Líttufyrst á fyrri mynd og texta, svo þá seinni.

 

floffa 9. apríl 2008

Um daginn gerðist sá fáheyrði atburður að svört hundstík ól af sér fimm afkvæmi, en þar af voru fjögur af kyni hunda eins og móðirin, en hið fimmta var þótt ótrúlegt megi virðast af kyni manna. 

...fyrir óþægu börnin...?

eða  hvað...

Ég skrifa þetta til að vara ykkur við atviki sem ég lenti sjálfur í þegar ég
var að versla í Bónus.
Þetta atvik átti sér stað fyrir utan Bónus búðina í Grafarvogi

**Varúð hér eru atvinnuþjófar á ferð!!!

Þegar þú kemur út úr búðinni þá bíða á planinu tvær ungar og fallegar konur.

Þær nálgast þig þegar þú ert að koma vörunum fyrir í skottinu á bílnum
þínum.

höndin mín?

 

 

Kona nokkur vaknar um nótt og kemst að því að eiginmaðurinn er ekki við hlið hennar. Hún bregður yfir sig slopp sínum og fer niður að leita hans.

Hún kemur að honum þar sem hann situr í eldhúsinu með kaffi í bolla, virðist vera afar djúpt hugsi og starir bara á vegginn. Hún sér hvar hann þurrkar tár úr auga sínu og fær sér síðan sopa af kaffinu.

Hvað er að elskan, hvíslar hún um leið og hún kemur inn í eldhúsið. Af hverju siturðu hér niðri á þessum tíma nætur?

 

http://www.hexia.net/upplestur

Hann hét Tommi boj.
Amk. var hann aldrei kallaður neitt annað af þeim sem þekktu hann vel. Þetta er saga af honum.
Jafnvel þótt enginn tryði sögunum hans.

Í dag bar hann kvalirnar djúpt í efri hluta líkama síns; það var sem kross á milli brjóskloss og kransæðastíflu. Verkurinn hafði komið í kjölfar samtals fyrr ym kveldið, fundar með geðlækni sem hafði of lengi setið á hakanum.

''Hvað viltu ræða í dag, Tommi?''

 

"Þegar við hittumst fyrst," byrjaði hann, "taldi ég að söngur þinn minnti á rollu með harðlífi."

Á milli hósta - hún dreypti ögn á víni sínu - náði hún að spyrja, "Finnst þér þú hafa lært eikkað dagana sem þú varst að vinna á bóndabænum? Hvernig rollur með harðlífi syngja?"

"Reyndar..." hann hikaði. "Nei, ég hef þegar opinberað eitt leyndarmál. Það er kominn tími til að heyra eitt af þínum..."

Þau höfðu kastað teningnum til þess að ákveða hvort ætti fyrsta leikinn. Hann hafði fengið sex á móti hennar tveimur.

Rósemdaraugu hennar hvíldu á andliti hans. "Ég get náð þér síðar. Segðu mér hvað þú ætlaðir að segja. Hvert er þitt annað leyndarmál?"

         

Hugmyndin var óðs manns æði, hún var fáránleg. En um leið og hún sá dökkgræna bílinn fyrir aftan sig vissi hún að hún var elt.

"Af hverju?" Spurði hún sjálfa sig. Hún hafði engu stolið. "A.m.k. ekki peningum," hvíslaði í höfði hennar undirförul röddin. "Aðeins ást. Og draumum annars fólks."

Af óþolinmæði þerraði hún tárin sem skyggðu á einmanalegan og hlykkjóttan veginn framundan. Hennar eina von var að setjast inn í dældaðan skódann sinn og flýja. Burt frá Danna og gildrunni sem hún hafði fallið í. "Á ný," muldraði sviksöm innri röddin.

Það sem ekki sést!

 

Ég áttaði mig ekki á því en það var þarna. Dulið mér í myrkrinu. Morðingi hafði verið á sveimi um nokkurt skeið. 2 fórnarlömb, 2 börn. Svo óheppilega vildi til að öll fórnarlömbin fjegur voru á einhvern hátt tengd mér. Margt fólk taldi að ég yrði næsta fórnarlamb. Ég fór afar varlega næstu vikurnar, en ekkert óvenjulegt skeði, þar til vinur minn, Jakob hvarf. Hann fannst ekki fyrr en á fimmta degi úti í skógi og var líkið illa limlest. Það gerði 3, 3 börn, 3 fórnarlömb. Ég sá aldrei líkið en ég gerði ráð fyrir því að það liti illa út. Stöðugt þótti mér sem að einhver fylgdist með mér, hverju mínu skrefi. Jafnvel þótt ég væri heima hjá mér, var hann þarna.

ÞÖGUL HEIFT

Ég minnist þess ætíð hve erfitt var að heyra.  Ekki það að neitt hafi verið að heyrn minni, en hugsanirnar sem fóru um huga mér á stöðugum hraða voru svo háværar að ekkert annað komst að.

