Ritverk þetta má ekki afrita með neinum hætti, svo sem ljósmyndun, -ritun, prentun, hljóðritun eða á annan sambærilegan hátt að hluta eða í heild, án skriflegs leyfis höfundar. 
          

 -Erótísk ástarsaga á gráu svæði!

            ÚTVALINN

                          1. Nýi læknirinn

-Sjúkrahús-heilsugæsla, góðan daginn. Hvað get ég gert fyrir þig?

Um stund er eins og hann ætli ekkert að segja.

Vegna málhelti sinnar sem lýsir sér í afar drafandi talanda, hefur hann tamið sér að vanda sitt orðaval og mæla orðin fram af mikilli stóískri rósemi.

-Sjúkrahús-heilsugæsla. Get ég orðið þér að liði?

Skyndilega áttar hann sig, tæmir munnholið vatni og

Jón er meðalunglingur á alla lund.

Óvenju smáfríður þó;

dökkur á brún og brá.

Nefið sérstaklega hvasst, sem og hakan, en kinnar eilítið búlduleitar.

Segja má að í útliti sé hann ímynd þess sonar sem allar mæður dreymir um að eiga.

Hann hefur átt viðburðaríka æsku, eins og títt er með keflvíska stráka á sjöunda áratugnum, þegar næst efsti hluti byggðar er Háholt, rúmlega 20 húsa gata þar sem hann á heima.

Efsta gatan er þá Faxabraut, u.þ.b. 80 húsa gata sem liggur í sveig og nær niður að Hafnargötu, þar sem flestar verslanir bæjarins eru, en við fyrrnefnda götu býr Gæi, langur og þéttvaxinn niður og teldist væntanlega vera með gjörvilegustu piltum, aðeins ef... hann væri ekki svo feiminn.

Sá þriðji í þessum vinahópi er Nonni, uppnefndur sjúki...

ll

-Hafðu ekki áhyggjur, því að þú ert Útvalinn!

Eigandi seiðandi, tilbreytingarlítillar raddarinnar virðist vera í höfðinu á Jóni, þar sem hann hímir ofan í tunnunni er nánast snertir leðjubotninn.

Hann tekur kipp og lítur skelfingu lostinn í kringum sig án þess að sjá neinn nema karlinn sem hímir í kleinu á bakkanum.
Röddin heldur áfram:

-Þar sem þú átt eftir að verða okkar maður skulum við sjá til þess að karlinn eins og þú kallar hann, en heitir reyndar Halldór og mun síðar tengjast verka-lýðsbaráttunni sofni og muni ekkert muna eftir þér er hann vaknar í rúmi sínu í fyrramálið.

Jafnskjótt og röddin þagnar í höfðinu sér Jón hvar þúst karlsins leysist upp fyrir augunum á honum.

lll

                  "Hringrás lífsins.

Skyldi öllu því sem hverjum manni viðkemur verða lokið er við deyjum?

Svo segja sumir, en flestir þenkjandi íslendingar andmæla því harðlega.

Trúaðir landar vorir telja að oft hafi komið fram sannanir um að okkar bíði eilíft framhaldslíf sem kristnum mönnum hjá Guði vorum í sælunni á himnum, hvar sem þeir kunna nú að vera.

Til sönnunar þessu nægir mörgum manninum að vísa til ýmissa helgra bóka, sem ritaðar voru eftir munnmæla-sögum löngu eftir ætlaða atburði.

Í dag teljast heyra sögunni til þeir tímar, þegar kirkjunnar menn reyndu að fæla almúgann til betri lífsháttu með prédikunum um helvítisvist til handa þeim er leiddu guðsorð hjá sér, en himnaríkissælu þeim, er tækist að feta þann þrönga, syndlausa veg er kirkjan boðaði.

lV

                Ævintýri á útihátíð

Ég hafði verið fyrirmyndarnemandi öll skylduárin í skóla og lokið Landsprófinu með stæl, þriðji efstur á eftir Grétu Páls og Matta Kjartans.

Við Gæi, besti vinur ákváðum að fara í Menntaskólann á Laugarvatni, ásamt nokkrum öðrum bekkjarfélögum;

Svenna, Bóa, Bidda, Mumma, Kristínu og Hildi.

