20.12.2007
Slæmar tilfinningar
Slæmar tilfinningar Súsanna Friðriks lögregluþjónn var hrædd og slíka tilfinningu hataði hún. Það gerði hana reiða. Og það sem verra var var að hún var þess fullviss að félaga hennar Nóra Benna lei hræðilega líka. Engu að síður hafði honum orðið á mistök sem höfðu komið þeim í klípu. Súsanna Friðriks sat öðrum megin biðstofunnar með krosslagða handleggi. Í fjærsta horninu sat Nóri Benna, fætur sundur, olnbogar á knjám, hendur danglandi, hangandi haus. Hann hafði ömurlegt útlit. Fjandinn, hugsaði Súsa, hann á þetta skilið. Hún vonaði bara að hefði skelfilegt samviskubit, hafandi gert asnaleg mistök án þess að vilja viðurkenna það. Þrjóski bastarður! En fundurinn hefur staðið of lengi! Benna var lærifaðir hennar og vinur. Lögreglan kennir þér það sem hún telur þig þurfa að vita. Síðan kennir félagi þinn og reynslan þér það sem þú þarft í raun að vita. Sússu Friðriks hafði verið gert að vera með Benna eftir að hún hafði lokið grunnnáminu. Fyrst í stað hafði hún óttast hvað Nóri héldi um hana. Hann virtist vera svo heill og reynslumikill, hreint og beint gangandi auglýsing fyrir hina fullkomnu löggu 21. aldar. Hann hafði verið tíu ár í Álftaneslöggunni þegar hún kom til starfa. Hann var vel massaður, grannar mjaðmir, mjótt mitti, mikinn kassa og afar breiðar axlir. Ferkantað fés hans er hún fyrst sá hann var þungbúið. En seinna gerði hún sér grein fyrir því að hann naut þess að vera kennari smávaxinnar kvenveru. Þau áttu strax vel saman og Benna gerði aldrei lítið úr henni útaf aldri eða reynsluleysi. Grunnþjálfarinn hafði skopast að henni er hún hafði átt í erfiðleikum með að fylla út eyðublöð, en ekki Benna. Hann hafði gert sér grein fyrir því að deildin gekk hvorki fyrir olíu né rafmagni, heldur pappír, og að hún myndi læra þetta smám saman eins og aðrir. Benna var hæðinn en ekki súr. Sjálf stríddi Sússa á kvennamálunum, en þær virtust ekki þola hann lengur en 3 vikur, en hún fann líka til með honum. Hún var fráskilin. Hennar fyrrum kallaði hana "viljugu lögguna". Með þessu átti hann við að hún væri of stutt og kvenleg til að verða einhverjum að liði nokkurntímann. Benna taldi hana vera alveg kjörna í starfið. "Þú veitir mér meiri og betri stuðning en nokkur annar hefur gert." "Hey, Benna! Ég er ekki bara stuðpúði. Ég er líka í framvarðarsveit." "Það líka." Sússa og Nóri og hálf fyrsta deildin fóru á Furubarinn til að fá sér bjór eftir vaktina. Nýlega höfðu Nóri og Sússa tekið upp á bíóferðum í staðinn. Svona hátterni er ekki vel liðið sagði hún við sjálfa sig. Þau skömmuðust sín of mikið g voru hrædd við að verða eins og hvert annað löggubílarómans. Og nú forðuðust þau hvort annars tillit. Kl. var nú 11 árdegis 25. febrúar, daginn eftir atvikið. Tveimur herbergjum neðar í ganginum sat rannsóknarnefndin; 4 kallar og kona, ásamt með aðstoðarlögreglustjóranum og lögmanninum og skeggræddu málið í þaula. Fyrir framan þau voru skýrslur slökkviliðsins, læknisins og rannsóknarmannanna. En þessar skýrslur skýrðu bara frá afleiðingunum en ekki atvikinu sjálfu. Frásögnum þeirra félaga hafði ekki borið saman. Yfirmaður þeirra, Sölvi, sat með þeim á biðstofunni. Hann var álíka