Af og til sveik líkami minn mig, fraus á staðnum, þegar það sem ég heyrði var mér á móti skapi, iðulega einhver æpandi.   Þetta var bara.. eins og það var.. og ég vissi ekki nokkuð betur.   Ég gat aldrei bara notið sólseturs; ég hreinlega grét.   Smá rifrildi varð að alvarlegri þögulli heift.   Þegar ég var sátt í sinni, var ég ofsakát.   Þegar ég var döpur gekk það svo langt að ég vildi bara deyja.    Allt þetta tókst mér að fela á bakvið skothelda grímu sem mér þótti ég verða að hafa uppi öllum stundum.

A..tsjú, a..tsjú, við erum að hrapa 

‘Leikarar lifa af flugslysshrollvekju - flugmaður ferst, segir á forsíðu dagblaðs.

Ótrúlega miklar og örlagaríkar breytingar hafa orðið á lífi mínu eftir slysið.   Ég býst við því að eftir að maður hefur tengst flugslysi þá sé það fíflagangur að trúa því að allt verði í sömu skorðum á ný, en því er nú öðruvísi farið með mig, því að breytingarnar sem ég hef reynt eru miklu meiri en nokkur gæti hafa ímyndað sér.  

Ég heiti Bjarni og er sonur Örlygs, og er annar leikaranna sem minnst er á í fyrirsögninni.   Síðastliðinn áratug eða svo hefur mér tekist að skapa mér stórt nafn í Hollywood, leikið í amk. sex metsölukvikmyndum.   Hinn leikarinn sem fór niður ásamt mér, vélinni og flugmanninn var Kalli Ara - sem hefur notið jafngóðs gengis og ég, náinn vinur.

 

Auðugt ímyndunarafl

Þruskið heyrðist aftur.

Rósa lækkaði í sjónvarpinu, þenjandi eyrun vegna stormsins sem lét blöndu af hagli og regni bylja á þakinu.   Þokurákir þöktu gluggarúðuna í leit að skjóli undan þrumandi reiði stormsins.
 

Lágvært högghljóðið kom úr kjallaranum, líkt og  einhver eða eikkað hefði látið bók detta í gólfið.   Rósa tók um stólarmana og bölvaði eiginkalli sínum fyrir að hafa skilið sig eftir eina á kvöldi sem þessu,  vitandi hve mikið hún óttaðist storma, auð hús og innbrotsþjófa, sama hversu ímyndaðir þeir væru í raun.  . Hún hafði þegar kveikt á hverjum lampa og loftljósi í húsinu, en það nægði ekki til að hrekja burtu niðurbælandi, dapurlega tilfinninguna um óttaleg örlög.

 

 

Fólk segir að fortíðin, góð eða slæm eigi til að koma aftur til manns.

 

Núna er mín fortíð hefur skilað sér aftur í líf mitt, eru tveir þættir hennar sterkastir í huga mínum:

 

Sektarkennd og ótti, en einkum óttinn.

 

Saga mín tíu árum síðar er svona.

  

Ég var uþb. að koma fótunum á skemilinn og taka mér góða bók í hönd er bankað var á dyrnar.

 

Var þar komin lögga, spæjarinn Rydon sargent.

 

  

        Nóttin var hráslagaleg;

köld, rök og vindasöm og Jane hafði verið á ferðinni í bíl sínum lengur en níu tíma.

 

Hún ætlaði sér að dvelja viku í Vatnahéraðinu hjá Susan, vinkonu sem hún hafði ekki séð í sjö ár.

 

Þær ólust upp saman en leiðir skildi skömmu eftir háskólanám.

 

Allar götur síðan hafði Susan í bréfaskrifum beðið Jane að koma nú í heimsókn.

 

 

 

Ég ætla mér að fara til mið Evrópu í þeim tilgangi að kanna forsögu Wolfjackal-fjölskyldunnar.

 

Komi eitthvað fyrir mig á ferðum mín þar vil ég að eftirfarandi skýrsla um atburði síðasta sólahringinn í lífi mínu komist í hendur löggunnar.

 

- - - - -

Ég heiti Sara.

           

 

 

Kim var á heimleið frá Ítalíu þar sem að hún hafði verið að semja um lán fyrir viðskiptabanka sinn í París.

 

Hún hafði haft svo þétta áætlun að hún missti af lestinni með svefnaðstöðunni.

 

Þannig að hún gaukaði smápeningum að lestarverði í þeirri von að hann léti sig vita ef klefi losnaði.

 

 

                        

               

 

 

 

Af öllum þeim málum sem ég hef unnið við er sagan af hinum illræmdu

 

"hlæjandi drengjum"

 

sérstökust.

 

Nafnið er smjaðrandi háttur við að lýsa

 

Matthew og Sebastian,

 

tveim tólf ára drengjum sem höfðu valdið skelfingu í hverfinu sínu, með sínum eigin bröndurum sem voru þeirrar gerðar sem ekki kitluðu hláturtaugarnar.

 

 

 

          

               

 

Fjórar saklausar persónur eru uþb. að fara í ferðalag um helvíti og nær algera útskúfun án þess að hafa nokkuð gert af sér.

 

Eina ástæða þess að þau hafa verið kosin í þetta hættulega verkefni er að þau voru öll á röngum stað á röngum tíma.