Sumarið hafði verið örlagaríkt á ýmsan hátt;

ég varð sextán, neytti áfengis í fyrsta sinn og komst yfir kvenmann í fyrsta sinn, án utanaðkomandi
aðstoðar sem er nú spaugilegt til frásagnar, svona eftir á.

Að loknu Landsprófinu í Gagnfræðaskólanum í Keflavík fékk ég vinnu hjá rækjuvinnslu Baldurs sáluga, sem var í eigu tveggja mætra og duglegra útgerðarmanna;

V

Eins og ég hef komist að síðar vakna ég ætíð óþægilega snemma eftir neyslu drykkjarins görótta kvöldinu áður.

Í birtu ágústmorgunsins sé ég hvar mér til beggja hliða liggja vinir mínir í ýmsum stellingum hálfir í pokum sínum og Biggi er reyndar öfugur í sínum.

Af þrútnum, slefandi andlitum þeirra álykta ég að óráðlegt sé að reyna að vekja þá, að sinni.

Best að leyfa þeim að sofa úr sér.

Ég þreifa eftir bokkunni minni og uppgötva hversu
skammarlega lélegur ég hafði verið við að stúta henni kvöldið áður, alger hænuhaus;

hún er jafnvel ekki hálftæmd, þess vegna hugsa ég mér gott til glóðarinnar á komandi kvöldskemmtun.

Vl

Skömmu seinna er Jón kominn útí janúarnorðankaldan.

Að fyrirmælum Veranna hefur hann loks tekið upp þá nýjung að klæða sig eftir veðri, eins og áður segir.

Þær höfðu alveg verið að gefast upp á sífelldum veikindum hans.

- Þú stofnar fyrirætlunum okkar í hættu með þessu háttalagi,

reiðitónn var kominn í annars tilbreytingarlausan málróm þeirra.

Framvegis klæðir þú þig hlýlega Jón og etur hvítlauk.

Óstundvísi þín er orðin með öllu óþolandi, því að við þurfum að sinna Útvöldum um alla Jörðu.

Viljir þú vera Útvalinn áfram þarft þú að taka þig á.

Vll

Friðsemd stendur a fætur og leggur við hlustir.

-Hva... Fáfnir kominn heim.

Þau heyra drunurnar í scout-jeppanum fyrir utan húsið.

Fyrirgefðu Jón;

og hún gengur léttstíg til forstofu.

Jón ýtir svarbrúnum eldhússtólnum frá borðinu, og hyggst halda í kjölfar húsmóðurinnar, sem stöðvar hann með handahreyfingu;

Nei, ekki fara vinur.

Leyfðu Fáfni að heyra sögu þína, því ég veit að hann hefur jafnmikinn áhuga og ég á framandi verum.

Vlll

"Laugardalur er sveit ofan við Grímsnes í Árnessýslu.

Laugardalur er ekki eiginlegur dalur, heldur sveigur eða vik inn í fjallgarðinn, milli Laugarvatnsfjalls (602 m.y.s.) og Efstadalsfjalls (627 m.y.s.).

Fjær er svo Miðdalsfjall (681 m.y.s.).

Hlíðar eru brattar, víða skógi vaxnar, en skógurinn er víða illa farinn vegna gálauslegrar meðferðar.

Á sléttlendi ber mest á Laugarvatninu sem er 2,14 ferkílóm., víða grunnt, með miklum gróðri og ylvolgt á allmiklu svæði.

Afrennsli þess er Hólaá í Apavatn.

Jarðhiti er mikill í Laugardal.

IX

Sveinn telur sig loks hafa fundið efni í ritgerð sína sem á að lýsa skólasetrinu og ferðamannastaðnum Laugarvatni gjörla:

"Frá því segir í Kristnisögu, útgáfu Bókmenntafélagsins árið 1858, bls. 25 í meginmáli, að Íslendingar tóku kristna trú árið 1000 á þingi við Öxará.