óánægður og þau. Að lokum mælti hann. "Það er enginn vegur til að ég geti stoppað þetta. En það böggar mig. Ég hefði aldrei reiknað með því að þú gætir verið soddan letiblóð, Friðriks." "Hvað áttu við?" "Geriru þér ekki grein fyrir því hvernig þau sjá þetta?" "Já, boss. Þau vita að okkur Benna ber ekki saman varðandi gærkveldið og þess vegna telja þau að annað okkar lýsi ekki rétt atburðinum; að annað okkar ljúgi. Sem er audda ámælisvert. "NEI, Friðriks. Þetta er ekki smámál." "Smámál! Ég hef aldrei verið áminnt og ég ætla ekki að verða það núna! Uhh. sör." Sölvi stundi. "Hlustaðu á mig. Við erum að tala um aðskilnað frá deildinni. Kannski lögsókn." "Fyrir hvað?" "Þau telja þig hafa skilið manninn eftir til að deyja í eldinum, Friðriks. Og hafir búið til söguna til þess að breiða yfir. Til að svo virðist sem hann hafi þegar verið látinn." Benna kveinaði. "En hann var dauður, sör! Friðriks myndi aldrei-" "Og þau halda að þú, Benna, hafir breytt greiningunni seinna, eftir að þú fattaðir að þín saga varpaði efa á það hvort hann hafi verið dáinn." "Það er ekki satt. Ég kvað hann hafa verið dáinn er ég gerði skýrsluna í morgun." "Ekki sterklega. Þú 'taldir hann vera dáinn.' Þau telja að þú hafir verið ákveðnari seinna eftir að þið höfðuð rottað ykkur saman til þess að bjarga rassi hennar." "Nei. NEI, sör. Það er bara ekki satt og rétt, Friðriks er besta lögga sem ég hef unnið með. Hún færi aldrei að yfirgefa lifandi mannveru í neyð." "Ertu að breyta vitnisburði þínum, Benna?" Benna leit af Sússu Friðriks á yfirmanninn og til baka. Fés hans lýsti sálarkvöl. "Ég get þetta ekki. Mér þykir það leitt, Friðriks. Ég get ekki logið. Kannski að ég hafi verið tímabundið utangátta vegna eldsins. En ég verð að segja það sem ég veit. Ég get ekki logið." "Þú lýgur núna, Benna," fullyrti hún. "Ég vildi að ég vissi hversvegna." Friðriks var ólgandi. Benna góndi frá henni í átt að dauðu plöntunni í horninu. Yfirmaðurinn stundi á ný og sat síðan þögull. Dyrunum var lokið upp. Einkennisklæddur kall steig ögn inn fyrir. "Nefndin er klár fyrir þig," tilkynnti hann. "Kveldið var eitt þeirra sem margir kalla 'alvöru Álftanes veður,' " sagði Sússa Friðriks við nefndina. "Það hafði byrjað að kyngja niður um þrjúleytið síðdegis, einmitt er við Benna lögregluþjónn vorum a' hefja vaktina okkar. Við vissum af reynslu að asatíminn yrði rosalega erfiður. Fólk var að byrja að koma í miðbæinn, enda Þorlákurinn. Um fjegur kyngdi svo óskaplega niður snjónum að ekki sá orðið neitt frá sér. Um fimm voru bílar teknir að spóla um allt. Sumir voru orðnir eldsneytislausir, tepptu göturnar og yrðu þar uns Vaka kæmi til að fjarlægja þá. Hún reyndi að láta ekki bera á ótta sínum, reyndi að gleyma því að kannski yrði hún rekin. Hana hafði alltaf dreymt um að verða lögga. "Það var hreinlega brjálað að gera um leið og við komum á svæðið. Við hjálpuðum óttaslegnu fólki út úr bílum sínum. Við gengum fram á fullt af heimilisleysingjum og rákum þá í skýli. Við-" Starfsmannastjórinn greip inn í frásögn hennar. "Friðriks lögregluþjónn ," byrjaði hann, "komdu þér að atvikinu." "Jamm, sör. En veðrið lék afar stórt hlutverk-" "Við vitum allt um það. Haltu