22.7.2007
Svava Strandberg
NAFNIÐ
'en orðstír deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.'
Hún lá endilöng á gangstéttinni í Bankastræti og
skrifaði nafnið sitt á grasið við götukantinn.
Hún skrifaði með rauðu bleki svo nafnið væri vel sjáanlegt
á grænu grasinu.
Hún var ekki í neinum fötum en
hafði vafið gamalli sæng utan um sig til þess
að hylja nekt sína.
Hún var hálfhrædd um að
einhver myndi amast við henni, þar sem
hún lá á maganum
þvert yfir gangveginn, eða
saka hana um að
fremja skemmdarverk með því að
pára svona á grasið.
En fólkið virtist ekki taka eftir henni, heldur
steig hiklaust ofan á hana á
hraðferð sinnni upp eða niður
götuna
Hana var farið að verkja í bakið af því að
vera svona fótum troðin en lét sig
hafa það.
Hún vissi sem var að hún varð að gera allt
fyrir nafnið.
Þegar hún hafði lokið við að skrifa
hálfa leið frá kvennaklósettinu niður að
Lækjargötu tók hún sér
smáhvíld og kveikti sér í
sígarettu.
Hún saug áfergjulega að sér reykinn og leit yfir verk sitt.
Við augum hennar blasti kraftaverk og henni varð ljóst að Guð hafði stýrt hendi hennar, því á hverjum þeim stað sem hún hafði skrifað nafnið sitt uxu nú rauðar rósir.
Hún drap í sígarettunni og fleygði henni umhugsunarlaust í göturæsið.
Svo hélt hún áfram að skrifa.
En nú þurfti hún að skrifa mun hraðar en áður því sólin var horfin, dökkir kólgubakkar voru að hrannast upp á himninum og það leit út fyrir rigningu.
Hún varð að ljúka verkinu áður en það byrjaði að rigna því líklega myndi gamla sængin sem hún notaði sem yfirhöfn gegnblotna ef það kæmi væta á hana.
Að lokum skrifaði hún síðasta stafinn.
Verkið var fullkomnað og hún lagði frá sér pennann sigrihrósandi.
En þar sem hún sat þarna var hún skyndilega lostin skelfilegri hugsun, sem fyllti hana smátt og smátt nagandi óvissu.
Hún hafði ekki hugmynd um hvort rauða blekið sem hún hafði skrifað með væri vatnsekta.
Tíminn er eins og hringur
Tíminn er eins og hringur
og alheimsins stjörnukrans
þú ferðast í nútíð og framtíð
í fótspor hins hugsandi manns.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Ég hef hugsað mikið um 'hringinn' þó ekki í trúarlegum skilningi, heldur vísindalegum.
Allt er afstætt líka tíminn.
Hvers vegna ætti ekki að vera mögulegt að koma aftan að sjálfum sér í fortíðinni ef við ferðumst eftir þessum tímahring sem er án upphafs og endis?
Og hvað 'ljósinu' viðvíkur þá er það e.t.v. í miðjunni á hringnum eða kannski hringurinn sjálfur sé ljósið.
Hugsanlega eru til margir hringir og margar víddir sem skarast.
Getur það verið mögulegt að efnisheimurinn sé blekking ein?
Eða erum við ef til aðeins til í draumi einhvers annars manns?
Eða kannski jörðin sjálf sé aðeins örlítið atóm inni í borðfæti á heimili risavaxinnar veru sem lifir og starfar á enn öðru atómi í einverju allt öðru efni og efnisheimi sem við af okkar takmarkaða viti getum alls ekki ímyndað okkur að sé til.
Því ekki frekar en ánamaðkurinn skynjar aðeins moldina þá getum við hugsanlega ekki skynjað nema takmarkað af okkar eigin veröld.
Hvað þá aðrar veraldir?
Ilmvatnið
Ég hallaði mér út um opinn svefnherbergisgluggann og starði tómlega út í auðan húsagarðinn.
Ég var í þungu skapi.
Enn ein ömurleg helgin framundan því það var ekki venjan að neinn karlmaður liti tvisvar á mig þegar ég fór út að skemmta mér.
Ég myndi örugglega enda ævina sem ellidauð piparjúnka.
Engin von um börn hvað þá heldur barnabörn.
Svo ekki sé minnst á syrgjandi eiginmann við dánarbeð mitt.
Ekki sála myndi fella tár þegar ég félli frá.
Og að sjálfsögðu yrði engin minningargrein í Morgunblaðinu sem greindi frá gleðisnauðum lífsferli mínum.
Það yrði jafnvel ekki framkvæmanlegt að lesa dánarfregnina, því ekki nokkur maður myndi hafa hugmynd um hvert nafn mitt hefði verið.
Líklega yrði ég jörðuð á laun og presturinn einn manna viðstaddur jarðarförina.
Ég var djúpt sokkin í þessa ógnvekjandi framtíðarsýn og sá enga glætu framundan.
En skyndilega var ég rifin til baka til sjálfrar mín þegar ógurlegt öskur og hvæs skar sundur myrkrið sem umlukti mig.
Mér varð strax ljóst að ég væri dauð og þetta væri Andskotinn sjálfur að bjóða mig velkomna til Helvítis.
Ég tók á öllu því sem ég átti til og með ofurmannlegum kröftum tókst mér að hrista af mér doðruna og beindi skelfdum sjónum mínum í þá átt sem hljóðið kom úr.
Og mér til sáluhjálpar komst ég að raun um að óhljóðin komu ekki úr barka Myrkrahöfðingjans heldur stöfuðu þau frá dulitlu sjónarspili sem átti sér stað í garðinum fyrir utan gluggann.
Þar á miðjum blettinum var feitur fressköttur að athafna sig blygðunarlaust við það að bíta breima læðu í hnakkadrambið.
Auðsjáanlega með ákveðna athöfn í huga.
Ég fylgdist grannt með áframhaldandi uppákomu.
Og þegar hún stóð sem hæst varð ég fyrir yfirnáttúrulegri uppljómum sem átti eftir að gjörbreyta öllu lífi mínu.
Það rann upp fyrir mér í einni sjónhendingu.
Að það myndi skipta sköpum fyrir mig að bera ilmvatn á háls mér aftanverðan áður en ég færi út á lífið um kvöldið.
kv.Svava.
Gimsteinninn
Hjarta mitt er
gimsteinn.
Fágætur demantur
í fullkominni
hörku sinni.
Svava Strandberg
Hugsanagangur
Ég hugsa of mikið um það
sem ég má ekki hugsa.
Og hugsa um af hverju
ég hugsa svo mikið
um það.
Ég hugsa að ég verði
að hugsa um að hætta
að hugsa
-- eða -- ég hugsa það.
Guðný Svava Strandberg.
THE FLOWER
My mind dwells in the darkness deep and hollow
so filled with sorrow longing for your face
a little boy with a smile as bright as sunshine
which now has faded in the autumn haze.
You grew up like a flower in the forrest
so full of life between the evergreens.
I wanted you to bloom and become the sweetest
of all the fairest blossoms of my dreams.
But in the foggy night the poisoned rain fell
with evilness upon your small green leaves.
And when the morning broke from Heaven's height
I found you had turned to weed that eary night. |