Skyldu þeir þá allir skírn taka, og segir svo:

"Allir Norðlendingar og Sunnlendingar voru skírðir í Reykjalaugu í Laugardal, er þeir riðu af þingi."

Benda mætti á það, að þessar laugar sem um ræðir hafa verið kenndar við bæinn Reyki, en það má ljóst vera, að laugar þessar eru engar aðrar en þær sem eru enn á bænum Laugarvatni.

Mætti það þá jafnframt álítast, að vatnið Laugarvatn hafi heitið af bænum, Reykjavatn.

X

Sveinn sem einnig býr í Keflavík þykir skemmtilegur strákur, allra hugljúfi, hæglátur og öllum velviljaður.

Hann er fremur lágur í loftinu, grannur, svipfríður og með mikinn ljósrauðan makka niður á herðar.

Mikill áhugamaður um knattspyrnu hvort tveggja sem leikmaður og áhorfandi.

Lífsferill jafnaldranna hafði legið saman gegnum skólagöngu og þátttöku í knattspyrnu frá sjö ára aldri.

-Hvað skeði eiginlega, spyr besti vinur litla mannsins, og hvarflar augum eftir ganginum, en sér auðvitað ekkert óvenjulegt, því að í svipinn hefur Jón Jónsson gert hlé á ferðalagi sínu á andlega sviðinu.

Xl

-Miðstöð Laugarvatn.

Góðan dag, kynþokkafull rödd stúlkunnar snertir ætíð viðkvæma strengi hjá karlpeningnum á vistinni, en ekki að þessu sinni.

-1965, Keflavík.

-Svona, svona, Loki minn, hvar eru mannasiðirnir.

Anna á Símanum sem þekkir orðið raddirnar í sveitinni er vön því að forvitnast um hagi þeirra sem nýta sér þjónustuna.

Hvað hrjáir þig núna?

Ekki ertu í ástarsorg, enn og aftur?

Það er opinbert leyndarmál að Anna hlerar símtöl nemendanna.

Xll

-Hann skal sko ekki komast upp með að æpa svona á mig!

Ómannleg stingandi augun í Jóni skjóta hjónunum skelk í bringu.

Óttablandin þögn ríkir, þar til Jón býst til brottfarar, en Fáfni tekst að harka af sér og spyrja varfærinni röddu.

-Við hverju bjóstu, Jón?

-Allavega ekki þessu, svarar unglingurinn reiðilega um leið og hann vindur sér út í hraglandann.

Xlll

"Laugarvatnsvellir nefnast valllendisflatir, 5 - 6 km. vestan við Laugarvatn.

XlV

Út úr öllum stofum koma nemar hlaupandi.

Hersingin stefnir öll niður í kjallara, þar sem matsalurinn er staðsettur.

Að venju er fyrst komið að lokuðum dyrum.

Allir setjast því á gólfið eða í hringstigann sem nær alla leið uppí turnsris.

Þegar matarilmurinn kitlar lyktarskynið, óvenjumikið eins og í þetta skipti, hópast hungrað liðið í stigann alveg uppá fjórða pall.

Ilminn sem er óvenju góður að þessu sinni, leggur um allt skólahúsið og nemarnir eru orðnir hálfbrjálaðir af forvitni og sulti.

Þar sem félagarnir þrír hafa loks ákveðið að láta verða af því á fjórða ári í skólanum að fara í vettvangsferð uppeftir á Laugarvatnsvelli til að kanna hellana, höfðu þeir gert sig klára kvöldinu áður;

tekið til síðar nærbuxur, ullarpeysur, velfóðraðar kuldaúlpur, ullarsokka og kuldaskó.

Þeir höfðu reynt að fá rússajeppann hans Odds í ferðina og hann sjálfan, en það reyndist ekki möguleiki, þar sem lága drifið var eitthvað í ólagi, auk þess sem hann hafði sjálfur planað rjúpnaveiði uppi á Laugarvatnsfjalli þennan sama morgun, með þeim Sigga, Stjána og Loka Fáfnis.

Oddur bóndasonur úr Borgarfirði er um margt sérstakur nemandi, bæði er hann eldri, hærður vel og með alskegg.