áfram." "Já, sör." Þessi náungi, Húsvörðurinn ætlaði að verða til vandræða, hugsaði hún með sér. Hann hafði útlit Mikka refs og rödd eins og fallaxarblað. Hún fann fyrir titringi stundum, þegar hún var þess viss að einhverjum í deildinni líkaði illa að hafa konu í henni. Hún vildi ekki ganga svo langt að halda því fram að þessi náungi ofsækti síg á einhvern, en var þess fullviss að hann yrði hrifinn af því að geta sannað að kvenlögga hefði flúið af vetvangi vegna ótta. "Kl. 2140 fengum við hringingu . . ." "Einn þrjátíuogþrír," heyrðist í talstöðinni. Þau voru bíll 33 á Álftanesi. Þar sem Friðriks var við stýrið, svaraði Benna: "33." "Kona æpir á aðstoð á Aðalgötu." "Setjum fótinn í gólfið, miðstöð?" "Af stað." "Höfum við nafn?" "Ó jamm. Þegn. Samúðarfullur þjóðfélagsþegn." "Ég kannast við kauða." "Snót." "Votever." Vegna fannfergisins voru öll hljóð deyfð. Reyndar heyrðist nær ekkert í bílum og þess vegna heyrðu þau betur í talstöðinni en venjulega. Engin þörf fyrir endurtekningu. Benna: "Skilið". Snjórinn hafði þegar fyllt göturnar og var ekki hættur. Friðriks: "Gvöööð, Benna. Það er ekki hálkan sem veldur vanda, heldur eru það allir yfirgefnu bílarnir." "Þú kemst hjá þeim eftir gangstéttinni." "Rétt." "Varaðu þig á brunahananum." "Góði Benna! Þú ættir nú að þekkja hæfni mína." "Friðriks, minn maður, ég treysti þér fyrir lífi mínu. Reyndar geri ég það á hverjum degi." "Og þú ert enn lífs." "Gættu þín á ruslagámnum!" "Var mílu frá honum." "Í sentimetra fjarlægð allavega." Stöðin: "1 - 33." "Við fengum ítrekun á öskrandi konuna eftir hjálp. Hvar eruði?" "Jamm, 33. OK. Veðurstofan spáir snjókomu þar til á morgun." "Frábært." Benna og Friðriks fóru fremst. Þau höfðu leitað í þúsundum bygginga, án þess að hafa grænan grun um hugsanlegan fund. Þau treystu hvort á annað. Hvort vissi af vel af hinu hvar sem þau voru og höfðu komið sér upp einföldu merkjakerfi. Benna sýndi með fingri að komið væri að Friðriks að standa fjær við íbúðardyrnar. Hann bankaði síðan. En áður en honum hafði tekist að banka aftur benti Friðriks . "Sjáðu." Reyk lagði út fyrir ofan hurðina. Benna þreifaði á hurðinni og fann að hún var köld. Það síðasta sem hann vildi var að valda dragsúgi. Síðan gerði hann sig kláran til að sparka upp hurðinni. Einmitt á sama augnabliki lukust dyrnar upp og karl kom hlaupandi út. Hár hans og jakki skíðloguðu, og hann gaf frá sér hávær vein. Hann tók ekki einu sinni eftir löggunum tveim, en skellti sér með miklum látum niður stigann. Benna rauk á eftir honum, vitandi að Friðriks myndi láta miðstöðina vita af neyðinni. Hann tók þrjár tröppur í einu en hafði þó ekki roð í skelfingu lostna kallinn þar til að honum skrikaði fótur utan við húsið og féll við. Eldurinn hafði dreifst víðar. Benna velti honum fram og aftur í snjónum. Síðan tók hann sér handfylli af snjó og makaði í fés og hár honum til þess að kæla niður. Það var enginn tími til að bíða og athuga nánar meiðsli karlsins. Engin leið var að vita hversu margt fólk væri enn í húsinu. Benna sneri óðara inn aftur og upp stigann. Á sama tíma hafi Friðriks opnað fyrir talstöðina sína. "1-33, neyðarkall." "Lát heyra 33." "Eldur er laus í íbúðinni og