að hann hefði ekki áhuga á að skiptast á skoðunum við hana, daðra eða gefa henni jákvætt feedback. Ákveðið áfall sem kona en ekkert við því að gera.
Niðurinn ómaði enn undir hugsunum hennar þegar hún ákvað að halda áfram göngunni. Hana langaði til að skoða víðar. Kannski myndi hún fá sér skó eða pils, og svo ætlaði hún að fá sér kaffi. Hún sagði honum að hún væri að flýta sér og þau kvöddust. Um leið og hún gekk áfram hugsaði hún með sér hvað það væri eiginlega við hana sem hann þyldi ekki eða kynni ekki við. Af hverju hún hefði verið sett í frystingu. Hvað það væri sem hún hefði eiginlega gert.