XVl

Um leið og hjúkkan bankar á hurðina svo undur blítt, opnar Sigmar dyrnar.

Hann kastar kveðju á hana, bendir á grey Ingvar sem liggur sárkvalinn á maganum í fletinu hans Bóa sem situr áhyggjufullur við fótagaflinn...

Og Simmi fer á fund með brytanum.

Innan skamms kemur hann skælbrosandi heiman frá brytanum með byssuna sér um öxl og græna veiðitösku á hinni.

XVlll

Þegar Jón verður þess áskynja að fórnarlamb hans hefur bylt sínum áætlunum, hlakkar í honum, þar sem hann liggur í fleti sínu heima í Háholtinu.

Honum er ljóst að fátt verður sér ómögulegt við að ná markmiðum sínum.

Verurnar grunar ekki neitt, veit hann því að þær halda áfram þekkingarflutningi frá sér til þessa unga Keflvíkings í þeirri vissu að hann verði að gagni síðar.

Þær vonast til þess að Jón muni í framtíðinni koma mörgu góðu til leiðar sem Útvalinn.

Jón ætlar líka að koma ýmsu góðu til leiðar, en hann vill ekki að kennarar sínir fái veður af því að það er að mestu í hans eigin þágu.

XX

-Jæja, það var mikið, hrópar Loki, og ánægjan í rödd hans leynir sér ekki er hann lýsir í austurátt, þar sem birta sólarinnar er tekin að skríða uppeftir morgunhimninum.

Allnokkra stund standa þeir stjarfir og verða vitni að undrum náttúrunnar.

Sjá hvernig sólin breytir allri ásýnd umhverfisins og ógnvænleg fyrirbærin í hrauninu verða að hrufóttum hraunnibbum.

-Strákar!

Hvar erum við eiginlega, stynur Bói um leið og hann skimar umhverfið.

XXll

Þreyttir og sveittir komast þremenningarnir við harðan leik yfir úfið hraunið á áfangastað;

Laugarvatnsvelli í Flosaskarði.

-Þetta er nú meiri vegleysan, stynur Bói og kastar mæðinni.

Jæja, hvar eru þessir merkilegu hellar, strákar?

Spyr hann um leið og hann lítur upp í hlíðar Reyðarbarms sem rís hæst um 500 metra til himins.

-Þarna er sennilega annar þeirra, upplýsir Sigmar og virðist allur hafa endurnýjað þrekið eftir erfiða gönguna.

XXlll

Heima í Keflavík fylgist Jón Jónsson áhugasamur með grandalausum Sigmari, þar sem hann lýsir með vasaljósinu sem tekið er að dofna af langri notkun í villum strákanna í hrauninu.

Viðbjóðslegt glott er komið á annars meinleysislegt andlit Útvalda stráksins sem tekist hafði með næsta ótrúlegum
hyggindum að villa um fyrir góðgjörnum Verunum.

Hann sér að týran á ljósinu deyr með rafhlöðunum, og hvar Sigmar tekur að þreifa fyrir sér í myrkrinu, leitandi örvæntingarfullur að hellismunnanum.

XXlV

Örþreyttir tvímenningarnir hvíla lúin bein á flötinni neðan fjallsins sem þeir hyggjast senn klífa í kjölfar Sigmars.

Þeir horfa stóreygðir á svartan hellismunnann í hlíðinni og kasta mæðinni.

Skyndilega...

-Er þetta ekki Simmi að æpa, hrekkur allt í einu útúr Bóa sem er sprottinn á fætur og ætlar að leggja í fjallið.

-Bói! Hvar er hellirinn, spyr Loki felmtri sleginn, einnig búinn til fjallgöngu.

HANN ER KOMINN ÞANGAÐ, hrópar annar og bendir ráðvilltur til hægri.

XXVl

Sem hendi sé veifað verða unglingarnir báðir eins og þeir eiga að sér að vera.

Þeir eru þó hálf áttavilltir undir hlíðum Reyðarbarmsins og hafa greinilega ekki grænan grun um ástæðu þess að þeir eru þarna staddir.

Bói verður auðvitað fyrri til að taka af skarið, enda glöggur strákur.

