Tónlist á netsaga.is

15.10.2008

"Úlfur, úlfur"

"Úlfur, úlfur"

Helduru að þú leysir þessa ráðgátu?

Valur Nikulásar stóð baka til í nýrri verslun sinni, Skrauti Vals, bankandi létt með fæti og með auga á úri sínu. Tuttugu mínútur! Þögul þjófavörn búðarinnar hafði farið af stað tuttugu mínútum fyrr og löggan hafði enn ekki mætt á staðinn.

Eini starfsmaður hans, Fríða, sinnti ungum karlkynsviðskiptavini. Enn einn auminginn sem kominn var til að veðsetja giftingarhring sinn eða ættarskartgripi eiginkonunnar, hugsaði Valur með sér hæðnislega. Hann hafði nú rekið búðina í heila viku og hafði þegar fengið upp í kok.

Loksins renndi blár og hvítur löggubíll upp að búðinni, blikkandi ljós. Einkennisklædd lögga kom æðandi inn og flutti með sér útikulda vetrarins. Valur setti upp undrunarsvip. "Ekki segja mér að þjófavörnin hafi farið í gang á ný! Þriðja sinni þessari viku."

Löggan dæsti og stakk byssunni aftur í hulstrið. "Jebb. Önnur fölsk viðvörun?"

Valur yppti öxlum. "Augljóslega. Þegar ég fékk kerfið, bjóst ég jafnvel við því að við slysuðumst til að ræsa það. En ég bjóst aldrei við þessu!"

Löggan brosti og merkti við í bókina sína. "Stundum verður maður að finna gallana, býst ég við. En ég man ekki eftir öðru eins, þó. Ég legg til að þú látir ath. tækið sem fyrst." Unga löggan var kurteis, en tónninn leyndi sér ekki --hann var ekki ánægður með Val og fölsku viðvaranirnar.

Eftir að hafa fylgt löggunni til dyra sneri Valur aftur að afgreiðsluborðinu. Fríða góndi. "Ég á enga sök, Herra Nikulásar. Ég fór ekki einu sinni nálægt hnappnum."

Valur leit á Fríðu hugsi. Hann vissi að hún hafði ekki snert hnappinn, þar sem að hann hafði sjálfur bankað gætilega á hnappinn með fætinum, á meðan Fríða sinnti viðskiptavininum. Kerfið var hannað sérstaklega fyrir áhættufyrirtæki eins og veðlánasjoppur eins og hans. Í stað þess að gefa frá sér hávært hljóð, sem gæti fipað taugaveiklaðan vopnaðan ræningja, þegar búðarlokan stigi á sérstakan hnapp, var hans kerfi beintengt við löggustöðina. Að næturlagi færi kerfið í gang ef td rúða yrði brotin. Kerfið var gott og reyndar fullkomið fyrir plan Vals.

"Hvað sem veldur þessu," sagði hann, "verðum við að vera mjög gætin. Löggan þreytist á því að koma hingað og ef við þurfum kannski raunverulega á þeim að halda, kæmi það sér illa."

Á þessari stundu verður Ester Gutta gengið inn í búðina með risastóran blómvönd og blöðrur í hendi. "Til lukku!" og "Bestu óskir!" stóð skrifað á þær. Hún lagði þau á borðið og kyssti Val á kinnina. Hann hryllti sig.

"Ég mátti til að óska þér til hamingju, elsku kúturinn! Góðan daginn fröken Fríða" bauð hún Fríðu. "Vonandi líkar þér starfið þitt."

Fríða kinkað kolli og hélt síðan áfram við eitthvert dund innan borðsins. Valur sá að Ester stóð stuggur af henni. Jæja honum þótti sér ekki ógnað af aldinni frænku sinni--peningar eða engir peningar!