hann breiðist ört út." "Ég skal ná í slökkvó." " 'Fjórir." Talstöðvarspjallið hafði aðeins varað í 6 sek. Á sama tíma hafði hún skannað íbúðina. Hún sá varla augna sinna skil vegna þykks reykjarins! En hún heyrði konuöskur. Friðriks lét sig falla fram á hendur og kné og skreið síðan í átt að öskrunum. Hún var komin inn í eldhúsið, þar sem kona reyndi sem best hún mátti að hlaupa inn í kústaskáp, en féll niður er hún lenti á veggnum, reyndi aftur í skelfingu sinni og vissu þess að þetta væru útidyrnar. Friðriks tók í hana. "Vertu ekki fyrir mér!" æpti konan æ ofan í æ. Friðriks: "Hey! Hættu þessu!" "Vertu ekki fyrir mér!" Friðriks gaf henni kinnhest. Eldslogarnir voru núna komnir í gólffjalirnar. Konan hélt áfram öskrinu. "Komdu með mér, fjandinn hafi það!" Friðriks tók um hendi hennar og togaði hana niður í gólf. Lagði arm yfir herðar henni og saman skriðu þær í átt að útidyrunum. Konan hefur þegar brunnið, fór um huga Friðriks. Hörund hennar er heit viðkomu og henni virtist sem blöðrur væru teknar að myndast. Með herkjum tókst henni að koma konunni inn í stofuna. Er hún skreið yfir gólfið fann hún fyrir hreyfingarlausum manni, en gaf sér ekki tíma til að sinna honum nánar. Henni tókst að koma konunni að dyrunum. Holið frammi var enn kælandi og loftið þar var ferskt, þannig að hún ýtti konunni fram og kallaði á eftir henni: "Varaðu nágrannana við!" Enginn tími gafst til að fylgja aðgerðum hennar eftir. Sússa Friðriks sá Benna á leið upp stigann. Hún æpti, "Það er einn enn inni." Friðriks þreifaði á enni hans. felt the man's forehead. Reykur sveif yfir honum, en hann var kaldur og líflaus. Barnsöskrin ágerðust frá svefnherbergi bakatil. "Ég þarf að sækja krakkann," sagði hún við Benna. Hún var ekki viss um að hann heyrði vegna hávaðans í eldinum, en síðan fann hún hann koma í humátt á eftir sér þar sem hún skreið inní herbergið. "Hve margir krakkar?" æpti hún. Þarna var aðeins ein vagga. Benna stóð á fætur, þreif litla telpu úr vöggunni, tróð henni varlega undir arminn og hljóp beinustu leið að dyrunum. Sússa varð eftir til að leita fleiri barna. Logarnir léku nú um loftið. Hún hafði ekki mikinn tíma. Ein karfa. Flýttu þér! Ekkert annað barnsrúm. Enginn grátur. Fljót! Það er heitt! Hún gat ekki betur séð en að hér væru aðeins leikföng eins barns. Hluti féll úr loftinu. Eftir að hafa fyllt lungun lofti í gólfhæð, stökk hún á fætur og rauk í átt að dyrunum. Stofan var orðin alelda, þannig að hefði hún ekki lagt á minnið hvar dyrnar var að finna, hefði hún aldrei meikaða. Hár hennar var orðið sviðið. Hún sá ekki einu sinni manninn á gólfinu. Hann var enda dauður og hún varð að koma fólkinu á efri hæðum út sem fyrst. Fyrir utan húsið börðust slökkvibílar við að komast framhjá strönduðum bílunum. Þeir komust ekki á leiðarenda fyrr en 10 mín. seinna. "Ég vil að það komi fram" sagði Sölvi lögreglustjóri við aðstoðar Húsvörðinn, "að Benna og Friðriks lögregluþjónar komu öllum öðrum íbúum út úr byggingunni. Sem miðað við það hve langan tíma það tók slökkviliðið að koma á staðinn, varð örugglega til að bjarga lífum þeirra." "Við gerum okkur grein fyrir því," sagði aðstoðin inn í setninguna. Sölvi: "Byggingin