---

GRASKERSPRINSINN

Ég varð 13 í dag. Afmælisveislan mín var svöl. Ég fékk marga hluti sem mig langaði í—og einn sem mig vantaði sko ekki: Eigin dagbók.

Dagbækur eru fyrir stelpur. En mamma mín gaf mér þennan hlut með þeim orðum að ég yrði amk. að reyna. Og það ætla ég amk að gera þar sem hún var nú að eyða fjármunum í hana. Ég vildi nú að hún hefði keypt enn einn tölvuleikinn frekar. (Ertu að lesa þetta, mamma? Afhverju ertu að gramsa í dótinu mínu?)

Alltílæ. Eins gott að koma þessu í verk.

Á morgun verður Hrekkjavaka—og hún verður sko hin besta frá upphafi. Jafnvel þótt erfitt verði að gera betur en í fyrra. Með smá aðstoð frá stóra bróa, Valla, varð ég karlmaður. (Ertu að brjálast, mamma? Svona hendir snuðrara. Best að hætta lestrinum strax.)

Hvað sem öðru líður, heiti ég Kubbur. Eldri bróðir minn heitir Valli eins og áður segir. Mjög fyndið, ha? Svo virðist sem foreldrar mínir hafi ekki haft neinn húmor fyrr en ég kom í heiminn. Annars hefði fyrsti sonur þeirra fengið nafnið mitt og ég héti þá Valli. Ef til vill hafa þau fyrst tekið að hlæja er ég skaust inn í heiminn.

Hvað um það, aftur að sögunni um það hvernig ég varð að manni.

Komið var Hrekkjavökukveld. Við besti vinur minn Sófanías vorum klæddir sem bláir Ópal-pakkar. Af hverju klæddum við okkur í gervi smákrakka? (1) Við erum báðir smáir vexti. (2) Littlir krakkar fá meira nammi - einkum séu þeir reglulega sætir.

Við þurfum ekki einu sinni að yfirgefa hverfið mitt. Er við snúum aftur heim eru pokar okkar troðfullir. Við hámum í okkur þar til við stöndum á blístri. Síðan endurtökum við leikinn.

Bróðir minn, Valli, er sextán, en ekki miklu hærri en ég þrátt fyrir það. Við buðum honum að vera memm.

"Nei takk, ungu menn, svaraði hann. "Ég vil frekar vera einn á báti. Maður ber meira úr býtum þannig. Komi hópur að dyrum fær hver og einn minna. En standi maður einn frammi fyrir húsráðendum- líkt og maður sé einn í heiminum, vinalaus er manni vorkennt og fær fullan poka af nammi."

Við Sófanías dáumst að hugkvæmni Valla við betlið. Og við skildum hann vel, en við vildum vera saman.

Við hefjum ætíð sníkið aftarlega í hverfinu og vinnum okkur að heimili mínu- vegna þess að pokarnir verða orðnir ansi þungir þegar frá líður. En í fyrra fór reyndar ekki svo vel. Þegar við lukum betlinu voru pokarnir aðeins hálfir.

Þess vegna ákváðum við að fara inn í hverfi Sófaníasar, Hlíðarnar. Leiðin er ansi löng eftir hefðbundnum leiðum, þannig að við styttum okkur leið í gegnum skóginn.

Ekkert mánaskin var þetta kveld, þannig að skógurinn var bikasvartur. En með vasaljósum gátum við þrætt veltroðinn slóðann. Við höfðum svo oft farið þessa leið að eflaust hefðum við komist hana blindandi.

Er við vorum komnir hálfa leið réðust á okkur þrír náungar innan úr myrkrinu. Þeir voru allir risavaxnir og klæddir hróahattarbúningum.

Við Sófanías ætluðum okkur að þræða framhjá þeim er einn þeirra sagði, "Stoppið eymingjarnir ykkar!"

Svalt hugsaði ég. Þessir gæjar kunna sko hlutverkin- jafnvel þótt þeir séu ekki að sníkja nammi. En þeir fengju varla mikið hvort sem var. Alltof gamlir fyrir sníkjur.

Skyndilega brugðu hinir tveir upp sverðum sínum. Ég vissi að þau hlytu að vera úr plasti, en þau virtust assgoti raunveruleg a sjá.

"Ég er prinsinn úr Graskersskíri," sagði sá í miðið, "og þessi er minn fógeti," og nikkaði til þess sem var honum á hægri hönd.

Jamm, ég gerði mér alveg grein fyrir því að hann hlyti að vera prins. Afar trúverðugur búningur.

"Nú skalt þú hneigja þig fyrir prinsinum og votta honum hollustu þína," sagði fógetinn.

Við litum hvor á annan. Þetta var að verða hálf skringilegt.