Um leið og hún leit á Fríðu togaði Ester Val afsíðis. "Valur , elskan," sagði hún, lágri en ákveðinni röddu. "Þú veist að ég léði þér pening með glöðu geði til þess að þú gætir keypt þessa sjoppu." Tár mynduðust í augum gömlu konunnar. "Þú ert nú eini frændi minn--eini ættinginn minn raunar, síðan að ég gerði Sævar arflausan um leið og hann var settur í steininn. Ég vil að þér gangi allt í haginn. " Hún kleip hann í handlegginn til þess að leggja áherslu á orð sín.

Valur hneigði haus. Þetta voru kvaðirnar fyrir að hafa fengið hjá henni pening. Hann yrði að umbera kvak hennar yfir því. Um sinn, allavega. Vonandi þó um mjög skamman tíma.

"En, eftir það sem henti í síðasta sinn..." sagði Ester. Valur leit á hana með særðan svip. "Ég gambla ekki lengur, frænka," hvíslaði hann ákveðið. Hann vissi að forvitin augu Fríðu væru á þeim. "Ég sagði þér það."

Hún klappaði á arm hans. "Ég veit, vinur minn. Ég hef bara svo miklar áhyggjur af þér. Ég vil að fyrirtækinu gangi allt í haginn. Ég óttast að það verði þitt síðasta tækifæri."

Valur starði á hana. "Hvað áttu við, "síðasta tækifæri?"" "Ég meina bara að þú færð ekki frekari lán hjá mér, mistakist þetta. Mér er illa við að gera það, en ég verð að segja þér satt," sagði hún ákveðið.

"Hafðu ekki áhyggjur af mér," Don't worry about me," hvæsti Valur milli gnístra tanna. "Ég ætla mér að verða mjög auðugur maður, sannaðu til!"

Þó nokkrum stundum eftir að hafa lokað búðinni þann daginn, kom Valur inn í hana aftur bakatil og sló inn réttar tölur í þjófavörninni. Búðin var aðeins lýst öryggisljósum--rétt nóg til þess að hann sæi handa sinna skil. Hann fór beint að skartgripaborðinu og dáðist um stund að skínandi gullinu og silfrinu. Sumt af því var bara rusl, reyndar, en innan um voru góðir hlutir. Til allrar lukku hafði fjöldi gripa fylgt með í kaupum hans af fyrri eiganda.

Hann hafði lykil, audda, en þetta varð að virðast hafa verið alvöru rán, þannig að hann notaði lítinn hamar til þess að mölva glerið. Hann sópaði öllu skartinu í koddaver sem hann hafði haft með sér, færði sig síðan að næsta skáp.

Blöðrurnar frá Ester urðu fyrir augum hans þar sem þær svifu ofan borðsins. Í skyndilegri bræði kýldi hann blömvöndinn með þeim afleiðingum að blöðrurnar svifu út og suður innan búðar. Litli sandpokinn sem hafði haldið blöðrunum niðri skall utan í vegginn og sprakk með þeim afleiðingum að innihaldið sáldraðist yfir hreint teppið. Blöðrurnar svifu upp í loft og hæddust þar að honum með kátínu sinni. Gamla skruggan! Þetta var allt henni að kenna! Hún var nær 75--ef hún aðeins léti hann fá allan arfinn í stað þess að smáskammta honum, þá væri hann sko ekki í þessari stöðu! Eftir að hann hefði heimt inn tryggingabæturnar vegna þessa "ráns", síðan komið góssinu í verð á svörtum, yrði hann sko að flýta fyrir arfinum, líka.

Örvaður áfram af reiði sinni, renndi hann restinni af skartinu í verið. Fór síðan að byssuskápnum, braut glerið og tók allar smærri byssur sem hann gat auðveldlega komið í verð. Ef til vill myndi hann halda einni fyrir sjálfan sig, þó, til þess að geta komið Ester frænku fyrir kattarnef. Ánægður í sinni lokaði hann verinu og glotti. Ánægjulegu næturverki var þar með lokið. Miklu betra en að þurfa að afgreiða kúnna það sem eftir væri, réttandi hungurlúsir til aumingja í stað lítilla eigna þeirra, í vissu þess að þeir ættu aldrei eftir að endurheimta þær. .