var gersamlega alelda er slökkvibílarnir komu á vettvang. Og þeir áttu strax í erfiðleikum við vatnsöflun. Fastir bílar blokkuðu brunahanana." "Við vitum af því." "Þegar þeim hafði loks tekist að hefja slökkvistarfið voru Benna og Friðriks enn að sinna íbúunum, jafnvel þótt þau væru komin langt yfir hættutíma sinn." "Sölvi lögreglustjóri, ég virði það er þú reynir að bera blak af mönnum þínu-umm, fólki-en við höfum hug á að vita hvað gerðist inni í byggingunni, en ekki fyrir utan. Við skulum halda áfram." Benna reiðilega: "Sjálfur sá ég Friðriks lögregluþjón bjarga 6 íbúum af efri hæðunum." "Benna lögregluþjónn, við fáum þína hlið seinna." Sölvi lögreglustjóri hátt: "Og hún brenndi sig í aðgerðunum, Húsvörðurinn!" "Málinu óviðkomandi núna. Við tökum tillit til þess áður en dómur fellur." "Áttu ekki við að ef ákveðið verður að dæma í málinu, Húsvörður?" "Audda, foringi. Þetta er bara forathugun. Mín mistök." Hann sneri höfði sínu að hinum nefndarmönnunum. "Við munum taka tillit til þess að Sölvi lögreglustjóri lagði ýmislegt til málanna. Engu að síður munum við taka málin fyrir í réttri röð. Við ætlum ekki að nota þetta ferli í dag til þess að auðvelda þeim tveimur að samhæfa sögur sínar betur." Sölvi lögreglustjóri: "Þau hefðu nú getað gert það hvenær sem er síðasta hálfa sólarhringinn. Það er heiðarleiki þeirra og óvilji þeirra til að breyta skýrslum sínum sem er orsök þessara barnalegu yfirheyrslna-" "Lögreglustjóri! Við leitum aðeins sannleikans. Það er óþarfi að valda deilum núna. Bíddu með þær uns sök þykir sönnuð eða ekki." Húsvörðurinn stjórnaði núna, ekki Sölvi. Deildaruppbyggingin olli því að Sölvi varð að sitja hjá, álíka gagnlegur og ljósmynd hans á veggnum. Þeir Húsvörðurinn litu í gaupnir hvor annars um stund. Friðriks: "Sör, má ég kannski vita hvað er talið hafa valdið eldsvoðanum? Við komum að skíðlogandi húsi-" "Sem er engin afsökun." "Ég er nú ekki að gefa í skyn að svo sé. En upptök eldsins voru greinilega í tiltekinni íbúð, og það voru 3 fullorðnar manneskjur þarna sem virðast ekki hafa gert neinar tilraunir til að slökkva eldinn. Af hverju lá hr. Magnúss á miðju stofugólfinu? Hafi hann td orðið fyrir skoti þá tel ég mig eiga rétt á að vita það. Reykurinn varð ábyggilega ekki hans bani. Hann lá í gólfinu þar sem loftið var reyklaust. "Ég býst nú ekki við því að þú megir ekki vita það. Við höfum nokkuð glögga mynd af því miðað við vitnisburð konunnar og nágrannanna." Heimilisfólkið hafði verið að rífast síðdegis; eiginkallinn, eiginkonan og bróðir hennar. Rífast og djúsa, djúsa og rífast. Innan um brunaleifar íbúðarinnar voru tugir bjórdósa og restin í tveim viskíflöskum. Snemma kvölds voru nágrannarnir orðnir ansi leiðir á ástandinu. Skv eigin rannsóknum og sögu frúarinnar tók kallinn að lemja konu sína eftir að hafa látið hótanir, öskur og veggjahögg nægja fram að því. Hún sló hann á móti til að byrja með, en féll síðan og hann tók þá að sparka í hana. Hún öskraði á hjálp með þeim afleiðingum að einn nágrannanna sem var of banginn til að banka, hringdi eftir löggunni. Er hér var komið sögu hafði bróðirinn komið systur sinni til varnar. Hann réðist á eiginkallinn sem var orðinn