"Þú hlýðir...eða þú munt vissulega deyja!"

Fógetinn og fulltrúi hans stigu í átt að okkur með brugðin sverð.

Við sáum okkar óvænna enda ekki von til þess að geta flúið. Á skeljarnar fórum við.

"Greiða þarf prinsinum skatt."

Skatt?

"95 % af tekjum ykkar."

Ha! Náði þér þarna, félagi. Ég hef engin laun enda bara 12. "En…"

Fógetinn og fulltrúinn hrifsuðu til sín nammipokana. Þótt þeir væru einungis hálffullir höfðum við lagt mikla vinnu á okkur.

"Farið og syndgið ei meir," bauð prinsinn.

Bíddu nú við, hugsaði ég, er þetta ekki frá biblíunni? Þessir náungar eru plat. Hvað var ég að hugsa- vissulega eru þeir bara plat. Þeir eru bara hrottar sem ræna nammi frá ungum krökkum. En við erum sko ekki littlir. Jæja, kannski litlir en ekki ungir.

Um leið og þeir tóku að fjarlægjast okkur fóru þeir að hlæja. Og þessi hlátur var sko engin nútíma hlátrasköll- heldur beint úr Miðöldum. Ímyndaðu þér feitan náunga, klæddan fínum, þungum fötum, sitjandi við borð etandi risastóran kalkúnslegg, þambandi vín úr járnkrús. Geturu ekki heyrt hláturinn?

"Hey, þú sagðir 95 %," æpti ég.

Fógetinn kastaði 2 Snickers yfir öxlina og hló jafnvel enn hærra.

Ég sagði að við ættum að elta þá. Sófanías samþykkti. Þá varð hann veikur og fór heim. Hvurslags bömmer. Kvöldið átti að vera það besta á árinu. Nammið var frítt. Og foreldrar leyfðu manni að háma eins og maður gat- jafnvel þótt hann yrði veikur. En nú var allt farið í hundana.

Á leiðinni heim með hangandi haus, tók ég utan af Snickerinu og beit í það. En það varð einungis til þess að minna mig hvernig hrottarnir hlógu að okkur. Ég hrifsaði hann út úr mér og kastaði út í hafsauga, eða þannig. Hvað gerist ef hundurinn étur hann. Súkkulaðið gæti banað honum. Og hvað? Ég var að fara yfirum. Ég hefði átt að takast á við þá.

Er ég kom heim fór ég að herbergi Valla og kvaddi dyra.

"Kom inn, þöngulhaus."

Valli breiddi úr sér í rúminu þar sem hann glápti á imbann. Hann kastaði handfylli Skittles í átt að skolti sínum. Nokkrar þeirra fóru í gólfið. Hann virtist hvorki hafa fattað það né skipta hann neinu máli. at his open mouth. Akkurru ætti hann svo sem að gera það? Nammipokinn hans var troðinn.

"Hvar fékkstu þetta allt saman?"

"Bara hérna í hverfinu,"

"Við fengum bara hálfan poka."

"Eins og ég- svona til að byrja með."

"Til að byrja með?"

"Jamm. Er ég kom heim fór ég í annan búning."

"Hvar fékkstu annan?"

"Ég átti enn þann í fyrra."

Ég sagði honum frá óförum okkar Sófaníasar.

Hann varð reiður. "Kubbur! Þú mátt ekki láta vaða yfir þig."

**********

Á leið minni inn í skóginn, tók ég að velta fyrir mér hvað Sófanías skyldi vera að gera. Kannski að mamma hans sæi aumur á honum og gæfi honum allt hrekkjavökunammið í húsinu. Eða ef til vill hefur hann grátið sig í svefn. Ég vonaði ekki. Svona enga vitleysu, við erum nú 12-ekki 5.

Ég var kominn hálfa leið er ég heyrði, "Bíddu!"

Ég lýsti með vasaljósi mínu á hina þrjá hávöxnu miðaldamenn.

"Ég er Prinsinn af Graskersskíri, og þetta er skógurinn MINN."

Fógetinn og fulltrúi hans hans brugðu sverðum sínum á loft. "Þú skalt lúta og tigna hans hátign prinsinum!" sagði fógetinn.

Sama sagan á ný. Ég fór á skeljarnar.

"Þú verður að greiða kóngsríkinu skatta. Þú munt láta eftir eigur þínar...eða höfuð þitt. Þeir hófu sverðin upp.

"Gerðu svo vel, herra ég bið þig. Þiggðu auðmjúkar gjafir mínar." Ég lagði poka minn á jörðina fyrir framan mig.

"Við skulum sjá hvort að gjafir þínar séu verðugar prinsinum," sagði fógetinn, um leið og hann gaf til kynna með höfuðhneigingu að fulltrúinn ætti að taka upp pokann.