Hann tekur um öxl félaga síns og um stund horfa þeir í gaupnir hvor annars og reyna að átta sig á því hvað hefði komið fyrir.

Þeim þykir undarlegt að muna ekki eftir sér svo tímunum skiptir.

Sigmar er og horfinn úr hugum þeirra.

Jón Jónsson er snöggur að háma í sig smurða brauðið með hangikjöts- og spægipylsuálegginu og þykir ljúffengt með heitu súkkulaðinu sem yfirleitt er þó aðeins á tyllidögum.

Svona hversdags kallaðist þessi drykkur bara kakó, en hvað um það hugsar Jón er hann ýtir stólnum frá dúklögðu borðinu.

Hann hefur ekki tíma til að spá í þessa skyndilegu breytingu á heimilishaldi móðurinnar.

Hann hefur aðeins látið tilleiðast að koma í kaffi, vegna þess að aldrei þessu vant hefur mamma sagt að hún hefði gert fínt í borðkróknum.

Hún vildi eiga við hann nokkur alvarleg orð sem vörðuðu framtíð hans miklu.

XXVlll

Kristinn Kristmundss skólameistari og Rannveig kona hans á 30 ára afmælishátíð stúdenta

frá 1975.

Mikil spenna er í lofti á heimavistum Menntaskólans á Laugarvatni, enda er Beat-ballið svokallaða á döfinni þá um kvöldið.

Svenni, Gaui, Gæi og Hólmi hafa klætt sig í ballfötin strax um miðjan laugardaginn;

hreinar gallabuxur og skyrtu og komið saman inni hjá þeim fyrstnefnda, þar sem kláravín er stíft drukkið útþynnt með kók.

XXlX

Jafnskjótt og mamman er sofnuð, kemur örlagavaldurinn Jón Jónsson sér fyrir í bældu fletinu og vonar að tilraunadýrin séu ekki horfin af vettvangi.

Enn og aftur með lokuð augun og fingurna á gagnaugum sínum einbeitir hann sér.

Hann dáist að landinu þar sem andi hans þýtur stystu leið yfir landið og kannast við Seltjörn, Keili, Bláfjöll og þarna sér hann Heiðmörkina og uppljómaða Reykjavík.

Þarna er Mosfellsheiðin og Gljúfrasteinninn Kiljans og er hann fer yfir Þingvallavatn finnur Jón fyrir vaxandi spennu.

Voru aðgerðirnar til einskis unnar, hugsar hann með sjálfum sér er hann kemur upp á heiðina milli stærsta vatns Íslands og hins smáa Laugarvatns.

XXX

Er Sigmar opnar augun sér hann hellismunnann gína við sér.

Hann varpar öndinni léttar, stendur á fætur og ætlar að hraða sér út undir bert loft.

Skyndilega verður allt uppljómað svo það sker í augun.

Um stund stendur hann í sömu sporum meðan hann venst ofurbirtunni.

Hann heyrir skelfilegt urr og gnístran tanna við hlið sér.

Sigmar hleypir í sig kjarki til að snúa höfði sínu, en er hann finnur óhljóðin magnast bregður honum svo við sjónina að hann stendur stjarfur og getur sig hvorki hreyft né öskrað.

XXXl

Jóni bregður er hann verður vitni að breytingunum á fórnarlambinu í hellinum og er hann heyrir hvað fer um huga hans, lætur hann snögglega af aðgerðunum.

XXXll

Sigmar stendur ...

XXXlll

Glaumurinn og gleðin á Kös og Nös fer vaxandi eftir því sem klukkan mjakast nær níu, en þá er ætlunin að hin magnaða hljómsveit Svanfríður hefji leik sinn á fullum dampi.

Félagarnir fjórir úr björgunarleiðangrinum ásamt Júlíusi hlýddu andaktugir á frásögn nýþvegins Sigmars sem hafði sofnað í hellinum.

Bói sem enn er hálf-fúll vegna misheppnaðrar hellaferðar neitar að taka þátt í gleðskapnum eftir að hann vaknar.