Nú kemur að framhaldi áætlunar hans. Hann fór að bakdyrunum og sló inn kóðann fyrir innbrotavarann, fór út og læsti á eftir sér.

Setti troðið koddaverið til hliðar við dyrnar áður en hann leitaði sér að vænum steini. Hann ætlaði sér að mölva rúðu, teygja sig innfyrir og opna og láta sig síðan hverfa í gegnum sundið og heim til sín. Löggan yrði örugglega viðbragðssein á staðinn--kannski ekki tuttugu mínútur eins og í morgun, en allavega hægari en venjulega. Þegar hún kæmi síðan og sæi að sjoppan hefði verið tæmd, myndi hún álykta að þjófurinn væri þegar á bak og burt. Löggan myndi vafalaust kenna sjálfri sér um vegna seinagangsins! Valur hló með sjálfum sér. Seinna meir gæti hann vel hugsað sér að fara í mál við bæinn vegna seinagangsins.

Er hann var kominn að enda sundsins átti bíll þar leið hjá. Valur fór þétt upp að húsveggnum og beið. Öryggið á oddinn--hann hafði nógan tíma.

Hann beið í tíu mínútur an þess að anda og þar sem að enginn bíll kom, andaði hann loks frá sér. Hann hugsaði sér gott til ánægjulegra stunda! Hann valhoppaði síðan yfir sundið til þess að sækja brotinn múrstein sem hann hafði séð áður. Fullkomið!

Hann leit sem snöggvast í kringum sig áður en hann hljóp í kringum bygginguna alla leið að framhlið sjoppunnar sinnar. Engan bíl sá hann í götunni neinstaðar nærri. Hann sveiflaði handleggnum aftur og kastaði síðan mæursteininum í gegnum gluggann, teygði sig síðan innfyrir og opnaði dyrnar. Ýtti hurðinni upp og hljóp síðan sömu leið aftur í sundið, vitandi að allar bjöllur klingdu á löggustöðinni. Hann gat séð fyrir sér vakthafandi lögguna á vakt sitjandi við skrifborð geispandi er hún sæi að viðvörunin kæmi frá Skrauti Vals.

Valur þreif upp verið með ránsfengnum og hraðaði sér út sundið. Er hann kom út á götuna kom aðvífandi löggubíll með blikkandi ljós og nam staðar fyrir framan hann. Hvernig má þetta vera? Í miklu óðagoti hljóp hann til baka, en honum til hrellingar var það í fangið á öðrum blikkandi ljósum. Valur íhugaði að hlaupa aftur inn í búðina og þykjast vera saklaust fórnarlamb, en er löggurnar nálguðust hann með vopnin á lofti vissi hann að nú væri allt um seinan.

Valur stóð síðan með handjárnaðar hendur fyrir aftan bak og ásakandi koddaverið við fætur sér. Hann mændi á lögguna.

"Hvernig stendur á þessum viðbragðsflýti ykkar?" heimtaði hann að fá að vita. "Bjallan hefur aðeins klingt í nokkrar mínútur."

Löggan hristi haus sinn. "Sonur, bjallan hefur klingt síðustu tuttugu mínúturnar."

"Jamm," bætti önnur við. Með höfuðhneigingu til búðarinnar þar sem hann hafði þegar leitað snögglega." "Þessum blöðrum tekst sífellt að gera það."

"Hvað meinaru?" krafðist Valur að fá að vita.

"Um leið og þú stilltir boðann á ný, settu þessar svífandi blöðrur boðann í gang. Ég hef ekki einu sinni tölu á öllum þeim skrifstofubyggingum þar sem blöðrur hafa sett boðana í gang."

Valur gretti sig. Ester og þessar bjánalegu blöðrur hennar! Þetta var allt henni að kenna!

Ræðið ráðgátuna
Hvernig endi bjóstu við?
Hvernig líkaði yður?