fullur af heift. Eiginkallinn ýtti við bróðurnum sem féll á konuna og þá tók eiginkallinn upp kveikjaralög og tók að dreifa vökvanum um alla stofuna og eldhúsið, og kveikti síðan í. Bróðirnn rauk á fætur. Skelfingu lostin eiginkonan skreið í átt að því sem hún taldi vera útidyrnar, en hún var orðin rugluð eftir barsmíðarnar, auk þess sem reykur birgði henni sýn, þannig að reyndar rataði hún inn í eldhúsið. Það er af bróðurnum að segja að hann tók upp stól og lamdi honum í haus eiginkallsins, af miklum krafti, með þeim afleiðingum að mágur hans lyppaðist niður í gólf. Einmitt á þessu augnabliki komu Friðriks og Benna að húsinu. Eldur hafði læst sig í hár bróðurins sem varð gripinn skelfingu, hljóp út og mætti einmitt löggunum í stiganum. Húsvörðurinn hélt áfram: "Friðriks lögregluþjónn , það sem þú hefðir átt að gera eftir að Benna lögregluþjónn hvarf á braut með barnið var tvímælalaust að reyna að koma eiginkallinum út. Ekki er víst að þér hefði tekist það, en þú hefðir átt að reyna." "Ég vissi að hann var dauður, enda kaldur viðkomu." "Benna lögregluþjónn , var hann kaldur?" Benna kyngdi. Friðriks horfði á hann, en hann leit ekki á móti. Um stund rétti hann úr bakinu, lyfti öxlum eins og hann væri að reyna að gera eikkað í málinu, en var síðan niðurlútur. "Hann var enn volgur," sagði hann. Sölvi lögreglustjóri: "Er ekki nokkur vegur til að sjá hvort hann var dauður er eldurinn læsti sig í hann? Þið ættuð að geta fundið kolefni í lungum hans ef hann var þegar lifandi er eldurinn náði honum." "Sölvi lögreglustjóri , við kunnum að meta það að þú viljir hjálpa," sagði húsvörðurinn, í tóntegund sem gerði það augljóst að svo var í raun ekki. "Hvort sem þú trúir því eða ekki þá vorum við hugsa um það." Sölvi horfði á súr á svip. Hann vissi að eikkað rangt var við myndina sem þeir gerðu sér af málinu, en hann áttaði sig ekki á hvert vandamálið var. Friðriks hefði aldrei hafa skilið lifandi mann eftir í hættu. Sölvi hafði verið yfirmaður of lengi til að fara að gera alvarleg mistök í sambandi við mat á undirmönnum sínum. Það sem olli vandanum með Friðriks, var hið gagnstæða. Rétt eins og stuttvöxnum kvenlöggum hætti til hætti henni til að ganga ónauðsynlega langt og leika Jane Wayne. Þessi ákæra gegn henni átti bara alls ekki rétt á sér. Húsvörðurinn bætti við, "Byggingin var orðin alelda er slökkviliðið loksins komst á staðinn. Skömmu síðar hrundu þrjár efstu hæðirnar niður í kjallara. Leifar eiginkallsins voru eins og notaður pípuhreinsari." Friðriks hafði starað á efri hluta töflunnar. "Bíðið!" sagði hún allt í einu. Hún áttaði sig á því að ekki var viðeigandi að tala svona við toppana og lækkaði því róminn, "Ef þið sýnið mér smá biðlund skal ég sækja dálítið sem ég held að fái útskýrt hvað skeði." Hún stóð á fætur. Húsvörðurinn: "Þú skalt bara útskýra það hér og nú." "Gefið mér eina mínútu, sör, ég skal sýna ykkur." "Eina mínútu, þá." Friðriks tók tvö plastmál af borðinu þar sem kaffið var geymt og komm til baka innan mínútu með málin full af vatni. "Ætlaru að láta fingur vinstri handar þinnar í annað málið og hægri handar í hitt, Húsvörður?" "Nei. Viltu gera svo vel að skýra út fyrir mér hvað þú