Sjá nánar

22.5.2008

Talandi um framandi menningu-Flóttamenn í hnotskurn-Sígaunar

við

Síðasta blogg mitt var um það hvernig trúarbrögðin sundra fólki sem hafði kannski verið vinir í barnæsku, en nú langar mig til að segja frá því er ég kynntist sígaunum fyrst.

Í sögum Enyd Blyton ber mikið á allskonar sígaunum sem eiga það sameiginlegt að búa í hestvögnum og yfirleitt ber rithöfundurinn enski þeim ekki vel söguna, greinilega haldin einhverjum fordómum í þeirra garð.

Sígaunar virðast sæta ofsóknum vegna fordóma um allan heim og hafa kannski þess vegna stöðugt verið á ferðinni og eru þess vegna hluti af flóttamannavandanum.

Er ég var í Málmey, Suður Svíþjóð 1979 hjá þáverandi tengdaforeldrum mínum sem áttu heima í stóru blokkahverfi fylgdist ég oft með hópi fólks sem greinilega var sígaunar (sbr myndir) sem undi sér úti á túni inni á milli trjánn.

Mér þótti þetta afar skemmtilegt hverfi enda var mikið lagt upp úr auðum grænum svæðum með allskonar líflegum gróðri.

Ég tók eftir því að sígaunakarlarnir sátu saman í hring en konurnar stóðu álengdar með barnaskarann og -vagnana.

Þar sem að ég sá ekki vel hvað karlarnir voru að bardúsa varð ég audda heltekinn einkennandi forvitninni sem oft hefur leitt mig í miklar ógöngur,

(eins og td er ég var í London og fékk hóp af ofstækisfullum múslimum upp á móti mér, sjá reynslusögu mína “Ótrúleg lífsbarátta” á www.netsaga.is)

þá skellti ég mér í sandalana mína, fór út á stutterma skyrtunni litskrúðugu og grænu stuttbuxunum (enda var veðrið hreint afbragð) og nálgaðist hópinn löturhægt .

Er ég kom nær, þóttist audda vera að skoða litskrúðug blómin sem minntu svo mjög á skyrtuna mína, læddi ég hliðarsjóninni inn á milli skvaldrandi kápuklæddra kvennanna, uns ég sá til karlanna.

Þeir sátu þar afar líflegir og háværir með spil í hendi og ég fékk ekki betur séð en að í miðjum spilahringnum væri peningahrúga.

Er ég sneri aftur heim til minna yndislegu fyrrverandi tengdó var ég fljótur að spyrja hvort þau vissu hvað allt þetta fólk væri að gera úti á túni.

Já, þau voru nú hrædd um það og síðan fékk ég að heyra ýmsar skrautlegar sögur af sígaunum sem kæmu sem flóttamenn til Svíþjóðar og fengju þess vegna sérstaka meðferð, eins og gefur að skilja.

Reistar voru fínar blokkir sem allar voru innréttaðar nýjum húsgögnum, en þar sem að sígaunarnir höfðu aldrei vanist öðru en vagnalífi voru þeir fljótir að komu innbúinu í gott verð; allt sem hægt var að selja var selt.

Svínum var slátrað í baðkarinu osfrv.

Og þar sem að Sígaunar höfðu aldrei vanist því að mæta til fastrar vinnu voru þeir settir á bætur og þær voru þeir einmitt að drýgja í peningaspili úti á túni.

Hinsvegar eru þeir aldir upp við hljóðfæraleik og sem skemmtikraftar með þeim afleiðingum að algengt er að sjá spilandi sígauna á götuhornum í útlandinu.

Sígaunar hafa lítið verið hér á landi, en samt höfum við einn íslenskan “sígauna” sem setur skemmtilegan svip á Austurstræti Reykvíkinga.