Hann hefur brugðið sér niðrí þorp að hitta Börk vin sinn og bekkjarbróður, sem þar býr í lítilli íbúð ásamt með unnustu sinni sem er nemandi í Þróttó.

XXXlV

Ballið er skemmtilegt, viðburðaríkt og örlagaríkt, þar sem sumir finna sér maka fyrir lífstíð.

Þ.á.m. Loki sem festir augun á þeirri fallegustu kvenveru sem hann hefur nokkru sinni augum litið.

Er dansleiknum lýkur koma nokkur stúdentsefni saman hjá góðum vini og hreinræktuðum Laugvetningi, héraðsskólakennaranum Birki, sem býr á efri hæð héraðsskólans.

Þeim enda sem er nær Menntaskólanum.

XXXV

-Blessaður gamli sóðahaus, bylur á honum er drafandi hvellrám röddin tekur á móti honum þá er hann gengur innum dyrnar.

Eigandi hennar sem er orðinn hífandi þéttur, þrífur um háls honum, hérna fáðu þér sjúss, graðnaglinn þinn.

Júllinn leikur óvenjuvel við bragðlaukana, enda kveðst Birkir hafa bætt einni kláraflösku í kútinn í tilefni dagsins.

Í lítilli piparsveinsstofunni sem er þéttsetin eru saman komin á gömlum sófanum þau Bói og stelpan úr Húsó sem hafði heillað hann í Kaupfélaginu, Elli Maggi og Bára, en Elli þessi sem alist hafði upp hjá afa sínum og ömmu í Kópavogi er um margt sérstakur strákur, hugmyndaríkur með afbrigðum og skemmtilegur.

XXXVl

-Hvert eigum við að flytja, mamma, spyr Jón eyðilagða konuna sem hefur tekið upp þann ósið að reykja eins og skorsteinn þrátt fyrir stöðugt nöldur sonarins.

Reykjarbrælan berst um allt hús, þannig að honum er öldungis ómögulegt að einbeita sér á meðan hún er heimavið með sígarettuna á milli varanna.

Hún fer naumast útfyrir hússins dyr nema einstaka sinnum þegar hún bregður sér niður í Skúlabúð sem er í næstu götu, Lyngholti til að kaupa nauðsynjar til að mynda tóbak.

Hún er orðin atvinnulaus eftir að fiskvinnslan sem hún hafði verið farin að vinna hjá lokaði vegna fjáróreiðu.

XXXVll

Jón Jónsson yngri afræður að leita ráða hjá Verunum.

Hann ber sig aumlega er hann tjáir þeim að hann geti ómögulega gegnt hlutverki sínu sem einn Útvalinna, fái hann hvorki peninga fyrir mat né skuldum heimilisins.

Verurnar koma auðvitað alveg af fjöllum, enda hafa þær ekki hundsvit á gildi þess að eiga næga peninga einungis til að geta lífi haldið.

Jarðaröldum saman hafa þær enga þörf haft fyrir slíkan gjaldmiðil, né nokkurn annan.

XXXVlll

Sparisjóðurinn í Keflavík sem stofnsettur var 1907 var lengi vel eina peningastofnun Keflavíkur og hafði þar til hann komst í húsnæðið á Suðurgötu 6 verið á tveimur stöðum í Keflavík.

Í nýbygginguna sem er öll hin glæsilegasta hafði sjóðurinn flutt á fæðingardegi Jóns, 17.júní 1955.

Á þeim tíma er söguhetja vor neyðist til að leita sér vinnu fyrsta sinni eru komnir fleiri bankar á svæðið:

Útvegsbanki, Verslunarbanki, Samvinnubanki og Lands-banki, en Sparisjóðurinn ber ennþá höfuð og herðar yfir hina.

XXXlX

Þar sem Jón stendur á efsta pallinum klæddum grádoppóttum plastdúk verður honum litið í kringum sig í litlum salnum.

Þar er afgreiðsluborð með lóðréttu gleri, eins og niðri en myndar ekki horn.

Fyrir innan sér hann nokkrar manneskjur sem hann kannast við frá fyrri tíð, þ.á.m. Hjört, son garðyrkjustjórans og Petru sem reyndar á einnig heima hjá foreldrum í Háholtinu.