ert að reyna að gera." "Jæja kannski að Sölvi lögreglustjóri muni gera það á meðan ég útskýri. Við getum alltaf endurtekið þetta." Sölvi, sem skildi hvað hún var að fara, gerði eins og hún bað. "Í öðrum er heitt en hinum kalt vatn. Kvöldið sem brann, hafði Benna lögregluþjónn makað snjó út um bróðurinn allan útivið og hljóp í kjölfarið aftur inn í brennandi íbúðina. Á meðan hann gerði það, var ég að draga konuna útúr eldhúsinu. Hún var orðin brennheit og var alveg við að fá blöðrur. Á leiðinn til baka varð ég að þreifa mig eftir heitum veggnum. Á sömu stundu og Benna kom aftur snertum við bæði eiginkallinn." Sölvi: "Nú er ég að skilja." "Eiginkallinn var dauður, en hafði aðeins verið það í 10 til 20 mínútur, þannig að húð hans hefur væntanlega verið jafn heit og mín núna. Lögreglustjóri, viltu þreifa á úlnlið mínum báðum höndum?" Sölvi gerði það. Hann brosti. "Ótrúlegt! Með hægri hendi þykir mér handleggur þinn volgur en kaldur með vinstri." Sölvi sneri sér að húsverðinum. "Sami handleggur," sagði hann. "Og gersamlega ólíkt." Hann hnykkti höfði til húsvarðarins. "Langar þig að prófa?" Friðriks og Benna sátu í löggubíl sínum. Hann: "Minnir mig á mál sem ég hafði einu sinni." Friðriks stundi hátt, en hann vissi reyndar að hún kynni vel að meta sögur hans. . "Náungi afréð að ræna bræðralagsheimili seint eina nóttina, en þá hafði nýlega snjóað. Ósnertur snjór var að dyrunum. Þannig að hann segir við sjálfan sig, 'gangi ég inn afturábak, ætla þeir að einhver innanbúðarmaður hafi rænt húsið, vegna þess að engin spor verða í áttina inn." "Allsekki slæmt plan." "Hann kemur þessu í framkvæmd. Hleður á sig allskonar vörum, eins og veskjum og litlu sjónvarpi, og hann yfirgefur staðinn síðan. Krakkar láta lögguna vita morguninn eftir, við komum og sjáum sporin. Við vissum einmitt af þjófi í hverfinu sem stundaði svona lagað. Sækjum hann. Nú er hann í vanda. Hann vill fá að vita um fótspor í snjónum, en átti í raun ekki að vita neitt um þau, er það nokkuð?" "Jamm nei." "Svo segir hann, reglulega sætt, 'Þú teljið að þið getið sagt til hvort hér var um innanbúðarmann eða utan- að ræða, fótspor í snjónum og allt.'" "Verulega skarpur." "Jamm. Jæja, sögðum við, 'Við gerðum það og sáum af sporunum að þjófurinn var að utan.' Þá segir hann afar undrandi, 'Það fær ekki staðist! Ég bakkaði, bæði er ég kom og fór!" Sússa Friðriks flissaði. "Þeir eru sætir oft, en verða aldrei greindir." "Svo þú sérð, Friðriks, að það er eins með þetta eldsmál. Þetta fer allt eftir sjónarhorninu." "Rétt, Benna. Náði því. Kemuru í bíó eftir vinnu?" Hann skimaði í kring og sá að enginn var að fylgjast með áður en hann brá handlegg yfir herðar henni. "Lof mér bjóða þér í mat, Friðriks. Við misstum af Valentínusardeginum." Athugasemdir netsaga@netsaga.is
eftir Barbara D'Amato
"33."
"Við Bessastaði. Þung færð, miðstöð," sagði Benna, og greip andann á lofti er Friðriks straukst við ljósastaur. "En ég býst við að náum þangað eftir tvær."
Hún skreið aftur inn og fálmaði sig eftir heitum veggnum. Hún fann manninn, en í sama mund heyrðu þau Benna í öskrandi barni. Benna var kominn upp að henni og hann gaf manninum kinnhest, en hann hreyfði sig ekki.