Fulltrúinn renndi sverðinu í slíðrið, sté fram og lyfti pokanum. Hann bakkaði og virtist vera að meta á þyngdinni hvað gæti verið í honum. Þá bar lyktina fyrir vit hans. "Það er óþefur af þessu nammi! Lyktar eins o..."

"—hundaskítur?" sagði ég og sté á fætur. "Ekkert venjulegur hundakúkur. Hann er ferskur, frábært stöff."

Fógetinn hrækti á jörðina, "Þú hefur móðgað prinsinn!"

"Af með haus hans," sagði prinsinn.

Fulltrúinn varpaði pokanum inní skóginn. Þeir prinsinn brugðu sverðum á loft og allir voru þeir búnir til árásar.

"Hinkrið," sagði ég. "Fæ ég ekki að segja lokaorð?"

Prinsinum virtist skemmt. "Jamm, segðu þín lokaorð, sveitamaður."

"Þakka yður, herra. Þessi eru mín lokaorð: Staðurinn þar sem þið eruð er staðurinn í hverjum þið eruð."

"Hvað merkir það?" Nú fyrst hljómaði prinsinn einsog menntaskólanemi en ekki eins og miðaldaprins.

"Ég held að merkingin sé augljós, Yðar Hátign," fullyrti ég. "Staðurinn þar sem að þið eruð er staðurinn sem þið eruð í. Þið eruð í- nærðu þessu? Hlandi."

"Hvað?" sagði fógetinn.

Ég teygði mig í Ofur-vatnsbyssuna sem hékk mér á baki. "Þið getið aldrei ímyndað ykkur allt það kók sem ég varð að drekka til þess að ná að pissa svona mikið, Yðar Hátign."

Áður en þeir náðu að ákveða hvort þeir gerðu árás eða tækju til fótanna, sprautaði ég framan í þá alla með volgu hlandinu.

Þeir öskruðu eins og litlar stelpur, létu plastsverðin falla og flúðu inn í myrkrið. Ég held að einn þeirra hafi rekist á tré.

**********

Daginn eftir sat ég aftast í skólarútunni þegar Kalli kom inn í vagninn. Þessi tveggja metra sláni gekk aftur í átt að mér. Hvað var eldri nemandi að gera í bössinum? Pabbi hans hlýtur að hafa tekið af honum ökuskírteinið enn á ný.

Hann hlunkaði sér hið næsta mér um leið og hann gaf mér olnbogaskot undir bringuspalirnar. "Hvað er svo að frétta, Kubbi?" Hann teygði sig í vinstri geirvörtuna mína.

Ég bar höndina á milli. Ekkert vörtutog í dag.

Hann hugðist reyna við hina, er ég sagði, "Þú varst flottur í myndinni."

"Hvaða mynd?"

"Þeirri sem bróðir minn filmaði í gærkveldi. Ég get varla beðið eftir að setja hana á Netið."

"Ég veit ekki hvað þú ert að bulla."

"Vissulega veistu það, Yðar Hátign."

Hann virtist vera á báðum áttum, síðan reiður. "Hvernig vissiru að það var ég?"

"Ég var audda ekki alveg viss- fyrr en nú."

Auðsjáanlega langaði hann helst að kippa af mér hausnum.

Áfram hélt ég. "Hinn voldugi prins af Graskersskíri- felldur í bardaga."

"Haltu þér saman!" Hann athugaði hvort einhver var að fylgjast með, hvíslaði síðan, "Ég drep þig."

"Nei ekki aldeilis. Þú snertir mig aldrei framar- nema þú viljir litlu myndina þína á YouTube. Og vita skaltu að næst er ég hitti þig og vini þína í Kringlunni mun ég skipa ykkur að gelta eins og hundur. Og þið munuð gera það."

Kalli átti ekki orð.

"Hypjaðu þig nú í burtu, annars mun ég gubba á þig." Sagði ég honum svo hátt að allir mundu heyra.

Hann stóð á fætur og færði sig framar í bílinn.

Kalli hefur síðan forðast mig.

Og þannig tókst mér, með hjálp bróður míns, aftigna prinsinn af Graskersskíri... og verða að karlmanni.

(Varstu nokkuð hrædd, mamma? Gott. Fyrst svo er getum við sammælst um það að ég þarf ekki að halda þessa bjánalegu dagbók. Þær eru fyrir stelpur, mamma.)

ENDIR

eftir Robert Burton Robinson

þýð.: Ólafur Þór Eiríksson

GENRE: Humor. LENGTH: 1,898 words. SYNOPSIS: Chip’s life is changed forever after an encounter with bullies in the woods on Halloween night.
Download Prince of Pumpkinshire