Allt starfsfólkið lítur upp er hann nálgast borðið, reiðubúið til að verða að liði, en er hann spyr hvar hann finni stjórana, hvarfla augu allra að óskapnaðinum sem fylgir honum eins og skugginn.

XL

Á Laugarvatni er kominn ferðahugur í menntskælingana sem hafa þegar á hádegi föstudagsins fyrsta í mars gert sig klára til heimferðar með rútum Ólafs Ketilssonar sem hefur einkaleyfi á þessari leið.

Þegar hvítir og bláir bílarnir renna í hlað við heimavistir nemenda, Nös og Kös ryðst hópurinn í sætin, hver sem betur getur.

Enginn vill sitja í litla kálfinum sem sjálfur eigandinn ekur, en flestir hjá fóstursyni hans, Berki sem þykir aka greiðast allra.

XLl

Þegar komið er að lítilli umferðarmiðstöð Keflavíkur sér Loki hvar foreldrar hans bíða á planinu í gulu mözdunni sinni.

Pabbi hans kastar kveðju á hann, um leið og hann tekur við íþróttatöskunni fullri af óhreinum fötum sem bíða þess að mamman ein hinna mikilvægu mæðra sem flestir telja svo sjálfsagðar, þar til þeirra nýtur ekki lengur við, þvæði þau, stryki og sléttaði.

Loka þykir það dálítið geggjað hvað móður hans er mikið í mun, að hann fari í strokin og sléttuð föt, þar sem yfirleitt yrðu þau eins og þau voru áður eftir fimm mínútur á honum.

XLll

mamma hans að hún hafi af og til haft samband við Jón í gegnum uppfinningu Alexanders Grahams Bells, símann til að glata ekki alveg sambandinu við þennan stórmerkilega dreng sem Jón Jónsson virðist vera orðinn.

Auðvitað allt í þágu barnanna.

Hún hefur meðal annars komist að því í símtali við Kolbrúnu móður Jóns, að þau hjónin séu skilin eftir nær tuttugu ára hjónaband.

-Hann fékk sér lambakjöt, kallinn, upplýsti hún mig og ég þóttist greina beiskju í röddu hennar.

XLlll

Um nóttina gerir kolvitlaust veður;

fannfergi og byl.

Uppúr hádegi á laugardeginum er Loki orðinn úrkula vonar um að vinir hans láti sjá sig, enda hefur snjórinn gert allar leiðir kolófærar innanbæjar.

Snjóstormurinn er enn slíkur, að ekki er einu sinni talið tímabært að hleypa snjóruðningstækjunum út í ofsann.

Eigendur þeirra verða að fresta öllum aðgerðum þar til slotar, en þeir höfðu verið orðnir úrkula vonar um að gósentíð þeirra kæmi þennan veturinn.

XLlV

Hulinn frá hvirfli til ilja í nýrri kanaúlpunni hans föður síns, síðum nærbrókum þess hins sama undir útvíðu gallabuxunum sínum og í svörtum stígvélum kemst hann við illan leik að heimili Jóns.

Það er hreint og beint ótrúlegt að gönguferð sem við venjulegar aðstæður tekur tvær til þrjár mínútur verður að hálftíma þrautagöngu í fannferginu.

Snjóskaflarnir sem hafa hlaðist upp frá því óveðrið hófst um nóttina eru mannhæðarháir víðast hvar við götuna.

Þegar hvöss suðvestanáttin gengur á í hryðjum sér Loki ekki út úr hettunni sem myndar lítil göng út frá andlitinu.

XLV

Loki stendur stjarfur sem steini lostinn í herbergisdyrunum.

Þetta er sko ekkert venjulegt herbergi;

Jón hefur byrgt fyrir gluggann, en yfir eina ljósinu sem er vegglampi sér hann uppljómaða mynd af óhugnanlegri ófreskju.

-Hvernig líst þér á hana;

heyrist sagt glaðlega innan úr myrkrinu, þegar skyndilega birtist frammi fyrir honum óhugnaðurinn af myndinni með opinn skoltinn.

Þegar Jón sér hve Loka bregður gefur hann frá sér hláturgusu, áður en hann tilkynnir gesti sínum að skrýmslið sé einungis loft.

XLVl

Loki og foreldrar hans standa við vaskinn og horfa út um eldhúsgluggann í átt að húsi þeirra mæðgina.

Veðrið hefur gengið niður og hækkandi sólin hefur brotið sér leið gegnum skýin sem dreifa sér eins og óð fluga.

Þau fylgjast með myndarlegu grýlukertinu sem hangir í þakskegginu hjá fólkinu í næsta húsi.

Hjónin þar eiga fjögur börn;

tvö eru flutt að heiman, en yngri dóttirin og eldri sonurinn, landsfrægur textahöfundur og listamaður búa enn heima.

XLVll

Fáfnir ekur greiðlega eftir nýruddum götunum, síðast upp Vesturgötuna, þaðan sem óruddur slóðinn liggur upp að skreiðarhjöllunum og Vallargirðingunni.

Fram og aftur ryðst kraftmikill jeppinn gegnum skaflana sem varða leiðina sem eftir er.

Hjallarnir eru þaktir frosinni skreiðinni sem síðar yrði mannamatur.

Tekið er að rökkva er þau sjá skuggann af hárri vírnetsgirðingunni og áfram er ruðst að Litla-Vatni, þar sem þau stíga úr jeppanum og ösla skaflana uns þau koma að gatinu.

XLVlll

-Hvað skeður ekkert, Loki minn heyrir hann móður sína spyrja, þaðan sem hún stendur norpandi í köldu myrkrinu við hliðina á Fáfni sínum sem þrýstir henni þétt að sér.

Hefur þessi ferð verið farin til einskis?

Allt í einu áttar hann sig á eigin kuldahrolli, þar sem hann situr á kaldri klöppinni.

Hann rís á fætur og slær um sig örmum til að fá yl í kroppinn.

Þarna stendur hann í rústunum miðjum og veltir fyrir sér upplifun sinni með Verunum, en sér engin merki sem fært gætu sönnur á hana.

DAGAR í LÍFI

Lýkur upp augum...
sér loftið í móðu...
rennir til augum...
allt er hvítt...
hvar er ég...
á spítala...
á himnum...
svo slappur...
kannski botnlanginn.

Horfir á sjálfan sig...
nakinn á bekk...
orðinn svo rýr...
verur standa hjá ...
klæddar hvítum sloppum...
virðast vera læknar...

Forfallakennarinn og dýrið

Skólastjórinn í barnaskóla bæjarins er mikill öðlingur og ljúfmenni.

Dag einn hringir hann heim til Loka og vill ræða við hann, en eins og aðrir bæjarbúar vissi hann að Loki hefði lent í alvarlegu slysi og hafði að auki haft af því spurnir að hann væri allur að koma til, en hefði lítið við að vera heima við.

-Komdu sæll og blessaður, nafni minn. Skólastjóri barnaskólans hérna.

-Já, komdu sæll! Gaman að heyra í þér.

Fóstbræður

Eftir að Jóni Jónssyni ofurlækni hafði tekist að affatla mig, þ.e. gera mig eins og ég hafði verið áður en alda slysa helltist yfir mig með þeim afleiðingum að ég varð 75 % öryrki;

spastískur, einhentur, -fættur og málhaltur urðu þær frekari breytingar í lífi mínu, að ég tók að starfa með fyrrum fjandmanni mínum, en í beinu sambandi við ýmis öfl sem eru venjulegu fólki yfirskilvitleg, þar á meðal hinni alla jafna yndislegu Gullveigu sem tók því afar illa er ég tók að venja komur mínar á öldurhúsin einn míns liðs.

Eftir að hafa þraukað í tvo áratugi við hlið fatlaða mannsins Loka Fáfnissonar, gefið honum þrjá yndislega og mannvænlega syni og átt stærstan þátt í að skapa þeim hið besta heimili, þrátt fyrir alla þá erfiðleika sem óhjákvæmilega fylgja sambúð með jafn fötluðum manni, þá tók hún þá staðföstu ákvörðun, að slíta sambúðinni.